Το Netflix μπορεί να έχει ταυτιστεί με την εύκολη, χαλαρή ψυχαγωγία, όμως πίσω από τον ατελείωτο κατάλογο σειρών και “second screen” περιεχομένου κρύβεται και μια άλλη, πιο απαιτητική πλευρά. Για όσους θέλουν να αφήσουν για λίγο το κινητό στην άκρη και να χαθούν σε πραγματικό σινεμά, συγκεντρώσαμε δέκα ταινίες που απαιτούν προσοχή, διάθεση και λίγη… αφοσίωση.
Ένας βασικός λόγος που η πλατφόρμα κυριαρχεί είναι ότι αντικατέστησε το κλασικό τηλεοπτικό zapping, προσφέροντας άπειρο περιεχόμενο γρήγορης κατανάλωσης. Ωστόσο, ο κινηματογραφικός της κατάλογος παραμένει πλούσιος – και υπενθυμίζει πως η δύναμη του σινεμά βρίσκεται στην προσεκτική αφήγηση και το μοντάζ, στοιχεία που απαιτούν τη συγκέντρωση του θεατή, σε αντίθεση με την ευκολία του binge watching.
Σε αυτή τη λίστα θα βρείτε προσεγμένες crowdpleaser επιλογές, τρεις ταινίες που παρεξηγήθηκαν ή πέρασαν στα ψιλά την εποχή τους αλλά αξίζουν απόλυτα την προσοχή σας, καθώς και τρία πραγματικά αριστουργήματα του 21ου αιώνα.
Ξυπνήματα (Awakenings, 1990) – Πένι Μάρσαλ
Μια από τις πιο συγκινητικές ταινίες των ’90s, με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο να παραδίδει μία από τις πιο τρυφερές και ισορροπημένες ερμηνείες της καριέρας του και τον Ρόμπιν Γουίλιαμς σε μια υποδειγματικά ήσυχη, ανθρώπινη παρουσία. Μια ιστορία για την ευαισθησία και την ιατρική ευσυνειδησία που ακόμη και σήμερα συγκινεί.
Reprise (2006) – Γιοακίμ Τρίερ
Το πρώτο μέρος της άτυπης «Τριλογίας του Όσλο» είναι μια τολμηρή, φρέσκια ταινία για τη σύγχρονη νεανική ψυχοσύνθεση: υπερπληροφόρηση, φιλοδοξία, ανασφάλεια και FoMO. Μια αισθητικά τολμηρή και απόλυτα αντιπροσωπευτική ταινία της εποχής της.
Ο Υποκινητής (Inside Man, 2006) – Σπάικ Λι
Ένα από τα πιο απολαυστικά heist movies των 00s. Ο Σπάικ Λι ισορροπεί την κοινωνική του ματιά με σφιχτό σασπένς και ένα καστ που δίνει ρεσιτάλ – με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον σε μία από τις πιο cool παρουσίες του.
Η Νεκρή Νύφη (Corpse Bride, 2006) – Τιμ Μπάρτον
Ο Μπάρτον επιστρέφει στο stop motion και υπογράφει μια σκοτεινά ρομαντική ιστορία όπου ο θάνατος γίνεται αφορμή για μια νέα αρχή. Πλούσιο οπτικό ύφος και μια διακριτικά μελαγχολική ιστορία αγάπης.
Ο Ιρλανδός (The Irishman, 2019) – Μάρτιν Σκορσέζε
Η μεγάλη ελεγεία του Σκορσέζε για τον χρόνο, το έγκλημα και τις ενοχές. Μακριά από τον γνωστό φαντεζί γκανγκστερισμό του, εδώ ο σκηνοθέτης υπογράφει ένα σιωπηλό, στοχαστικό έργο για τα φαντάσματα του παρελθόντος και τη μοναξιά της εξομολόγησης.
Tar (2022) – Τοντ Φιλντ
Ένα από τα πιο απαιτητικά φιλμ των τελευταίων χρόνων, με την Κέιτ Μπλάνσετ να παραδίδει μια ερμηνεία-ορόσημο. Ένα έργο για την εξουσία, την πτώση, την ηθική, την τέχνη και την εποχή της cancel culture – πυκνό, αυστηρό και απίστευτα καλοδουλεμένο.
Blackberry (2023) – Ματ Τζόνσον
Η άνοδος και η κατάρρευση μιας εταιρείας που κάποτε κυριαρχούσε στην αγορά κινητών γίνεται αφορμή για μια πικρή, απολαυστική ιστορία για την τεχνολογία, τον καπιταλισμό και τη μεταμόρφωση των ανθρώπων μέσα σε αυτό το τοπίο. Ένα φιλμ που θυμίζει «Social Network», αλλά με δικό του ύφος και σαφήδα.
