γράφει ο Γ.Π.
Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο (όποιος και αν είναι ο Νικολάς Μαδούρο) σηματοδοτεί μια νέα εποχή, όπου 3 κράτη μπορούν να επεμβαίνουν στα εσωτερικά άλλων χωρών, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν και χωρίς να σέβονται εθνικές κυριαρχίες, απλά επειδή μπορούν. Όπως γίνονταν παλιά με τις μεγάλες αυτοκρατορίες όπου όταν στένευε το ζωνάρι λόγω εξάντλησης πόρων αποφάσιζαν να πάρουν των διπλανών. Το έκανε ο Ιούλιος Καίσαρας, το έκαναν οι Ισπανοί και οι Προτογάλοι, το έκαναν οι Γάλλοι στην Αφρική, το έκαναν οι Άγγλοι στην Ινδία. Η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά γιατί τώρα είναι μαύρη σελίδα για την ανθρωπότητα;
Γιατί μετά τις φρικαλεότητες που ζήσαμε στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο αποφάσισε η ανθρωπότητα να βάλει ένα τέλος στη βία, στην ανεξέλεγκτη κατάχρηση εξουσίας, αποφάσισε πως η ζωή και η ανθρωπότητα πρέπει να προστατευθεί από τις εμμονές μελλοντικών Χίτλερ. Και τα κατάφερε. Όμως όπως συμβαίνει πάντα, ότι χτίζεις αν δεν το συντηρείς φθείρεται και καταστρέφεται. Που ήταν τα διεθνή όργανα όταν έγινε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία; Που ήταν η διεθνή κατακραυγή στο πόλεμο του Ιράκ; Τι είπαμε όταν στη Λιβυή αεροπλάνα βομβάρδιζαν μια ανεξάρτητη χώρα. Ναι προφανώς κανείς δεν θέλει να υπάρχουν δικτάτορες, αλλά η επόμενη ημέρα πρέπει να βρίσκει κυρίαρχο το λαό και όχι αποικιοκράτες που ληστεύουν και αλλάζουν ένα έθνος. Για αυτό τις δικτατορίες τις ρίχνει ο λαός και όχι βόμβες και ξένες ειδικές δυνάμεις. Αλλιώς απλά αλλάζει ο δικτάτορας.
Και ας επιστρέψουμε στα πρόσφατα γεγονότα. Σε μια Ευρώπη που είδε τον πόλεμο στα σύνορα της και παρακαλούσε για βοήθεια από τις ΗΠΑ. Και προφανώς θα έπρεπε να δοθεί, γιατί για χρόνια ήμασταν σύμμαχοι χτίζοντας μια κουλτούρα δημοκρατικού τόξου. Όμως όπως και στη πραγματική ζωή δεν πάνε πάντα τα πράγματα όπως τα θέλουμε, συναντάμε ανθρώπους που δεν συνεννοούμαστε αρμονικά. Έτσι σε μια στιγμή της ιστορίας που δεν υπάρχει χέρι βοηθείας, εμείς οι Ευρωπαίοι δεν σηκώσαμε και το δεύτερο χέρι μας, απλά κατεβάσαμε και το άλλο.
Η Ευρώπη αφέθηκε σε μια σήψη που μεθοδικά οδήγησε αυτή τη στιγμή να είμαστε το παιδάκι που δεν καλούν στο πάρτυ. Μια Ευρώπη με τις ισχυρότερες βιομηχανίες παγκοσμίως τη δεκαετία του ’70 και του ’80. Με εργοστάσια σε Γαλλία και Γερμανία που ούτε φαντάζονταν οι υπερδυνάμεις που τώρα μας χτυπάνε παλαμάκια και εμείς χορεύουμε. Γελούσαμε με τα φθηνά κινέζικα προιόντα, έπαιρνε κάποιος αμερικανικό αμάξι και του χτυπούσαμε τη πλάτη με οίκτο. Η πολεμική βιομηχανία της Ευρώπης έμεινε στάσιμη, με τη δικαιολογία ότι δεν κινδυνεύουμε με πόλεμο. Τα μεγαλύτερα επιστημονικά μυαλά έφυγαν από τη Γηραιά Ήπειρο, γιατί απλά δεν άντεχαν να αμείβονται με τα μισά λεφτά από ένα από κομματικό στέλεχος. Οι Ευρωπαίοι έβλεπαν τους επιστήμονες σαν δημόσιους υπαλλήλους. Δεν επένδυσαν ποτέ στην αξιοποίηση όσων έβγαιναν από τα κορυφαιά πανεπιστήμια της Ευρώπης. Τους έθαψαν σε γραφειοκρατία και θέσεις με κανένα όραμα. Αν γυρίσετε τον κόσμο, θα δείτε σε σημαντικότατες θέσεις Ευρωπαίους, γιατί απλά αυτοί ήξεραν πως τον άξιο τον αμείβεις.
Τώρα ψάχνουμε να βρούμε ποιος μπορεί να μας τραβήξει στην επιφάνεια. Μόνο που δεν είμαστε κάτω από το νερό. Δεν υπάρχει καν νερό, δεν πνιγόμαστε απλά δεν ξέρουμε κολύμπι. Το ξεχάσαμε, νομίζαμε πως θα μας σώζει πάντα κάποιος. Ή ο φίλος ναυαγωσώστης Αμερικανός ή ο κατώτερος Κινέζος που χλευάζαμε. Η παλίρροια δεν έρχεται ξαφνικά, προειδοποιεί, απλά εμείς επιλέξαμε να κοιτάμε αλλού όταν τα σημάδια προειδοποιούσαν.
