Γράφει η Φανή Εμμανουήλ
Η δεύτερη μέρα του Primavera Sound μας βρήκε να καταπίνουμε μαγνήσιο, ηλεκτρολύτες και κάθε πιθανό placebo που θα μπορούσε να μας πείσει ότι η καταιγίδα της προηγούμενης νύχτας δεν θα μας στερούσε τις επόμενες ημέρες του φεστιβάλ. Ήταν εξαρχής η πιο σημαντική μέρα του προγράμματος καθώς συγκέντρωνε το πιο ευρύ πρόγραμμα που έχουμε συναντήσει ποτέ σε μουσικό φεστιβάλ.
Απο την Addison Rae και τον Role Model, δύο καλλιτέχνες που κατάφεραν να αποδείξουν πως η διαδικτυακή τους φήμη δεν ήταν απλώς ένα εφήμερο φαινόμενο, αλλά η αφετηρία για κάτι πολύ μεγαλύτερο, στην άλλη άκρη του μουσικού φάσματος, στον Merzbow, μία από τις σημαντικότερες μορφές της παγκόσμιας πειραματικής μουσικής που συνεχίζει εδώ και τέσσερις δεκαετίες να επαναπροσδιορίζει τα όρια του θορύβου, της σύνθεσης και της ίδιας της έννοιας του ήχου. Aνάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα βρίσκονταν οι Einstürzende Neubauten, η PinkPantheress και ο Skrillex.
Και κάπου εκεί συνειδητοποιήσαμε το πρόβλημα: όλα όσα θέλαμε να δούμε συνέβαιναν σχεδόν ταυτόχρονα. Οπότε κάναμε αυτό που κάνουν όλοι στα μεγάλα φεστιβάλ όταν το πρόγραμμα είναι υπερβολικά καλό. Χωριστήκαμε και ελπίσαμε για το καλύτερο.
Στην μια άκρη του φεστιβάλ, στριμωγμένη ανάμεσα σε ροζ περούκες και feather boas περιμένοντας την Addison Rae, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω το σετ της Ethel Cain. Η σκηνή της έμοιαζε περισσότερο με κινηματογραφικό σκηνικό παρά με φεστιβαλικό show. Ένα βαλτώδες, σκοτεινό αμερικανικό τοπίο απλωνόταν πίσω της, ενώ η ίδια παρέδιδε ένα σετ γεμάτο μελαγχολία και συναισθηματική ένταση. Ήταν από εκείνες τις εμφανίσεις που εξηγούν από μόνες τους γιατί ένας καλλιτέχνης αποκτά τόσο φανατικό κοινό. Για μένα λειτούργησε σαν μικρή αποκατάσταση της αδικίας του 2024, όταν δεν κατάφερα να την δώ στο Primavera Sound Porto, αφού ακύρωσε το σετ της μια ώρα πριν την προγραμματισμένη της εμφάνιση.
Και μετά ήρθε η Addison Rae.
Αν κάποιος εξακολουθεί να πιστεύει πως η Addison Rae είναι απλώς μία influencer που αποφάσισε να τραγουδήσει, μάλλον δεν έχει δει το φετινό της show. Η εμφάνισή της θύμιζε σε πολλά σημεία το περσινό σετ της Sabrina Carpenter: λαμπερή pop, σχολαστικά χορογραφημένες κινήσεις, άψογη αισθητική και μία καλλιτέχνιδα που γνωρίζει ακριβώς πώς να χειρίζεται το κοινό της. Εκεί που οι δύο διαφέρουν είναι στον τρόπο που προσεγγίζουν την εικόνα τους. Η Carpenter μοιάζει απόλυτα ελεγχόμενη. Η Rae, αντίθετα, αφήνει πάντα την αίσθηση ότι κάτι μπορεί να ξεφύγει ανά πάσα στιγμή. Σαν μια Britney Spears του νέου μιλένιουμ.
Pole dancing, τσιγάρα πάνω στη σκηνή, crowd surfing, ξαφνικά ξεσπάσματα και μία σχεδόν χαοτική ενέργεια έδιναν στην εμφάνισή της μια απρόβλεπτη διάσταση. Με μόνο έναν δίσκο στη δισκογραφία της, κατάφερε να γεμίσει μία ολόκληρη ώρα βασιζόμενη στη δύναμη της περσόνας της, των χορευτών της και της απόλυτης αφοσίωσής της στο pop star fantasy που έχει δημιουργήσει. Από το “Diet Pepsi” μέχρι το “Money Is Everything”, κάθε λεπτό του σετ ήταν σχεδιασμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Και όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν θα λειτουργούσε χωρίς το βασικότερο στοιχείο: τη χαρά που δείχνει να νιώθει πάνω στη σκηνή. Η Addison Rae αγαπάει το να είναι pop star και αυτό φαίνεται σε κάθε της κίνηση. Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο ταλέντο της.
Την ίδια ώρα, στην ησυχία και την άνεση του Auditori Rockdelux, ο Μπρούνο ζούσε μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Οι Einstürzende Neubauten απέδειξαν για ακόμη μία φορά γιατί παραμένουν ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της σύγχρονης μουσικής ιστορίας. Ο χώρος έμοιαζε φτιαγμένος ειδικά για τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στον θόρυβο και τη σιωπή που χαρακτηρίζουν τη μουσική τους.
