της Αγγελικής Παρασχά
Κάθε φωνή έχει τη δική της ιστορία και τον δικό της τρόπο να βρίσκει χώρο στα αυτιά μας. Από τη Νομική και τη δικηγορία στη μουσική, η διαδρομή της Βασιλικής Μιχαλοπούλου δεν ήταν ακριβώς η αναμενόμενη. Η αγάπη της για το τραγούδι, όμως, αποδείχθηκε πιο δυνατή από την ασφάλεια μιας επαγγελματικής πορείας που είχε ήδη ξεκινήσει και αυτό από μόνο του είναι μια υπέροχη ιστορία. Τα «Ενδεχόμενα» ήταν η πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση, ενώ το νέο της τραγούδι «Δεν θέλω να σε ξαναδώ» ανοίγει τον δρόμο για το επόμενο μουσικό της βήμα. Της αρέσει να πειραματίζεται, να αλλάζει μουσικές διαδρομές και να αποφεύγει τις ταμπέλες. Λίγο πριν από την πρώτη της εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη, στις 12 Νοεμβρίου, στον Όροφο του Καφωδείου, μιλάει για μουσική αλλά και για επιλογές, ανατροπές και την ανάγκη να παραμένεις ο εαυτός σου.
Πώς θα συστηνόσουν σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ακόμη τη μουσική σου; Ποια είναι τα στοιχεία που πιστεύεις ότι χαρακτηρίζουν την ταυτότητα σου ως καλλιτέχνη;
Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει πολύ τις τέχνες και ιδίως τη μουσική. Μέσα από αυτήν ανακαλύπτω και να εκφράζω διαφορετικές πλευρές του εαυτού μου. Δεν πιστεύω στις ταμπέλες στη μουσική. Ένας καλλιτέχνης ανά περιόδους, ανάλογα με την ανάγκη του δημιουργεί διαφορετικά πράγματα. Με ενδιαφέρει να πειραματίζομαι, να εξερευνώ διαφορετικούς ήχους και είδη και να μπορώ να περνάω από το ένα συναίσθημα στο άλλο. Αυτό που θεωρώ ότι χαρακτηρίζει την καλλιτεχνική μου ταυτότητα είναι η αμεσότητα, η ειλικρίνεια και η ανάγκη μου να επικοινωνώ ουσιαστικά με τον ακροατή. Θα ήθελα κάποιος να ακούει ένα τραγούδι μου και να αισθάνεται με έναν τρόπο ότι του “μιλάει”.
Πώς μπήκε η μουσική στη ζωή σου και ποια ήταν η διαδρομή μέχρι την πρώτη σου δισκογραφική δουλειά;
Ανέκαθεν μου άρεσε να τραγουδάω, αλλά ήταν κάτι που δεν τολμούσα να φανταστώ ως επαγγελματική πορεία. Σπούδασα Νομική, εργάστηκα ως δικηγόρος και παράλληλα στα φοιτητικά μου χρόνια μπήκα σε μια θεατρική ομάδα. Εκεί, στο πλαίσιο αυτοσχεδιασμών όπου εγώ τραγουδούσα, προέκυψε και η πρώτη ουσιαστική παρότρυνση να ασχοληθώ περισσότερο με το τραγούδι. Στη συνέχεια ήρθαν το ωδείο, οι γνωριμίες με μουσικούς, οι πρώτες εμφανίσεις και η δημιουργία της δικής μου μπάντας. Πολύ σημαντική στιγμή ήταν η γνωριμία μου με τον Γιώργο Καψάσκη, με τον οποίο έχουμε αναπτύξει μια πολύ ουσιαστική καλλιτεχνική σχέση. Το 2021 κυκλοφόρησε το πρώτο μου τραγούδι, «Απ’ το λίγο που σε ξέρω», και ακολούθησε μια διαδρομή με singles και ζωντανές εμφανίσεις, μέχρι να φτάσουμε στα «Ενδεχόμενα». Είναι μια διαδρομή με πολλή δουλειά, πολλές αμφιβολίες, αλλά και πολλή αγάπη και στοχοπροσήλωση για αυτό που κάνω.
Ο πρώτος σου δίσκος έχει τον τίτλο «Ενδεχόμενα». Αν σκεφτείς τη διαδρομή σου μέχρι σήμερα, ποιο ενδεχόμενο που κάποτε φάνταζε μακρινό έχει αρχίσει τελικά να γίνεται πραγματικότητα; Και υπάρχει κάποιο που εξακολουθείς να κυνηγάς;
Νομίζω ότι το μεγαλύτερο ενδεχόμενο που έγινε πραγματικότητα είναι ότι κατάφερα να δώσω στη μουσική τον χώρο που πάντα ήθελα στη ζωή μου. Να αφήσω πίσω μου μια επαγγελματική διαδρομή που φαινομενικά ήταν πιο ασφαλής και να διεκδικήσω κάτι που με κάνει πραγματικά χαρούμενη. Το να έχω σήμερα τον πρώτο μου προσωπικό δίσκο και να ετοιμάζω τον επόμενο, να βλέπω τα τραγούδια μου να βρίσκουν τον δρόμο τους προς τον κόσμο είναι κάτι που παλαιότερα μου φαινόταν αδιανόητο. Από την άλλη, υπάρχουν πολλά ενδεχόμενα που παραμένουν ανοιχτά. Θα ήθελα να ταξιδέψω περισσότερο μέσα από τη μουσική, να γνωρίσω καινούργιο κοινό και ανθρώπους, να συνεργαστώ με καλλιτέχνες που θαυμάζω και να ενσωματώσω στη δουλειά μου και άλλες μορφές τέχνης, όπως το θέατρο και ο χορός. Κυρίως, όμως, θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι χωρίς να χάνω τον εαυτό μου.
