Πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα της Finos Film
Η Καίτη Λαμπροπούλου υπήρξε μια από τις πιο διακριτικές και καλαίσθητες παρουσίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, μια ηθοποιός που συνδύαζε το ταλέντο με την ευγένεια και την αξιοπρέπεια. Γεννημένη στην Αθήνα το 1926, πέρασε τα πρώτα της χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά της λόγω των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του πατέρα της. Μεγάλωσε σε ένα δεμένο οικογενειακό περιβάλλον, έχοντας δύο αδέλφια, ενώ η μητέρα της αποτέλεσε τον σταθερό πυλώνα της οικογένειας σε κάθε δυσκολία. Το 1932 επέστρεψαν οριστικά στην Αθήνα και εκεί άρχισε να διαμορφώνεται η πορεία της, αν και αρχικά με μυστικότητα: ως μαθήτρια, ξεκίνησε κρυφά μαθήματα θεάτρου δίπλα στον σπουδαίο Κάρολος Κουν, ακολουθώντας το πάθος της παρά τις πιθανές αντιδράσεις.
Η πρώτη της εμφάνιση στο θεατρικό σανίδι έγινε στο Θέατρο Τέχνης με τις «Αγριόπαπιες» του Ίψεν, μια αρχή που συνοδεύτηκε από εξαιρετικές κριτικές και άνοιξε τον δρόμο για μια μακρά και ουσιαστική πορεία. Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις των γονιών της, το ταλέντο της δεν άργησε να αναγνωριστεί και να υποστηριχθεί. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στο Εθνικό Θέατρο υπό τη διεύθυνση του Δημήτρης Ροντήρης, συμμετέχοντας σε σημαντικά έργα του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου, όπως «Συρανό ντε Μπερζεράκ», «Το Φιντανάκι», «Λοκαντιέρα» και «Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής». Η συνεργασία της με τον Ροντήρη συνεχίστηκε και στην Ελληνική Σκηνή, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, διατηρώντας ενεργή παρουσία στο θέατρο μέχρι το 1999, με τελευταία της εμφάνιση στο έργο «Η Πριγκίπισσα του Λαού» στο θέατρο Άννα-Μαρία Καλουτά, με τον θίασο Γιούλης Ηλιοπούλου. Η αφοσίωσή της στη σκηνή ήταν αδιάκοπη, αποδεικνύοντας τη βαθιά της αγάπη για την τέχνη της υποκριτικής.
Παρόλο που το θέατρο αποτελούσε την πρώτη της αγάπη, ο κινηματογράφος μπήκε στη ζωή της σχεδόν τυχαία, όταν ο γείτονάς της, ο σκηνοθέτης Νίκος Τσιφόρος, της πρότεινε έναν ρόλο στην ταινία «Το παιδί μου πρέπει να ζήσει» το 1951. Από εκεί και πέρα ακολούθησε μια εντυπωσιακή κινηματογραφική διαδρομή, με συμμετοχή σε περίπου 80 ταινίες, σχεδόν πάντα σε δεύτερους και τρίτους ρόλους. Συνεργάστηκε συχνά με τη στενή της φίλη Αλίκη Βουγιουκλάκη, συμβάλλοντας σε μερικές από τις πιο αγαπητές στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου. Ξεχώρισε σε πολλές ταινίες τις δεκαετίες 1950, 1960 και αρχές 1970, όπως «Ο Ζηλιαρόγατος», «Μανταλένα», «Η Αλίκη στο Ναυτικό», «Η Σωφερίνα», «Ο Ρωμιός έχει Φιλότιμο», «Τι Έκανες στον Πόλεμο Θανάση», «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», «Η Αλίκη δικτάτωρ», «Η Μαρία της Σιωπής» και πολλές άλλες, αποδεικνύοντας την ευελιξία και τη φυσικότητά της σε διαφορετικούς ρόλους, ενώ δεν έλειψε και από τον κινηματογράφο της δεκαετίας του 1980, με συμμετοχές στις 2 ταινίες της Αλίκης: «Πονηρό θηλυκό… κατεργάρα γυναίκα!» και «Κατάσκοπος Νέλλη», αλλά και σε ταινίες όπως «Ένας κοντός θα μας σώσει», «Άγρια νιάτα» και «Πόντιος είμαι, ό,τι θέλω κάνω». Παράλληλα, είχε σημαντική παρουσία και στην τηλεόραση από τη δεκαετία του 1970 έως και το 2000, συμμετέχοντας σε πολλές σειρές και θεατρικές μεταδόσεις.
Στην προσωπική της ζωή, η Λαμπροπούλου βρήκε έναν σταθερό σύντροφο στο πρόσωπο του συγγραφέα και δημοσιογράφου Γιώργου Ρούσσου. Η γνωριμία τους ξεκίνησε μέσα από τη δουλειά τους στην Ελληνική Σκηνή και εξελίχθηκε σε έναν βαθύ δεσμό ζωής. Ο γάμος τους υπήρξε ένα από τα πιο αγαπητά καλλιτεχνικά ζευγάρια, βασισμένο στην αμοιβαία εκτίμηση και αγάπη. Ακόμη και μετά τον θάνατό του το 1984, η ίδια συνέχιζε να μιλά για εκείνον με συγκίνηση, δείχνοντας τη δύναμη της σχέσης τους.
Η προσφορά της στο θέατρο αναγνωρίστηκε επίσημα το 2004, όταν τιμήθηκε με το έπαθλο «Κυβέλη» μαζί με τη Σμαρούλα Γιούλη για τη συνολική τους συμβολή. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε ήσυχα. Έφυγε από τη ζωή στις 31 Ιανουαρίου 2011, σε ηλικία 85 ετών, αφήνοντας πίσω της μια πορεία γεμάτη ποιότητα, ήθος και συνέπεια.
