Από το Γιώργο Καρακασίδη
Ο Αλεξέι Τολστόι (ξάδερφος του Λέοντος Τολστόι) γράφει το 1839, σε ηλικία μόλις 22 ετών, την Οικογένεια του Βρικόλακα. Παρόλο που το διήγημα θα εκδοθεί μόνο μετά τον θάνατό του, ο «βουρδούλακας» (η ρωσοποιημένη εκδοχή της λέξης «βρικόλακας») Γκόρσα προηγείται του γνωστού κόμη Δράκουλα του Στόκερ και δεν έχει κανένα από τα αριστοκρατικά χαρακτηριστικά του γοητευτικού, παγερού κυρίου των γοτθικών σαλονιών. Σ’ ένα ορεινό χωριό της Σερβίας, ένας πατέρας φεύγει για να κυνηγήσει έναν διαβόητο ληστή, αφήνοντας στους γιους του μια προειδοποίηση: αν δεν επιστρέψει σε δέκα μέρες, να μην τον δεχτούν ποτέ πίσω. Την τελευταία νύχτα, εμφανίζεται στην πόρτα τους…
Περισσότερο από έναν αιώνα μετά, το 1963, ο Mario Bava παίρνει την ιστορία και της δίνει σάρκα και αίμα (κυριολεκτικά) στο I tre volti della paura με πρωταγωνιστή τον Boris Karloff. Στα αγγλικά η ταινία λέγεται Black Sabbath και αποτελεί πηγή έμπνευσης για το όνομα μιας μπάντας που σχηματίζουν τέσσερα παιδιά από τις εργατικές συνοικίες του Μπέρμινχαμ στην Αγγλία. Ο κιθαρίστας της μπάντας, καθώς δούλευε σε ένα εργοστάσιο, παθαίνει ένα φρικιαστικό ατύχημα και κομματιάζει τα δάχτυλά του. Παρόλο που οι γιατροί του λένε ότι δεν μπορεί να ξαναπαίξει κιθάρα, ο ίδιος φτιάχνει πρόχειρα άκρα για τα δάχτυλά του και επινοεί δικές του χειροποίητες χορδές. Παράλληλα χαμηλώνει το κούρδισμα στην κιθάρα και κάπως έτσι δημιουργείται ένας ήχος σκληρός, βαρύς, σχεδόν απόκοσμος — αρκετά διαφορετικός από τον ροκ ήχο που παιζόταν το 1970, τη χρονιά που κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος. Σιγά σιγά ξεπηδούν και άλλοι που προσπαθούν να μιμηθούν αυτή τη μουσική, η οποία βαφτίζεται Heavy Metal από το βιβλίο Soft Machine ενός ιδιόρρυθμου μπίτνικ συγγραφέα, του William S. Burroughs. Μετά από οκτώ δίσκους, ο τραγουδιστής απολύεται το 1979, καθώς αποδεικνύεται ολίγον τι ατίθασος με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.
Κι εκεί που θα περίμενε κανείς να τον πάρει η κάτω βόλτα και τους Black Sabbath η άνω, συμβαίνει το αντίθετο. Βλέπετε, ο συγκεκριμένος τραγουδιστής είχε ένα βασικό χάρισμα: παρόλο που δεν ήξερε να παίζει κάποιο μουσικό όργανο, είχε την ικανότητα όχι μόνο να επινοεί πιασάρικες μελωδίες αλλά και να επιλέγει τους κατάλληλους μουσικούς που μπορούσαν να τις μεταφράσουν σε νότες. Κάπως έτσι ξεκινά μια ξέφρενη σόλο καριέρα, γραμμένη σαν ημερολόγιο ενός τρελού (Diary of a Madman), σαν μια βέβηλη εκδοχή του Γκόγκολ. Ιστορίες με δάγκωμα περιστεριού μπροστά στα έκπληκτα μάτια στελεχών δισκογραφικής, απόπειρα δολοφονίας της συζύγου–μάνατζέρ του, δάγκωμα νυχτερίδας σε συναυλία επί σκηνής (κατά λάθος, καθώς νόμιζε ότι ήταν ψεύτικη) και σύλληψη για δημόσια ούρηση στο Άλαμο πλάθουν τον μυθικό —σε εισαγωγικά, γιατί εν τέλει ήταν πραγματικός— βίο ενός εκκεντρικού καλλιτέχνη, ο οποίος αργότερα έστησε ένα φεστιβάλ από το οποίο ξεπήδησαν πολλά μουσικά ονόματα (Ozzfest) και μεταμόρφωσε ένα μουσικό κανάλι (MTV) σε ριάλιτι, βάζοντας κάμερες στο σπίτι που έμενε ο ίδιος και η οικογένειά του (The Osbournes — ανοίγοντας τον δρόμο για εκπομπές τύπου Kardashians, κάτι απρόσμενο για τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του, όχι όμως για την πληθωρική προσωπικότητά του). Όλα αυτά τα χρόνια, με δισκογραφικά κενά μεν, αλλά συνεπής στις μουσικές του ανησυχίες.
Στις 5 Ιουλίου 2025, διαισθανόμενος το τέλος να πλησιάζει (πόσο να αντέξει ένας οργανισμός που για χρόνια έπαιρνε καθημερινά συνδυασμό από κοκαΐνη, ηρωίνη, αλκοόλ, Valium και Quaaludes), διοργανώνει μια συναυλία με τους αρχικούς συνοδοιπόρους του (Black Sabbath) και μια πλειάδα μουσικών που —αν δεν ήταν αυτός— ίσως είχαν ακολουθήσει ένα εντελώς διαφορετικό επάγγελμα. Δύο εβδομάδες μετά, αποχαιρετά αυτόν τον κόσμο, έχοντας ζήσει περισσότερες από μία ζωές.
Το πλήρες όνομά του ήταν John Michael “Ozzy” Osbourne.
