Ξέχνα τις συνηθισμένες ιστορίες εξωγήινης εισβολής. Ο Να Χονγκ-τζιν, δημιουργός του «The Wailing», φέρνει μια τρίωρη sci-fi παράνοια με τον Μάικλ Φασμπέντερ, την Αλίσια Βικάντερ και πλάσματα που μοιάζουν να βγήκαν από τον χειρότερο εφιάλτη σου.
Τι θα γινόταν αν οι εξωγήινοι που έρχονταν στη Γη φοβούνταν εμάς περισσότερο απ’ όσο τους φοβόμαστε εμείς; Και τι θα γινόταν αν, αντί να προσπαθήσουμε να συνεννοηθούμε μαζί τους, αρχίζαμε να τους κυνηγάμε με όπλα, αυτοκίνητα και ό,τι άλλο βρίσκεται πρόχειρο;
Καλώς ήρθες στο HOPE, την ταινία που παίρνει το σενάριο της εξωγήινης εισβολής, το πετάει από το παράθυρο και στη θέση του βάζει σχεδόν τρεις ώρες κινηματογραφικού χάους. Αίμα, καταδιώξεις, γιγάντια πλάσματα, παράλογες ατάκες και ένα σωρό ερωτήματα για το ποιος είναι τελικά ο πραγματικός εισβολέας.
Και ναι, μιλάμε για την παραγωγή που έχει χαρακτηριστεί η ακριβότερη στην ιστορία του νοτιοκορεατικού κινηματογράφου. Αν μη τι άλλο, ο σκηνοθέτης Να Χονγκ-τζιν δεν ήρθε για να παίξει συντηρητικά.
Ένα χωριό, μερικά πτώματα και κάτι εξωγήινοι που δεν ήρθαν για καφέ
Στο Hope Harbour, μια απομονωμένη πόλη κοντά στα σύνορα της Βόρειας και της Νότιας Κορέας, τα πράγματα αρχίζουν να στραβώνουν όταν οι κάτοικοι ανακαλύπτουν νεκρά ζώα, διαλυμένους φράχτες και ένα ανθρώπινο χέρι να κρέμεται από ένα κλαδί. Όχι ακριβώς η ιδανική αρχή για μια ήρεμη μέρα στην επαρχία.
Λίγο αργότερα, εμφανίζονται πλάσματα από το Διάστημα και η κατάσταση ξεφεύγει εντελώς. Φαντάσου εξωγήινους να αλλάζουν μορφή, φορτηγά να χρησιμοποιούνται σαν όπλα, αυτοκίνητα να τρέχουν με τρελές ταχύτητες και ήρωες να μπαίνουν στη μάχη καβάλα σε άλογα. Κάπου εκεί, η ταινία σταματά να προσποιείται ότι θα κινηθεί σε γνώριμα μονοπάτια και παραδίδεται σε ένα ξέφρενο sci-fi ξεφάντωμα.
Τα πλάσματα είναι από μόνα τους λόγος να τα δεις στη μεγάλη οθόνη. Ψηλά, λεπτά, γεμάτα αγκάθια, μοιάζουν σαν ένα δέντρο να διασταυρώθηκε με το τέρας του Alien και μετά να γράφτηκε στο γυμναστήριο. Μόνο που κάτω από την τρομακτική εμφάνισή τους κρύβονται ανθρώπινες εκφράσεις, φόβος, δάκρυα και βλέμματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν πρέπει πράγματι να τους σημαδεύεις με όπλο.
Γιατί μπορεί να ήρθαν από άλλον πλανήτη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα οι κακοί της υπόθεσης.
«Είσαι σταρ του σινεμά; Γιατί είσαι τόσο καυτός!»
Αν περιμένεις μια σοβαροφανή ταινία επιστημονικής φαντασίας, το HOPE έχει άλλα σχέδια. Εδώ το αίμα και η ένταση συμβαδίζουν με ένα χιούμορ που εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις.
Όταν η αστυνομικός Σουνγκ-ε, την οποία υποδύεται η Τζουνγκ Χο-γιον του Squid Game, βλέπει έναν ένοπλο να σκοτώνει έναν εξωγήινο, η αντίδρασή της δεν είναι ακριβώς αυτή που θα περίμενες. Τον κοιτάζει και τον ρωτά αν είναι σταρ του σινεμά, γιατί είναι τόσο… καυτός.
Και μετά υπάρχει ο 80χρονος Ιμ Χιον-σικ, ο οποίος κλέβει την παράσταση με έναν μονόλογο για τα καυτερά φαγητά, τη διάρροια και το πώς ένα μεσαίο δάχτυλο τού έσωσε τη ζωή. Ναι, όλα αυτά στην ίδια ταινία.
Το HOPE δεν φοβάται να γίνει γελοίο, υπερβολικό ή εντελώς παράλογο. Αντίθετα, μοιάζει να απολαμβάνει κάθε στιγμή που ξεφεύγει από τα αναμενόμενα. Και αυτό είναι μεγάλο μέρος της γοητείας του.
