Από τον Γιώργο Καρακασίδη
«First came Jesus, then came Rory».
H συγκεκριμένη φράση ξεκίνησε ως γκράφιτι σε τοίχους του Μπέλφαστ και του Δουβλίνου — κάπου γύρω στο 1973/1974 — σε μια εποχή όπου η Ιρλανδία βίωνε ακόμα έντονα τα Troubles. Κι αυτό γιατί ο Ρόρυ Γκάλαχερ, καθολικός μεν αλλά πάντα ενωτικός και απέναντι σε κάθε διχασμό, θεωρήθηκε ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να ενώσει και καθολικούς και προτεστάντες.
Χαρακτηριστικός για το μπλουζ κιθαριστικό του παίξιμο, το “moonchild” έγινε άγαλμα σε τρεις πόλεις της χώρας. Όταν κάποια στιγμή ο Jimi Hendrix ρωτήθηκε από έναν δημοσιογράφο «πώς είναι να είσαι ο καλύτερος κιθαρίστας στον κόσμο», εκείνος απάντησε: «Δεν ξέρω. Ρωτήστε τον Rory Gallagher».
Στο μεταξύ, την εποχή που μεσουρανούσε ο Ρόρυ, μας μεταφέρει στο πολύπαθο Μπέλφαστ η μίνι σειρά “Say Nothing”, με τις δύο πρώτες γυναίκες — αδερφές, που εισχώρησαν στον IRA όχι για να βοηθήσουν απλώς ως νοσοκόμες (όπως συνηθιζόταν μέχρι τότε), αλλά για να μπουν ενεργά στο πεδίο. Προερχόμενες από μια έντονα πολιτικοποιημένη οικογένεια — με τη θεία τους να έχει μείνει τυφλή από τον ένοπλο αγώνα — ο βασικός αρχικός τους ρόλος ήταν να μεταφέρουν οδικώς προδότες της οργάνωσης προς εκτέλεση, εν αγνοία των ίδιων των θυμάτων.
Kι εκεί που, συναισθηματικά φορτισμένες, κλήθηκαν να μεταφέρουν έναν πρώην συναγωνιστή και φίλο τους, δεν λύγισαν, αλλά ολοκλήρωσαν την αποστολή. Όπως δεν λύγισαν κι όταν συνελήφθησαν έπειτα από βομβιστική επίθεση στο Λονδίνο, ξεκινώντας απεργία πείνας για 208 ημέρες με βασικό αίτημα την επιστροφή στην πατρίδα τους για δίκη — μια απεργία που φέρνει συνειρμικά (για άλλους βέβαια λόγους) τον πρόσφατο αγώνα του Πάνου Ρούτσι. Για να τις κρατήσουν στη ζωή, οι γιατροί τούς άνοιγαν το στόμα με το ζόρι για να τους χορηγήσουν τροφή.
Αυτό είναι ένα από τα πιο σκληρά επεισόδια της σειράς, που κατά τ’ άλλα — παρά το βαρύ θέμα — κρατάει ψήγματα ελαφρότητας. Τελικά, με πείσμα κι έχοντας η μία την άλλη, κατάφεραν να μεταφερθούν στην Ιρλανδία και να ολοκληρώσουν τη δεκαετή κάθειρξή τους εκεί.
Όπως μαθαίνουμε και μέσα από τη συνέντευξη της πραγματικής ηρωίδας, η οποία μιλάει με έναν εντυπωσιακό συνδυασμό ψυχραιμίας και πικρίας για όσα έζησε, το τραύμα δεν εξαφανίστηκε ποτέ — απλώς έμαθε να το κουβαλά.
Στο τέλος κάθε επεισοδίου υπάρχει ένα disclaimer: ο ιθύνων νους του IRA, αφότου πολιτεύτηκε, αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη με την οργάνωση. Το αίσθημα προδοσίας προς τους συνοδοιπόρους του, αφόρητο. Άλλος ένας συνειρμός με κάποιους αγωνιστές του Πολυτεχνείου — με τη 17 Νοέμβρη να κοντοζυγώνει — που άλλαξαν πλεύση κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης.
Εν τέλει, η τυφλή βία είναι καταδικαστέα, πόσο μάλλον όταν πηγάζει από τη διαφορά θρησκευτικών δογμάτων. Γιατί το όπιο δεν είναι πάντα απαραίτητο…
“Say Nothing” Trailer
Κι εδώ το Moonchild του Rory Gallagher
