Ποιος δε γοητεύτηκε από τη ξεχωριστή φωνή της; Ποιον δε συγκίνησε αυτό το σπάνιο ηχόχρωμα που λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ του κλασσικού και σύγχρονου πολύ καλού τραγουδιού; Φωτεινή! Όνομα και πράγμα. Μέσα και έξω. Ζεστή, ταπεινή, φιλική. Δε γνωριζόμασταν και τα είπαμε αναγκαστικά τηλεφωνικά, με αφορμή την παράσταση «Με κυνηγούν οι μέλισσες». Επιθυμία της να μιλάμε στον ενικό, όπως θα κάναμε αν δεν υπήρχε η απόσταση.
συνέντευξη στον Χρήστο Σατανίδη / photo credits : Γιωργος Σπανός
ΧΣ: Από τα λίγα πράγματα που είπαμε ιδιαιτέρως αισθάνομαι πως αντί μιας τυπικής συνέντευξης θα προτιμούσες να ήμασταν σε κάποιο μαγαζί, να πίναμε το ποτάκι μας και να τα λέγαμε αυθόρμητα, έχοντας ξεχάσει πως υπάρχει ένα μικρόφωνο που καταγράφει.
ΦΒ: Αυτό ακριβώς. Μου αρέσουν οι συνυπάρξεις με τους ανθρώπους και στο διά ζώσης βγαίνει ο εαυτός μου. Όχι πως δε μου αρέσει αυτό που κάνουμε τώρα. Ειδικά όταν νιώσω άνετα, πάλι καλά θα περάσουμε. Έστω κι από το τηλέφωνο.
ΧΣ: Το εκπέμπεις αυτό και ας μη γνωριζόμαστε. Μου δίνεις την εντύπωση του ανθρώπου που αν νιώσεις κάπου καλά, θα είσαι η ψυχή της παρέας.
ΦΒ: Ακριβώς. Επιλέγω που θέλω να είμαι κοινωνική και δε μου έχει βγει ποτέ σε κακό αυτό. Θέλω την επαφή με τους ανθρώπους. Μου λείπει η «Καλημέρα» που κάποτε λέγαμε με το γείτονα. Πάω στο εξωτερικό, πχ στη Γερμανία και χωρίς να γνωριζόμαστε ακόμα ανταλλάσσουμε μια «Καλημέρα». Εμείς το έχουμε κόψει αυτό και τρελλαινόμαστε από την αποξένωση. «Μια καλημέρα είναι αυτή, πες την κι ας πέσει χάμω», που λέει και το τραγούδι.
ΧΣ: Σκεφτόμουν έντονα την προσωπική σου διαδρομή. Καρδίτσα – Θεσσαλονίκη- Αθήνα. Εύκολη η μετάβαση από την ηρεμία του αγροκτήματος με τα ζώα, στο διαμέρισμα της πρωτεύουσας;
ΦΒ: Χρήστο μου έκλεισα έναν κύκλο στο αγρόκτημα όμως η επιλογή μου να κατέβω στην Αθήνα ήρθε κατόπιν ωρίμου σκέψεως. Περνάω πολύ όμορφα εδώ και έχω την ευκαιρία να δω και να ακούσω πράγματα που σε καμία περίπτωση δε θα έβλεπα και δε θα άκουγα στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι εύκολη πόλη η Αθήνα σίγουρα, απλά ζω σε ένα κεντρικό σημείο όπου μέχρι πριν δύο χρόνια άκουγα κόκορα. Έχω βρει τρόπους να κάνω αποδράσεις, ακόμη και σε πολύ κεντρικά σημεία.
ΧΣ: Θα μιλήσουμε σε λίγο πιο αναλυτικά για την παράσταση που παρουσιάζεις. Διάβαζα το δελτίο τύπου και θέλω να σταθώ σε δύο σημεία. Αναφέρει πως θα υπάρχουν «Στιγμές απρόσμενου προβληματισμού». Τυχαίνει να μιλάμε σε μέρες που μας προβληματίζουν πάρα πολύ.
