Για την αποκατάσταση του μαύρου: Κατερίνα Γώγου

Είναι γνωστή η αγάπη του Αντώνη Μποσκοϊτη για την underground μυθολογία της εποχής '60 – '90. Στο Ζωντανοί στο Κύτταρο- Σκηνές Ροκ φιλοτεχνεί με τον τρόπο του αυτή την εποχή. Ακολούθησαν οι Οδύσσειες Σωμάτων για τον απρόβλεπτο και εκρηκτικό Νίκο Κούνδουρο και να που φτάσαμε στην Κατερίνα Γώγου. Η ήδη θετική υποδοχή της ταινίας στην Αθήνα έδωσε εξτρά πόντους στην αναμονή μας, πράγμα που τελικά δικαίωσε και όσα περιμέναμε να δούμε.

Στο ερώτημα “Γιατί η Γώγου σήμερα;” η απάντηση βρίσκεται στους τρομακτικά επίκαιρους, κοφτούς και σαρκαστικούς στίχους των ποιημάτων της. Μια τέτοια φιγούρα, που κινείται στον ζωτικό χώρο των Εξαρχείων, δείχνει να βρίσκει δικαίωση και νόημα σε μια εποχή όπως η δική μας που χαρακτηρίζεται απο ακραίες καταστάσεις. Αυτό άλλωστε το στοιχείο τεκμηριώνεται πολλαπλά μέσα στην ίδια την ταινία.

Ο Α. Μποσκοϊτης φιλοτεχνεί με τρυφερότητα και αγάπη το πορτραίτο της Γώγου παίζοντας εύστοχα με την κινηματογραφική εικόνα της, τις λέξεις των ποιημάτων της και τις αφηγήσεις όσων την έζησαν. Η τρυφερότητα αυτή ενισχύεται ακόμη περισσότερο απο την υπέροχη fiction παρουσία της Λουκίας Μιχαλοπούλου, σε μια ερμηνεία – ντελίριο μιας alter ego περσόνας βγαλμένης απο τους στίχους και αυτή της Γώγου. Κι αν κάποιος θεωρεί όλα αυτά ως εξιδανίκευση μιας περιθωριακής φιγούρας των Εξαρχείων καλά κάνει απλά θα πρέπει να σκεφτεί πως η Γώγου είχε αρκετά ψεγάδια ώστε να τολμάει να εκτίθεται, να τσαλακώνεται και να ζει ως φθαρτός άνθρωπος. Μια στάση ζωής απο την αρχή ως το τέλος.