Μπορεί ο φωτεινός κόσμος με τις πισίνες και τα έντονα χρώματα του David Hockney να μοιάζει εντελώς διαφορετικός από τη σκοτεινή και βρόμικη Νέα Υόρκη του «Taxi Driver», ωστόσο ανάμεσα στον Βρετανό ζωγράφο και την ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε υπάρχει πράγματι μια απρόσμενη σύνδεση. Ο Hockney δεν ενέπνευσε την ιστορία ή τον χαρακτήρα του Τράβις Μπικλ, επηρέασε όμως έμμεσα τον τρόπο με τον οποίο κινηματογραφήθηκαν ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας.
Η πραγματική επιρροή προήλθε από το «A Bigger Splash» του Τζακ Χάζαν, μια πρωτοποριακή ταινία που συνδύαζε ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία, καταγράφοντας τη ζωή, τις σχέσεις και τη δημιουργική διαδικασία του Hockney. Ο Σκορσέζε είχε εντυπωσιαστεί από τα στατικά, μετωπικά πλάνα και από τον ψυχρό, σχεδόν αποστασιοποιημένο τρόπο με τον οποίο η κάμερα παρατηρούσε τους ανθρώπους και τους χώρους.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει εξηγήσει ότι αυτή η αισθητική επηρέασε, μεταξύ άλλων, τη σκηνή στην οποία το ταξί του Τράβις σταματά έξω από το κατάστημα πριν από τον πρώτο φόνο. Ο Σκορσέζε ήθελε η εικόνα να θυμίζει φωτογραφία εφημερίδας ή έργο του διάσημου φωτογράφου Weegee: αυστηρή, ακίνητη και αντικειμενική, σαν η κάμερα να καταγράφει ένα πραγματικό έγκλημα χωρίς να σχολιάζει όσα συμβαίνουν.
Ο Hockney, λοιπόν, δεν ήταν η «πραγματική» έμπνευση πίσω από ολόκληρο το «Taxi Driver». Το σενάριο γεννήθηκε κυρίως από τη μοναξιά και την προσωπική κρίση που περνούσε τότε ο Πολ Σρέιντερ, ο οποίος είδε στο ταξί ένα σύμβολο της δικής του απομόνωσης. Παρ’ όλα αυτά, το κινηματογραφικό πορτρέτο του Hockney πρόσφερε στον Σκορσέζε ένα σημαντικό οπτικό εργαλείο, αποδεικνύοντας ότι πίσω από τη ζοφερή ατμόσφαιρα μιας από τις πιο διάσημες ταινίες της δεκαετίας του ’70 κρύβεται και λίγη από την τέχνη του ζωγράφου των ηλιόλουστων πισίνων.