ΦΒ: Δεν είμαστε καθόλου χαρούμενοι με ότι συμβαίνει γύρω μας. Παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται. Με δυσκολίες; Ναι. Με απώλειες; Ναι. Όμως πάντα δεν ήταν έτσι η ζωή; Σκέφτομαι τώρα ένα τραγούδι που γράφτηκε μέσα στην κατοχή, που ο κόσμος πεινούσε και υπέφερε. Ο Μπαγιαντέρας έγραψε το «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη και τώρα όλα γύρω μου γελούνε». Ερωτεύτηκε το 1940, που οι Γερμανοί ήταν μέσα στην Αθήνα και οι άνθρωποι πέθαιναν από ασιτία.
ΧΣ: Καταλαβαίνω λοιπόν πως είσαι αισιόδοξος άνθρωπος.
ΦΒ: Δε μπορώ να κάνω αλλιώς από το να αισιοδοξώ. Μακάρι να μη συνέβαινε τίποτα από όσα ζούμε, να μη χάνονταν ανθρώπινες ζωές. Δυστυχώς η τύχη μας κρέμεται από τις αποφάσεις κάποιων ανεγκέφαλων.
ΧΣ: Συνεχίζει το δελτίο τύπου αναφέροντας πως «θα υπάρχουν στιγμές γέλιου και τραγούδια αυτοσαρκαστικά». Από όσο σε ξέρω, καταλαβαίνω πως είσαι άνθρωπος με χιούμορ. Και μιας και χιούμορ δίχως αυτοσαρκασμό δεν υφίσταται, με τι αυτοσαρκάζεσαι περισσότερο;
ΦΒ: Αυτοσαρκάζομαι γενικώς εγώ. Με την Καρδιτσιώτικη προφορά μου, με την εμφάνιση μου. Με οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς. Ανάλογα με τη στιγμή, δεν έχω πρόβλημα να γελάω με τον εαυτό μου. Πχ τώρα που έχω χάσει κιλά και δε χρειάζεται να ρουφιέμαι για μία φωτογράφιση, γελάω με αυτό. Αποδέχομαι τη Φωτεινή όπως είναι, με τις ρυτίδες μου… Άρχισα πια να φροντίζω τον εαυτό μου. Έκοψα το τσιγάρο και το αλκοόλ, προσπαθώ να κάνω καλή διατροφή, περπατάω κάθε μέρα 5-6 χλμ.
ΧΣ: Όσα μου περιγράφεις είναι στα πλαίσια αυτού που έχεις δηλώσει, πως «Πλέον αγαπάω τον εαυτό μου, γιατί κάποτε δεν τον αγαπούσα»;
ΦΒ: Ακριβώς. Τώρα τον αγαπώ και προσπαθώ να τον φροντίσω με όποιον τρόπο καλό γίνεται. Είμαι σε μια περίοδο που με βρίσκεις χαλαρή και ορθολογίστρια.
ΧΣ: Το να αγαπήσεις τον εαυτό σου θέλει κόπο;
ΦΒ: Τρόπο θέλει. Να κάτσεις να τον στήσεις απέναντι και να του πεις «Ρε φίλε, μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι για σένα»; Έτσι απλά.
ΧΣ: Θέλω να σε γυρίσω στην παιδική σου ηλικία. Αρχικά ισχύει πως σε φωνάζανε «Φωτείνα»;
ΦΒ: Ναι. Φωτείνα με φώναζε η μάνα μου αλλά και οι φίλες μου.
ΧΣ: Μεγάλωσες σε ένα σπίτι όπου επικρατούσαν τα ακούσματα του πατέρα σου. Κλασσική και βυζαντινή μουσική. Η μικρή Φωτείνα τι μουσική προτιμούσε ως παιδί;
ΦΒ: Δε μου άρεσε κάτι άλλο. Τότε δεν είχαμε πολλές επιλογές. Όταν το ραδιόφωνο μας έπαιζε σταθερά «Τρίτο Πρόγραμμα» ακούγαμε κλασσική μουσική. Ο πατέρας μου ήταν βαθιά θρησκευόμενος και όταν πήγαινε σε κάποιο μοναστήρι, έφερνε κασέτες με βυζαντινή μουσική. Εμείς τότε δεν είχαμε μουσικές αναζητήσεις. Το μυαλό μας ήταν στο να βγούμε στο δρόμο και να παίξουμε. Χρωστάω στους γονείς μου το ότι ήταν φιλόμουσοι. Γιατί το ένας είδος φέρνει το άλλο. Δε μπορώ να ακούω όλη μέρα κλασσική μουσική, ούτε ρεμπέτικα. Μπορεί σήμερα να ακούσω δύο ώρες ροκ και μετά να θέλω να ακούω μόνο μπαλάντες.
