(Amour)
Σκηνοθεσία: Μίκαελ Χάνεκε
Πρωταγωνιστούν: Ζαν Λουί Τρεντινιάν, Εμανουέλ Ρίβα, Ιζαμπέλ Ιπέρ
O Ζορζ και η Αν είναι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που έχει περάσει τα ογδόντα. Είναι καθηγητές μουσικής που έχουν πια αποσυρθεί. Μια μέρα, η Αν θα βιώσει ένα δυσάρεστο γεγονός, το οποίο θα θέσει σε δοκιμασία την αγάπη που ενώνει το ζευγάρι.
Σκληρό και ταυτόχρονα αληθινό. Αγάπη, μία απλή και συνάμα τόσο δυνατή λέξη να αντικατοπτρίζει τη ρεαλιστική πραγματικότητα την οποία αποτυπώνει ο φακός του Χάνεκε. Δεν μπορείς να παλέψεις με το αναπόφευκτο, την ώρα που η θνησιμότητα αγγίζει τα όρια της. Ο Χάνεκε αποδεικνύει ότι στον κόσμο της αγάπης δεν χρειάζονται δράματα, φανφάρες και μουσικές. Λειτουργικά μονοπλάνα, αφοπλιστικές σιωπές, μια επανάσταση κινηματογραφικής λιτότητας για να συμπράξει στην πορεία προς τη λύτρωση. Και στην πάλη δύο ανθρώπων απέναντι στη σταδιακή φθορά.
Ο ποιητικός ρυθμός αναδεικνύει στο θεατή την ουσία και το βάθος τον ανθρώπινων σχέσεων. Η ωμή αντιμετώπιση του σκηνοθέτη προκαλεί συναισθήματα, εκμαιεύει την αλήθεια των ηθοποιών και προσεγγίζει τρυφερά την αιώνια ισχύ της αγάπης. Ο βιολογικός εξευτελισμός, η αντιμετώπιση της ομορφιάς, τα εμπόδια να υπερνικούνται μέσα στο σύμπαν των χαρακτήρων που σκιαγραφείται από την πνευματική σημασία της τέχνης στη ζωή τους. Οι ψυχρές χρωματικές παλέτες συμπράτουν στο συνολικό ύφος του φίλμ. Ένα ύφος κατηγορηματικό απέναντι σε φανταχτερές ή επιδεικτικές συμβάσεις που θα μπορούσαν να στηρίζουν καλλιτεχνικά την Αγάπη. Μία ερωτική ιεροτελεστία που σε παρασύρει στο νωχελικό ρυθμό της. Είναι σκληρό να συνυπάρχεις με την πορεία προς το τέλος. Δεν έχει σημασία αν η ηλικία σου απέχει από αυτή των πρωταγωνιστών. Ο Χάνεκε μιλάει με ειλικρίνεια στην καρδιά. Δίχως μελοδραματικά δάκρυα καταφέρνει να χαράξει τη μνήμη μας.
