Γράφει ο Λάζαρος Γεροφώτης
Το «Ένα τανκς… στο κρεββάτι μου» (1975) αποτελεί μία από τις πιο ιδιαίτερες και τολμηρές δημιουργίες της Φίνος Φιλμ, καθώς μέσα από τον μανδύα της κωμωδίας επιχειρεί ένα σατιρικό σχόλιο για την περίοδο της δικτατορίας. Με σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη, η ταινία γυρίστηκε αμέσως μετά την πτώση της Χούντας, την ίδια στιγμή που η ελληνική κοινωνία προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της.
Αν και εντάσσεται στο είδος της λαϊκής αισθηματικής κωμωδίας, η ταινία είναι ουσιαστικά μια πολιτική σάτιρα, από τις λίγες που τόλμησαν να αγγίξουν την επταετία. Με ανάλαφρο τόνο σχολιάζει όχι μόνο την καταπίεση και το κλίμα φόβου, αλλά και τον παραλογισμό της καθημερινότητας υπό το καθεστώς.
Η ιστορία τοποθετείται στις αρχές του 1967, λίγο πριν και αμέσως μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Ο ήρωας Κώστας Παπαδήμας (Κώστας Βουτσάς), ένας απλός, νομοταγής ψιλικατζής, βρίσκεται άθελά του μπλεγμένος στις πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις της εποχής. Η ζωή του συνοψίζει τον τρόπο με τον οποίο χιλιάδες καθημερινοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν, να σωπάσουν και να ακολουθήσουν “τις προσταγές” των κρατούντων, μόνο και μόνο για να επιβιώσουν: Ο Κώστας, που ζει με τη μητέρα, την αδελφή και τον φοιτητή αδελφό του, παλεύει με την καθημερινότητα στο ψιλικατζίδικο της οικογένειας. Είναι ερωτευμένος με την Ελένη και επιθυμεί να την παντρευτεί, όμως τα κοινωνικά ήθη απαιτούν πρώτα να νυμφευτεί η αδελφή του, η Καίτη, με τον συντηρητικών πεποιθήσεων Λεωνίδα. Με το πραξικόπημα, η ζωή του Κώστα εκτροχιάζεται. Αναγκάζεται να «ακολουθεί τη μόδα» της εποχής, κρεμώντας και ξεκρεμώντας φωτογραφίες του βασιλιά, του Παπαδόπουλου και όποιου άλλου βρίσκεται στην εξουσία. Η σκηνή αυτή λειτουργεί ως σαφής αλληγορία του τρόπου με τον οποίο ο μέσος πολίτης όφειλε να προσαρμόζει τη στάση του ανάλογα με τις επιταγές του καθεστώτος. Από την άλλη πλευρά, ο Γιώργος, ο νεαρός φοιτητής της οικογένειας, εντάσσεται σε αντιδικτατορική οργάνωση που βάζει βόμβες – μια υπενθύμιση της αντίστασης που άνθισε κυρίως μέσα από το φοιτητικό κίνημα. Η δράση του φέρνει τον Κώστα σε μεγάλους μπελάδες, συμβολίζοντας τον διχασμό πολλών οικογενειών την περίοδο της δικτατορίας. Η κορύφωση της ταινίας έρχεται με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ο Κώστας τραυματίζεται, όμως η πτώση της Χούντας και η επάνοδος της Δημοκρατίας φέρνουν λύτρωση, προσωπική και κοινωνική. Ο ήρωας μπορεί επιτέλους να συνεχίσει τη ζωή του και να παντρευτεί την αγαπημένη του, Ελένη.
Παρότι το έργο φέρει όλα τα στοιχεία της λαϊκής κωμωδίας της εποχής, θεωρείται ένα σπάνιο και θαρραλέο εγχείρημα, από τις ελάχιστες εμπορικές ταινίες που σχολιάζει με τέτοια ελαφρότητα αλλά και σαφήνεια τη Χούντα, τα βιώματα του κόσμου και το κλίμα πολιτικής καταπίεσης. Δεν επιχειρεί να δαιμονοποιήσει, αλλά να σατιρίσει, προσφέροντας μια ανθρώπινη, οικεία οπτική στον μέσο θεατή της μεταπολίτευσης. Φυσικά, υπήρχαν και οι ταινίες του Βέγγου “Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση” (1971) και της Βουγιουκλάκη “Η Αλίκη Δικτάτωρ” (1972), μεγάλες επιτυχίες της εποχής και οι δύο, που σχολιάζουν με αιχμηρό τρόπο και κωμικό τρόπο εν μέσω δικτατορίας την όλη κατάσταση στη χώρα.
Στην ταινία “Ένα τανκς… στο κρεββάτι μου”, η παρουσία του Κώστα Βουτσά, που τότε βρισκόταν στην απόλυτη ακμή της δημοτικότητάς του (μετά την τηλεοπτική επιτυχία του «Ο Ονειροπαρμένος»), αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα στην απήχηση της ταινίας. Το 1975, όταν προβλήθηκε στις αίθουσες της Αθήνας, του Πειραιά και των προαστίων, η ταινία σημείωσε σημαντική επιτυχία, κόβοντας 85.860 εισιτήρια και καταλαμβάνοντας την 3η θέση ανάμεσα σε 47 ταινίες της χρονιάς (βέβαια τα εισιτήρια ουδεμία σχέση έχουν με εκείνα που κόβονταν μέχρι το 1972-73, καθώς πλέον η τηλεόραση είχε “κλέψει” το κοινό από τις κινηματογραφικές αίθουσες). Σήμερα, η ταινία έχει ψηφιακά αποκατασταθεί σε HD και διατίθεται από τη Φίνος Φιλμ.
