Κατά τη διαμονή σας στο παλιό Ελατοχώρι δε γίνεται να μην περάσετε από το «Παλιό Σχολειό». Είναι από εκείνα τα μέρη που σε μαγνητίζουν χωρίς φωνές. Μια ταβέρνα–σειρήνα. Μπαίνεις και νιώθεις πως κάτι ζεστό σε περιμένει.
Όπως μαρτυρά και το όνομά του, στεγάζεται στο παλιό σχολείο του χωριού, εκεί όπου κάποτε χτυπούσε το κουδούνι πριν μεταφερθεί ο οικισμός στο Νέο Ελατοχώρι. Οι άνθρωποί του κράτησαν ζωντανή αυτή τη μνήμη. Τα μενού είναι γραμμένα στο χέρι σε τετράδια, σαν εργασίες μαθητών. Οι τοίχοι είναι γεμάτοι παιδικές ζωγραφιές, καδραρισμένες μία-μία, και πιάνεις τον εαυτό σου να τις χαζεύει προσπαθώντας να καταλάβει τι ιστορία λέει καθεμία.
Από τις εικόνες φαίνεται ξεκάθαρα κάτι ακόμα – ο χώρος αλλάζει μαζί με τις εποχές. Τον χειμώνα κυριαρχεί το τζάκι, το ξύλο, το φως. Το φθινόπωρο μπαίνουν κολοκύθες, γιρλάντες, μικρά φωτάκια, αποξηραμένα φύλλα. Έξω, τα παράθυρα στολίζονται, μπροστά τους ανθίζουν χρυσάνθεμα σε κόκκινο, κίτρινο και λευκό. Το «Παλιό Σχολειό» δεν είναι απλώς ταβέρνα – είναι σκηνικό. Κάθε εποχή έχει τον δικό της ρόλο.
Για το φαγητό δε θα πω πολλά. Μόνο ότι δε θα αφήσετε ούτε κοκκαλάκι. Μερίδες γενναίες, κρέατα που λιώνουν, πατάτες χρυσαφένιες, πιάτα που έρχονται στο τραπέζι σαν υπόσχεση πως σήμερα θα φας καλά.
Προσπαθήστε να βρεθείτε στο χωριό Σάββατο μεσημέρι. Κάθε Σάββατο έχει live μουσική. Η παρέα μεγαλώνει, τα ποτήρια σηκώνονται, ο χώρος γεμίζει ήχους και γέλια. Το φαγοπότι αποκτά ρυθμό.
Να είστε σίγουροι για κάτι – την επόμενη φορά που ο δρόμος θα σας βγάλει εδώ, θα πείτε «να περάσουμε κι από το Παλιό Σχολειό». Και μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, θα την περιμένετε.
