Στους Νέους Επιβάτες, εκεί που το αεράκι έρχεται θαλασσινό κι η καθημερινότητα κυλάει με ρυθμούς πιο ανθρώπινους, υπάρχει ένα μικρό καφέ που μοιάζει βγαλμένο από σελίδα ημερολογίου. Μια λευκή σελίδα – όπως και το όνομά του – στην οποία γράφονται, σιγά σιγά, μικρές ιστορίες ανθρώπων που μπήκαν για έναν καφέ και έμειναν για το συναίσθημα.
Δεν είναι το μενού, δεν είναι τα χαριτωμένα φωτάκια ή η όμορφη μουσική – κι ας είναι όλα αυτά υπέροχα. Είναι οι άνθρωποι. Οι κουβέντες που ανοίγουν απλά, σχεδόν όπως τα παλιά ραδιόφωνα, με λίγο θόρυβο κι ύστερα ζεστασιά. Είναι οι καλλιτεχνικές ανησυχίες που πλανώνται στον αέρα και κάνουν το μέρος να μοιάζει με μικρό πολιτιστικό καταφύγιο.
Η “Λευκή Σελίδα” δεν είναι απλώς ένα καφέ. Είναι τόπος συνάντησης. Είναι το μέρος που γυρνάς ξανά και ξανά όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί θες. Γιατί σε χωράει όπως είσαι. Με τις σιωπές σου, τις ιδέες σου, την τέχνη σου – ακόμα κι αν δεν έχεις αποφασίσει ακόμα ποια είναι.
Ένα μικρό σημείο στον χάρτη, αλλά ένας ολόκληρος κόσμος για όσους έχουν μάθει να αγαπούν την αληθινή ομορφιά: εκείνη που δεν φωνάζει, αλλά μένει.
