Tο Haven bar, χωμένο μέσα στη στοά, μας τύλιξε σε έθνικ μανδύες. Σαν να μεταφερθήκαμε ξαφνικά σε μια παραλία της Βραζιλίας. Εκεί που ο αέρας μπλέκει στα μαλλιά σου αλάτι και ο ήλιος σου καίει το πρόσωπο. Εκεί που φαντάζεσαι αιώρες και θάλασσα, ενώ έξω στην πόλη είναι ακόμα άνοιξη. Κοιτάς τη διακόσμηση και παρακαλάς το καλοκαίρι να έρθει λίγο πιο γρήγορα.
Έπιπλα και αντικείμενα από εξωτικούς τόπους. Σαν σκηνικά παραμυθιού. Με όμορφες μελαχρινές πριγκίπισσες και αμίλητους φακίρηδες. Κάπου ανάμεσα σε Ινδονησία και Λατινική Αμερική. Η μουσική τρυπώνει στο σώμα πριν καν φτάσει στο μυαλό. Και χωρίς να το καταλάβεις, κινείσαι ρυθμικά.
Ήταν μια ατμόσφαιρα από την οποία δεν ήθελες να ξεφύγεις. Και τελικά τα καταφέραμε. Χαζολογήσαμε χωρίς φόβο και τύψεις. Πίναμε τα χρωματιστά ποτά μας. Αφήναμε τον χρόνο να κυλά όπως τότε, που δεν μας κυνηγούσε κανείς.
Το Haven έκανε το ντεμπούτο του τον Απρίλιο του 2008. Τη διακόσμησή του επιμελήθηκε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης, ο Νίκος Σαρίδης. Ένα στέκι για όσους αγαπούσαν τα πάρτι και τα ωραία ακούσματα. Με DJs, βράδια που έμοιαζαν μεγαλύτερα από τη ζωή και υποσχέσεις καλοκαιριού μέσα στον χειμώνα. Έχει κλείσει εδώ και χρόνια, σχεδόν 10. Και πριν μερικές μέρες αποχαιρετήσαμε και το Νίκο Σαρρίδη, τον ιδιοκτήτη. Κι όμως, κάθε φορά που ακούς κάποιες μουσικές, κάτι μέσα σου επιστρέφει στη στοά. Στο φως. Στα ποτήρια. Στα γέλια.
Το Haven μπορεί να μην υπάρχει πια στον χάρτη της πόλης. Αλλά υπάρχει ακόμα σε όσους έμαθαν εκεί πώς είναι να ταξιδεύεις, χωρίς να φύγεις ποτέ.