Από τον εφιάλτη του «The Wailing» σε μια εξωγήινη παράνοια
Αν έχεις δει το The Wailing, ξέρεις ότι ο Να Χονγκ-τζιν δεν είναι ο άνθρωπος που θα σου δώσει εύκολες απαντήσεις. Με τα The Chaser και The Yellow Sea να συμπληρώνουν τη φιλμογραφία του, έχει αποδείξει ότι ξέρει να στήνει ιστορίες που σε κρατούν σε διαρκή ένταση.
Αυτή τη φορά, όμως, αλλάζει το παιχνίδι. Αντί για το σκοτάδι και τις νυχτερινές απειλές που χαρακτήριζαν τις προηγούμενες ταινίες του, επιλέγει να τοποθετήσει ολόκληρη την ιστορία στο φως της ημέρας. Τη φωτογραφία υπογράφει ο Χονγκ Κιονγκ-πιο, γνωστός από τα Parasite και Burning, και το αποτέλεσμα δημιουργεί μια παράξενη αντίθεση: το τοπίο μοιάζει αληθινό, σχεδόν οικείο, ενώ όσα συμβαίνουν μέσα του αγγίζουν τα όρια της παραίσθησης.
Το χωριό είναι ο κόσμος των ανθρώπων. Το δάσος ανήκει στους εξωγήινους. Όταν οι δύο πλευρές παραβιάζουν τα σύνορα η μία της άλλης, αρχίζει η σύγκρουση. Και κάπου ανάμεσα στα κυνηγητά και στις εκρήξεις, η ταινία αφήνει να φανεί ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι απλώς μια ιστορία εισβολής, αλλά μια σύγκρουση δύο κόσμων που δεν ξέρουν πώς να επικοινωνήσουν.
Κι αν οι εξωγήινοι πιστεύουν στον ίδιο Θεό με εμάς;
Εδώ είναι που το HOPE γίνεται πιο ενδιαφέρον απ’ όσο αφήνει να εννοηθεί η αιματοβαμμένη δράση του.
Η ιστορία εκτυλίσσεται κοντά στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Κορέας, ένα μέρος που κουβαλά από μόνο του το βάρος των συνόρων, της καχυποψίας και της σύγκρουσης. Οι εξωγήινοι μιλούν διαφορετική γλώσσα, οι άνθρωποι δεν τους καταλαβαίνουν και ο φόβος αναλαμβάνει να συμπληρώσει τα κενά.
Στο φινάλε, ο χαρακτήρας της Αλίσια Βικάντερ μεταφέρει ένα μήνυμα που συνδέεται με την πίστη: «Η πίστη είναι απόδειξη για όσα δεν βλέπουμε». Η φράση προέρχεται από την Καινή Διαθήκη και δεν βρίσκεται τυχαία στην ταινία. Ο σκηνοθέτης, που έχει αγγίξει τη θρησκεία και στο The Wailing, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρχουν πράγματα που ξεπερνούν την ανθρώπινη αντίληψη.
Και τότε εμφανίζεται το μεγάλο ερώτημα: μήπως οι άνθρωποι και οι εξωγήινοι έχουν περισσότερα κοινά απ’ όσα φαντάζονται; Μήπως αυτό που για εμάς είναι Θεός, για εκείνους είναι ο βασιλιάς τους; Και τι συμβαίνει όταν μια ολόκληρη κοσμική τάξη χάνει τη μορφή που λάτρευε;
Όχι κι άσχημα για μια ταινία που ξεκινά με πτώματα ζώων και καταλήγει να αναρωτιέται για τη φύση της πίστης.
Και αυτό ήταν μόνο το πρώτο μισό
Αν στο τέλος νιώσεις ότι κάτι λείπει, υπάρχει λόγος. Το HOPE αποτελεί το πρώτο μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας που ο Να Χονγκ-τζιν είχε εξαρχής σχεδιάσει. Η συνέχεια βρίσκεται ήδη στα σκαριά και αναμένεται να δώσει περισσότερο χώρο στην πλευρά των εξωγήινων.
Ο ίδιος περιγράφει το επόμενο κεφάλαιο ως τραγωδία, με περισσότερες θεωρίες, ανατροπές και συγκρούσεις. Με άλλα λόγια, όσα είδαμε μέχρι τώρα μπορεί να είναι απλώς η αρχή.
Με τον Μάικλ Φασμπέντερ, την Αλίσια Βικάντερ και την Τέιλορ Ράσελ να δίνουν ζωή στα εξωγήινα πλάσματα μέσω motion capture, το HOPE φιλοδοξεί να γίνει κάτι περισσότερο από μια εντυπωσιακή περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας.
Είναι βίαιο, αλλόκοτο, αστείο και αρκετά απρόβλεπτο ώστε να μη σε αφήνει να χαλαρώσεις. Και μέσα σε όλο αυτό το χάος, κρύβει ερωτήματα για τον φόβο, την πίστη και το πόσο εύκολα βαφτίζουμε εχθρό όποιον δεν καταλαβαίνουμε.
Γιατί, τελικά, μπορεί οι εξωγήινοι να ήρθαν από το Διάστημα. Το ποιος συμπεριφέρεται σαν τέρας, όμως, είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
