Διάσημη καλλιτέχνης βγήκε στους δρόμους, βρήκε κτίριο παρατημένο, κρέμασε ένα τεράστιο πανό με τη φράση Looking for love again, και ζήτησε εμμέσως από τους κατοίκους της πόλης να αγαπήσουν ξανά το κτίριο.
Και έτσι οι κάτοικοι άρχισαν πάλι να σκέφτονται τις δυνατότητές του και με τον καιρό άρχισαν πάλι να το χρησιμοποιύν. Πρέπει να βγαίνουμε με πανό και να λέμε τα αυτονόητα; Μάλλον πρέπει. Οι άνθρωποι καμιά φορά νιώθουν κτίρια παρατημένα, άδεια, ξεχαρβαλωμένα, χωρίς χρώματα και νόημα.
Και πόσο θα θέλαμε να βγούμε έξω με ένα πανό φωνάζοντας Θέλω αγάπη!, Θέλω δικαιοσύνη! Θέλω ευκαιρίες! Θέλω δουλειά!. Αλλά μάλλον δεν μπορούμε να το κάνουμε.
Οπότε ψάχνουμε να βρούμε τρόπους να το πούμε, αλλά συνήθως είναι οι λάθος τρόποι- εκτονώνουμε θυμό, έρωτα, στεναχώρια, σπάμε πράγματα, κλαίμε, φωνάζουμε, βρίζουμε, καίμε, διαλύουμε. Σχέσεις, αυτοκίνητα, κτίρια, φιλίες, κινητά.
Γιατί αν δεν μπορείς να πεις αυτό που θες, ό,τι πεις θα ναι λάθος. Ή ακόμη κι αν δεν είναι λάθος, σίγουρα δεν είναι αυτό που θες αλλά αυτό που νιώθεις επειδή δεν έχεις αυτό που θες.