ΧΣ: Η Φωτεινή του σήμερα, αν είχε μπροστά της τη μικρή Φωτείνα, τι θα την συμβούλευε;
ΦΒ: Η μικρή Φωτείνα ήταν ένα ατίθασο παιδί, πιο ατίθασο παθαίνεις. Θα τη συμβούλευα να αγαπάει από τότε περισσότερο τον εαυτό της και να μην τον κακοποιεί.
ΧΣ: Ακολουθούν τα χρόνια όπου γίνεσαι δασκάλα.
ΦΒ: Ναι, αν και ήθελα να περάσω στη γυμναστική ακαδημία. Δε το ήθελε με τίποτα ο πατέρας μου, διότι ως βαθιά θρησκευόμενος δε μπορούσε να δεχτεί πως θα εμφανίζομαι σε αγώνες με σορτσάκια. Έπεσα τότε στα πατώματα αλλά εννοείται πως δεν του κράτησα ποτέ κακία για την απαγόρευση του.
ΧΣ: Θα κρατήσω το κομμάτι της ρήσης που λέει πως «Από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια». Θυμάσαι από κάποιον μαθητή σου μία κουβέντα, που να σε εντυπωσίασε και να την κουβαλάς ακόμη μέσα σου;
ΦΒ: Πολλά θυμάμαι αλλά υπήρξε κάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση. Ήταν το 1983 και ο Δημήτρης, ένα παιδί της τρίτης δημοτικού από ένα χωριό του Λαγκαδά, μου έδωσε μια αξέχαστη απάντηση. Είχα ρωτήσει τους μαθητές «Παιδιά τι σημαίνει η λέξη ‘Υπομονή’»; Μου απαντούσαν τα παιδιά «Κυρία, κάνω υπομονή να περάσει ο πόνος ή όταν πεινάω και περιμένω να έρθει η μαμά μου να βάλει φαγητό». Σηκώνει λοιπόν το χεράκι του ο Δημητράκης και λέει «Υπομονή κυρία είναι ένα είδος αυτοσυγκράτησης». Το ξεχνάς αυτό;
ΧΣ: Με όσα δραματικά βλέπουμε να συμβαίνουν σήμερα στα σχολεία, με την παιδική βία και παραβατικότητα, αν ήσουν σήμερα δασκάλα πως θα αντιδρούσες;
ΦΒ: Θα είχα παραιτηθεί. Θαυμάζω ειλικρινά τους εκπαιδευτικούς που αντέχουν αυτές τις καταστάσεις, όμως εγώ δε θα μπορούσα να το αντέξω. Μου φαίνονται αδιανόητα όσα συμβαίνουν σήμερα στα σχολεία και τις παρέες. Σίγουρα δε φταίνε τα παιδιά. Ποτέ δε φταίνε τα παιδιά.
ΧΣ: Κεφάλαιο «Μουσική». Αρχικά για την περίπτωση σου, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «Καριέρα»;
ΦΒ: Τι καριέρα; Τη χαρά μου κάνω και αυτήν προσπαθώ να περάσω και στον κόσμο. Δε με ενδιαφέρει η λέξη «Καριέρα», ίσα ίσα την απωθώ γιατί… Δεν έχω αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητα μου, θα περπατήσω, θα πάω στη λαϊκή, θα κάνω ότι έκανα και πριν γίνω γνωστή.
ΧΣ: Μιλώντας μόνο για τα κομμάτια της δισκογραφίας αλλά και της ευρείας αναγνώρισης. Το ότι αυτά ήρθαν σε μια πιο ώριμη ηλικία, σε έκανε να αισθανθείς πιο ασφαλής; Ότι μπορείς να διαχειριστείς καλύτερα τα πράγματα ή να αποφύγεις παγίδες;
ΦΒ: Χρήστο μου δεν είχα να αποδείξω κάτι. Ήμουν πετυχημένη δασκάλα επί 24 χρόνια. Και για να μη παρεξηγηθώ, εννοώ πετυχημένη διότι κέρδισα το χαμόγελο των παιδιών. Το ίδιο συμβαίνει και με το τραγούδι. Όταν βλέπεις τους ανθρώπους να φεύγουν με μια γαλήνη, λες «κάτι καλό έγινε και σήμερα». Όταν εμένα μου ήρθαν η επιτυχία και η αναγνωρισιμότητα, σαφώς και χαιρόμουνα αλλά δεν ένιωσα πως έγινε και κάτι για να σταματήσω να πατάω στη γη.
