γράφει ο The Ooze of Cinema
Κατεβαίνω από το σπίτι να παραδώσω τον μπόμπιρα στο σχολικό και πριν το σχολικό να σου πέφτουμε πάνω στο σκουπιδιάρικο. Γουγουγάρικο φωνάζει ο μικρούλης. Γουγουγάρικοοο. Το κοιτάζω και τσουπ, η εικόνα της ημέρας.
Τάβλι καβαντζωμένο σε σκουπιδιάρα. Δίπλα έχει υπογραφή με μαρκαδόρο το όνομα “Νίκος”. Ο θεούλης που μάζευε τα σκουπίδια δεν ξέρω αν ήταν ο Νίκος, τραγουδούσε όμως μέσα στην τρελή χαρά, Χρηστάρα Κυριαζή. Ο “Νίκος” πήρε μέσα από τον κάδο ένα μικρό μπαλόνι που δεν είχε ξεφουσκώσει τελείως και το χάρισε στην κοπέλα που δουλεύανε μαζί. Και κάπου εκεί, κρεμάστηκαν στο γουγουγάρικο γελώντας και έφυγαν. Τα ωραία τα Βαλκάνια, τα ωραία τα Καουρισμάκι, τα ωραία τα Κιτάνο. Bέντερς ον δε ροουντ. Κούκλα η ζωή!
Ψάχνοντας παλαιότερα ποστ και φωτογραφίες έπεσα πάνω σε αυτή τη φωτογραφία, πάλι από το ίδιο σκουπιδιάρικο.
Ποιος θεούλης στόλισε λοιπόν το γουγουγάρικο;
Το αριστούργημα “Gummo” λέγεται Gummo από τον πέμπτο αδερφό Μarx. Tον Gummo Marx. Για τον οποίο δεν ξέρει κανείς τίποτα. Η ταινία είναι για αυτούς που δεν θα μάθουμε ποτέ τίποτα για αυτούς!
Gummo Για Πάντα
Και τώρα που έκατσα να γράψω αυτό το μικρό κείμενο και έβαλα και τις φωτογραφίες, πρόσεξα για πρώτη φορά πως ο μικρούλης από το “Gummo”, στην φωτογραφία όπου τρώει τα μακαρόνια του, έχει πίσω του ακριβώς κρεμασμένες κάτι κούκλες. Όπως στο γουγουγάρικο.
Ντόμινο είναι όλα. Μακριά Πετούν τα Σύννεφα!
