Από τον Γιώργο Καρακασίδη
Εν αρχή ην η δημόσια τηλεόραση. Στη συνέχεια εισχώρησε το κέρδος κι έγινε ιδιωτική. Οι ειδήσεις έπαιζαν εναλλάξ με τη μυθοπλασία. Μέχρι που ο ανθρώπινος (ευρηματικά πανούργος) νους σκέφτηκε ότι αυτό που μπορεί να τραβήξει ακόμα περισσότερο το τηλεοπτικό κοινό είναι ο ρεαλισμός. Έστω κι αν είναι εντυπωσιακά ντυμένος με αγωνιωδη μουσική κι εφέ. Δεν παύει να είναι ρεαλισμός. Και το πραγματικό μπορεί να ιντριγκάρει περισσότερο από το φανταστικό. Στην Ελλάδα έφτασε μέχρι τη ζωντανή αναζήτηση εξαφανισμένων προσώπων με το θεατή να περιμένει καθηλωμένος στην οθόνη. Ακόμα και να συμμετέχει, παίρνοντας τηλέφωνο, αν γνωρίζει κάτι για την υπόθεση.
Στην Αμερική, τη μητέρα των reality, το τράβηξαν λίγο παραπάνω. Το 2004, μια εκπομπή στο NBC με όνομα “To Catch a Predator” έστηνε μέσω chat δολώματα σε ανθρώπους που επεδίωκαν να συνευρεθούν με ανήλικα θύματα για να τους τσακώσουν live on camera. Σύντομα τα νούμερα τηλεθέασης εξασφάλισαν προβολή την ίδια μέρα και ώρα απέναντι στη σειρά φαινόμενο της εποχής “Lost”. Η πρόκληση ήταν μεγάλη. Το έργο – που θεωρητικά έπρεπε να επιτελούν οι θεσμοί – έδωσε μεσσιανικές ψευδαισθήσεις στους συντελεστές της εκπομπής, οι οποίες όμως επισκιάστηκαν απο τους ενδοιασμούς της αμφιβόλου ηθικής πρακτικης που ακολουθούσαν. Όσο όμως το κοινό διψούσε για «άρτο και θέαμα» μέσα από τις ίντσες του γυαλιού ενος κουτιού, τόσο πιο μεγάλο έπρεπε να είναι το ψάρι που θα τσιμπήσει το δόλωμα. Ει δυνατόν μια φάλαινα.
Μέχρι που μπορεί να φτάσει κάποιος στο βωμό της τηλεθέασης; Όσο υπάρχει ζήτηση δεν υπάρχει και προσφορά; Η ανθρώπινη ματαιοδοξία μπορεί να χάσει τα όρια της. Κι αν το τηλεοπτικό primetime σου φαίνεται πλέον κάπως απαρχαιωμενο, ίσως αναρωτηθείς για τον ενθουσιασμό που παίρνεις όταν απλά φωτίζεται ο μαύρος καθρέφτης της συσκευής που κρατάς στην παλάμη σου.