ΧΣ: Συνάντησες και συνεργάστηκες με μεγαθήρια της μουσικής.
ΦΒ: Ήταν ευτυχής συγκυρία. Τι να πρωτοθυμηθώ; Πως τραγούδησα με τη Σωτηρία Λεονάρδου, που πήγαινα και την έβλεπα στη «Βάρδια» στη Θεσσαλονίκη; Την είχα ίνδαλμα και μετά κάναμε συναυλίες μαζί. Επίσης πως κατέβηκα στην Αθήνα και συνεργάστηκα με τον Μανώλη Μητσιά; Με τη Μαρία Φαραντούρη; Μοναδικές στιγμές.
ΧΣ: Υπήρξε ποτέ μια απομυθοποίηση κάποιων καλλιτεχνών που εκτιμούσες, ως προς το χαρακτήρα τους;
ΦΒ: Απομυθοποίηση γιατί; Άνθρωποι απλοί είναι οι καλλιτέχνες όπως όλοι μας. Τους κάνει να ξεχωρίζουν μόνο το τεράστιο ταλέντο και η ιστορία την οποία κουβαλάνε.
ΧΣ: Το γεγονός πως μπήκες στη δισκογραφία όταν ήδη είχε αρχίσει να καταρρέει, σε προβλημάτισε; Υπό την έννοια πως θα μπορούσες να έχεις κάνει περισσότερους δίσκους ή να πετύχεις τα ραδιόφωνα σε εποχές πριν μπουν τα playlists;
ΦΒ: Κοίταξε, ο καθένας μας θα ήθελε να είχε ζήσει σε μια εποχή όπου υπήρχαν κάποιοι μεγάλοι δημιουργοί, όπως ο Μάνος ΛοΪζος ή ο Μίκης Θεοδωράκης. Είχα όμως αυτή τη χαρά. Να ηχογραφήσω τον «Επιτάφιο». Είχα μιλήσει με τον ίδιο τον Θεοδωράκη, λίγο καιρό πριν πεθάνει και μου είχε πει «Κυρία Βελεσιώτου, κάνατε προσέγγιση μητρός στο έργο αυτό». Μου γέμισε την ψυχή αυτή η κουβέντα.
ΧΣ: 28/3 με την παράσταση «Με κυνηγούν οι μέλισσες» στη Θεσσαλονίκη. Ξέρω πως θα είναι κάτι ιδιαίτερο αυτό που θα δούμε.
ΦΒ: Είναι μια μουσική παράσταση γεμάτη ρυθμό και αληθινά συναισθήματα. Βασίζεται στο τραγούδι η παράσταση και έχει στιγμές γέλιου, συγκίνησης. Το ρόλο αυτό τον έχει αναλάβει η Κική Μαυρίδου. Αγαπημένη φίλη και σπουδαία ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης. Έχει μεγάλη ευαισθησία σε θέματα που αφορούν την κοινωνία μας και δυστυχώς είναι πολλά αυτά. Η πρόζα θα είναι λίγη μεταξύ των τραγουδιών. Η μπάντα είναι εξαιρετική και αποτελείται από νέα παιδιά. Είμαι ευτυχής που είμαστε μαζί, γιατί με φροντίζουν τόσο πολύ και μου δίνουν όλη τους τη νεανική ενέργεια.
ΧΣ: Να κλείσουμε μελωδικά και να σε ρωτήσω αν υπάρχει ένα τραγούδι ή ένας στίχος που να λες «Αυτό είμαι εγώ».
ΦΒ: (Μεγάλη παύση). Νομίζω θα επέλεγα ένα τραγούδι του Άκη Πάνου που λέει «Τον έρωτα φαρμάκωσε η μιζέρια, κομμάτιασε η φτώχεια την καρδιά».
Πληροφορίες και εισιτήρια για την παράσταση «Με κυνηγούν οι μέλισσες» θα βρείτε στο σύνδεσμο.
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/foteini-belesiotou-kiki-mauridou/
