γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος
Άλλο ελληνικό καλοκαίρι και άλλο καλοκαίρι στην Ελλάδα.
Καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι 40 βαθμοί Κελσίου.
Να μη μπορείς να πληρώσεις το ρεύμα για το κλιματιστικό (αν έχεις).
Να ‘ναι τέλη Ιουλίου και ακόμα να δουλεύεις. Κίνηση στους δρόμους, τσιμέντα να καίνε, δάνεια να τρέχουν από μια πολύ δύσκολη σεζόν που έβγαλες και σου αξίζει να πας κάπου να ξεκουραστείς, οσο οι μισοί γμωστοί σου έχουν φύγει εσωτερικοί μετανάστες να εξυπηρετήσουν τον τουρισμό.
Καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι να πληρώνεις το ίδιο νοίκι και το ένα τέταρτο του για δωμάτιο διακοπών. Τα νέα ρούμι του λέτ.
Να τρως 3 ευρώ τη μπάλα παγωτού και 15 ευρώ τη χθεσινή χωριάτικη σαλάτα σε μεταμοντέρνες ταβέρνες που πουλάνε φαγητό, γύρο, κουκλάκια με δαγκάνα, ίντερνετ και συρτάκι. ΤΖΑΤΖIΚΙ!
Ασε άμα χρεώνουν την ξαπλώστρα. Σε μέρη που δε θα δεις Έλληνα να σε σερβίρει αλλα ούτε να περνάει από διπλα σου, παρά μόνο μονο φρεντάδικα της πόλης που έμενες.
Σα να λέμε μια μεταφορά της πόλης με πολλαπλάσιο κόσμο, πιο ακριβή στέγη, τσιμέντα και εντοπιότητα σε καρτ ποστάλ.
Ελληνικό καλοκαίρι είναι φωνές. Φωνές απο οικογένεια. Παιδάκια να παίζουν λερωμένα, από χώμα ή παγωτά στα μούτρα τους.
Χταπόδια κρεμασμένα από ψαράδες για να γίνουν μεζές των λαϊκών φτωχών ανθρώπων με ούζο.
Μανάδες με ανοιχτά φορέματα σα να βγήκαν από ταινία του Πανουσόπουλου σε βεράντες να κανουν μπουγέλο τα πιτσιρίκια. Καρπούζι στη μέση, μια κανάτα νερό με λεκέδες που έπιναν ολοι. Άσπρες καρέκλες και χρόνος. Χρόνος χωρις να σκεφτείς οτι θα φύγει.
Ήχος από τζιτζίκια, από θείες, μανάδες, ρούφηγμα καρπουζιού, παιδιά… Και το βράδυ ενα μικρό τρανζίστορ να παίζει λαϊκά. Ίσως κάτι απο Μητροπάνο. Μπορεί Παπάζογλου. Μπορεί και Βασίλη Καρρά.
Αυτο είναι Ελληνικό καλοκαίρι. Σε αυλές, ελεύθερο κάμπινγκ… Εκει που η ζεστη δε σε σκοτώνει. Εκει που μπορείς να σαι ελεύθερος. Ακόμη και απο τον χρόνο.
