Ο Αλέκος Τζανετάκος γεννήθηκε στα Μανιάτικα του Πειραιά, μέσα σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας, όμως η Τέχνη τού άνοιξε τον δρόμο.
Από τη Σχολή του Καρόλου Κουν και την κινηματογραφική σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, βρέθηκε γρήγορα στο σανίδι και στη μεγάλη οθόνη, με την Φίνος Φιλμ να τον καθιερώνει ως τον αγαπημένο «παιδί της φάπας». Οι πραγματικές σφαλιάρες του Κωνσταντάρα και οι κωμικές ατάκες του έγιναν σήμα κατατεθέν μιας εποχής, ενώ αργότερα με την Καραγιάννης-Καρατζόπουλος αλλά και με το «Ο τρελός του Λούνα Παρκ» στο πλευρό του Βέγγου, έγραψε ιστορία στη βιντεοκασέτα και στο θέατρο.
Παρά την τεράστια αναγνωρισιμότητα, ο ίδιος έμεινε συχνά δευτεραγωνιστής, κάτι που τον πίκρανε αλλά δεν κατάφερε να επισκιάσει το ταλέντο και την ξεχωριστή του παρουσία. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 αποτραβήχτηκε από τα φώτα, δημιουργώντας τον δικό του θίασο, ενώ σιγά-σιγά υιοθέτησε μια ζωή πιο μακριά από το star system.
Παρά την καριέρα γεμάτη επιτυχίες, το προσωπικό του μονοπάτι ήταν μοναχικό· δεκαεπτά αρραβώνες, κανένας γάμος και καμία οικογένεια. Ο ίδιος το αντιμετώπισε με φιλοσοφία, παραδεχόμενος ότι έμεινε «μοναχικός λύκος» αλλά και οικονομικά ανεξάρτητος. Έφυγε αγκαλιά με τη μοναξιά του και την περιουσία που έχτισε, αφήνοντας όμως πίσω του ένα αποτύπωμα γεμάτο γέλιο, ταχύτητα και την εικόνα ενός ανθρώπου που έτρεξε την καριέρα του σαν ράλι – μέχρι το τέλος.