Η πιο συγκινητική στιγμή ήρθε όταν ο Blixa Bargeld παρουσίασε το “Gesundbrunnen”, εξηγώντας πως το τραγούδι είναι αφιερωμένο στον trans γιο του. Το κατάμεστο Auditori ξέσπασε σε ένα θερμό χειροκρότημα, σε μία από εκείνες τις σπάνιες στιγμές που νιώθεις πως ολόκληρος ο χώρος αναπνέει στον ίδιο ρυθμό.
Αμέσως μετά ακολούθησε ο Merzbow. Ή μάλλον, ακολούθησε μία επίθεση ήχου που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Θόρυβοι που έμοιαζαν αδύνατοι, συχνότητες που έκαναν το σώμα να δονείται και μία υπενθύμιση ότι το Auditori Rockdelux παραμένει ίσως η πιο ιδιαίτερη πολυτέλεια που προσφέρει το Primavera Sound.
Σε ποιο άλλο μεγάλο φεστιβάλ μπορείς να δεις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να περιμένουν μια pop star και λίγα μέτρα πιο πέρα κάποιον να μετατρέπει τον θόρυβο σε τέχνη;
Όταν επιτέλους ξαναβρεθήκαμε, κατευθυνθήκαμε προς την Occident για τον Role Model. Ο Tucker Pillsbury παρέδωσε ακριβώς αυτό που περίμενε το κοινό του: μία ώρα γεμάτη τραγούδια που όλοι γνώριζαν απέξω και μια ατμόσφαιρα που θύμιζε περισσότερο μεγάλη παρέα παρά φεστιβαλικό σετ. Παρά τη φρενίτιδα των προηγούμενων ημερών και τις αμέτρητες θεωρίες στα social media, δεν εμφανίστηκε καμία Sally στη σκηνή. Το κοινό μάλλον το είχε ήδη αποδεχτεί και φάνηκε να περνάει εξίσου καλά χωρίς κάποια έκπληξη.
Η βραδιά έκλεισε με τους Cure. Θα παραδεχτώ κάτι που ίσως να μην ακούγεται ιδιαίτερα rock’n’roll: παρακολουθήσαμε μεγάλο μέρος του σετ τους καθισμένοι στο έδαφος. Ύστερα από δύο ημέρες ασταμάτητου περπατήματος, ορθοστασίας και τρεξίματος από σκηνή σε σκηνή, μη λογαριάζοντας το πόσο μακρινές είναι στην πραγματικότητα οι αποστάσεις, το σώμα είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται.
Απ’ότι φαίνεται δεν ειμασταν οι μόνοι που είχαμε αυτή την ιδέα, η οποία στην πορεία αποδείχθηκε η ιδανική επιλογή καθώς γίναμε μια μεγάλη παρέα, που τραγουδούσε και έβγαζε φωτογραφίες πάνω στο ψεύτικο γρασίδι.
The Cure, που βρίσκονται εν μέσω μιας μεγάλης καλοκαιρινής περιοδείας η οποία θα περάσει και από τη χώρα μας, ίσως να μην ήταν η πιο προφανής επιλογή headliner για να διαγράψει τις μνήμες της χθεσινής καταιγίδας με καθαρή αισιοδοξία. Κι όμως, σχεδόν πενήντα χρόνια πορείας σημαίνουν σχεδόν πενήντα χρόνια σπουδαίων τραγουδιών. Πίσω από τη σκοτεινή περσόνα του Robert Smith κρύβεται ένας ανεξάντλητος κατάλογος μελωδιών που παραμένουν ακαταμάχητες.
Από τις πιο πρόσφατες στιγμές του εξαιρετικού “Songs of a Lost World” μέχρι τις κλασικές επιτυχίες που έκαναν χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν κάθε λέξη, το σετ λειτούργησε σαν υπενθύμιση του γιατί παραμένουν ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα όλων των εποχών.
Και το πιο όμορφο κομμάτι ήταν ίσως ότι ακόμη και ο ίδιος ο Robert Smith έμοιαζε να περνάει υπέροχα, χαμογελώντας περισσότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς από τον πιο διάσημο θλιμμένο άνθρωπο της pop κουλτούρας.
Κάπου ανάμεσα στην Addison Rae, τον Merzbow, τους Einstürzende Neubauten, τον Role Model και τους Cure συνειδητοποιήσαμε ξανά τι είναι αυτό που κάνει το Primavera τόσο ξεχωριστό. Δεν είναι τα μεγάλα ονόματα. Δεν είναι η θάλασσα δίπλα στις σκηνές. Δεν είναι καν η πόλη της Βαρκελώνης που κάθε χρόνο δίνει όλο και κάτι παραπάνω. Είναι το γεγονός ότι όλα αυτά μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο πρόγραμμα, την ίδια μέρα, για το ίδιο κοινό. Και το πιο παράξενο είναι ότι στο Primavera αυτό μοιάζει απολύτως φυσιολογικό.
