Μελαγχολικοί ήχοι παίζουν, σε μια νύχτα που δεν της ταιριάζει και τόσο, όμως προκαλούν μια έντονη τάση δημιουργικότητας. Ξέρεις, από εκείνες τις φορές που νοιώθεις να βομβαρδίζεσαι από εικόνες και συναισθήματα και ψάχνεις με ποιόν τρόπο θα τα εκφράσεις. Αφηρημένες ζωγραφιές στο περιθώριο της σελίδας. Καθισμένη στο ξύλινο πάτωμα, δίπλα στο παράθυρο, σκέψεις έρχονται και φεύγουν. Ο απολογισμός των προηγούμενων ημερών κυριαρχεί, όσα είδες, όσα άκουσες, όσα έκανες. Και όλα πέρασαν τόσο γρήγορα, εκνευριστικά γρήγορα, για αυτά που θα ήθελες να κρατήσεις.
Όπως τότε, εκείνο το βράδυ που είχαμε βγει με την παρέα, είχαμε αποφασίσει να το παίξουμε ανέμελοι, να μη μιλήσουμε για χαμένους έρωτες και το τρομακτικό μέλλον. Μόνο κοκτέιλ, μουσική και αστεία. Η αλήθεια είναι ότι και το μέρος που βρεθήκαμε μας βοήθησε πολύ να μείνουμε στα αρχικά σχέδια μας. Το Haven bar, μέσα στη στοά, μας τύλιξε σε έθνικ μανδύες. Σα να μεταφερθήκαμε απευθείας σε μια από εκείνες τις παραλίες της Βραζιλίας, όπου ο αέρας σου παίρνει τα γεμάτα αλάτι μαλλιά και ο ήλιος σου καίει το πρόσωπο. Και εκεί που φαντάζεσαι αιώρες, έχοντας την άνοιξη μπροστά σου, κοιτάζεις τη διακόσμηση και παρακαλάς ακόμα περισσότερο το καλοκαίρι να πλησιάσει ένα βήμα πιο κοντά. Έπιπλα και αντικείμενα, όλα φερμένα από μέρη εξωτικά, μέρη που μοιάζουν με εκείνα των παραμυθιών, με τις όμορφες μελαχρινές πριγκίπισσες και τους αμίλητους φακίρηδες. Κάπου Ινδονησία φαντάσου και Λατινική Αμερική. Η μουσική τρυπώνει στα αυτιά και το μυαλό και πιάνεις τον εαυτό σου να κινείται ρυθμικά. Μια ατμοσφαιρική κατάσταση, από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις. Τελικά τα καταφέραμε. Χαζολογήσαμε χωρίς φόβο και τύψεις, πίνοντας τα χρωματιστά ποτά μας και αφήνοντας τον χρόνο να κυλά.
Για την ιστορία, το Haven bar, έκανε το ντεμπούτο του, τον Απρίλιο του 2008, τη διακόσμηση του, επιμελήθηκε ο ιδιοκτήτης του, Νίκος Σαρίδης και αν είσαι λάτρης των πάρτυ και των ωραίων ακουσμάτων, να ξέρεις ότι συχνά, εδώ, φιλοξενούνται πολλοί γνωστοί djs.