Το «Δεν θέλω να σε ξαναδώ» είναι ο τίτλος του νέου σου τραγουδιού. Πόσες διαφορετικές ιστορίες μπορεί να κρύβονται πίσω από μια τόσο απλή αλλά παράλληλα απόλυτη φράση; Είναι τελικά ένας αποχαιρετισμός ή ένα ψέμα που λέμε στον εαυτό μας;
Αυτή η φράση μπορεί να κρύβει πάρα πολλές ιστορίες και συναισθηματικές καταστάσεις. Μπορεί να είναι θυμός, απογοήτευση, αξιοπρέπεια, κούραση, ακόμη και μια βαθιά ανάγκη να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Για μένα, το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την αντίφαση. Ο λόγος που αγάπησα εξ αρχής αυτό το τραγούδι πολύ είναι ακριβώς επειδή αποτυπώνει τα συναισθήματα πραγματικών ανθρώπων, πολύπλοκα και αντιφατικά μεταξύ τους. Έτσι είναι η πραγματική ζωή και οι ανθρώπινες σχέσεις.
Στο «Σακάκι», το ντουέτο σου με τον Πάνο Βλάχο, βλέπουμε έναν άνθρωπο που έχει πτυχία, δουλειά, κοινωνική θέση, μια εικόνα επιτυχίας, αλλά επιστρέφει σε ένα άδειο σπίτι και μοιάζει να μην έχει βρει αυτό που πραγματικά αναζητά. Μήπως τελικά έχουμε καταφέρει να οργανώσουμε πολύ καλά τη ζωή μας, αλλά έχουμε ξεχάσει να τη ζούμε; Μας απασχολεί περισσότερο το πώς φαινόμαστε παρά το πώς αισθανόμαστε τελικά;
Η εποχή μας ωθεί διαρκώς να αποδεικνύουμε ότι είμαστε “τέλειοι”. Πρέπει να δείχνουμε ότι έχουμε την τέλεια δουλειά, ότι πετυχαίνουμε στόχους, έχουμε την τέλεια σχέση κοκ. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία όμως χάνεται η ουσία και δεν βλέπουμε τι πραγματικά έχουμε ανάγκη. Το να έχεις οργανώσει σωστά τη ζωή σου δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αισθάνεσαι πλήρης μέσα σε αυτήν. Αυτό λέει και το «Σακάκι» και μάλιστα, με στοιχεία σάτιρας σε πολλά σημεία. Αγαπώ πολύ αυτό το τραγούδι γιατί αποδομεί αυτή την “εξυπνακίστικη”λογική των social media και της τέλειας ζωής που προβάλλουμε μέσα σε αυτά.
Οι μουσικές σου αναφορές είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους. Πώς επιλέγεις τα τραγούδια που θέλεις να ερμηνεύσεις;
Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συνταγή. Πρέπει ένα τραγούδι να μου “πειράζει”κάτι μέσα μου. Να με συγκινήσει, να με προβληματίσει, να μου ξυπνήσει μια μνήμη ή να μου δημιουργήσει την ανάγκη να το πω με τον δικό μου τρόπο. Μεγάλωσα ακούγοντας αρκετά διαφορετικά πράγματα. Από το λαϊκό και το έντεχνο μέχρι το ροκ, την ποπ, τα ανατολίτικα ή την RnB. Έχω αγαπήσει καλλιτέχνες όπως ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, η Χάρις Αλεξίου, η Τάνια Τσανακλίδου, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Γιάννης Αγγελάκας, αλλά και η Amy Winehouse, η Adele, κοκ. Δεν με ενδιαφέρει τόσο το είδος όσο η ιστορία που κουβαλάει ένα τραγούδι. Θέλω να βρίσκω μέσα του κάτι αληθινό, κάτι που να μπορώ να υποστηρίξω ερμηνευτικά και να το κάνω δικό μου, χωρίς να αλλοιώσω ούτε την ταυτότητα του τραγουδιού, ούτε την δική μου.
Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο στη ζωντανή επαφή με το κοινό; Είναι διαφορετικό να ερμηνεύεις ένα τραγούδι στη σκηνή από το να το ηχογραφείς στο στούντιο;
Είναι δύο εντελώς διαφορετικές εμπειρίες και η καθεμία έχει τη δική της μαγεία. Στο στούντιο υπάρχει η δυνατότητα να εστιάσεις σε κάθε λεπτομέρεια, να αναζητήσεις την πιο κατάλληλη ερμηνευτική προσέγγιση και να δημιουργήσεις κάτι που θα μείνει για πάντα. Στη σκηνή, όμως, όλα συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή. Υπάρχει μια ενέργεια που δεν μπορείς να προβλέψεις ή να επαναλάβεις ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η αλληλεπίδραση με το κοινό. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι έρχονται σε μια συναυλία και, μέσα από ένα τραγούδι, μπορεί να μοιραστούν μαζί σου κάτι πολύ προσωπικό, χωρίς απαραίτητα να ανταλλάξετε κάποια κουβέντα. Κάθε live είναι διαφορετικό, γιατί διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι, οι συνθήκες και οι συναισθηματικές συγκυρίες. Για μένα, το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να είμαι ο εαυτός μου είτε στο στούντιο, είτε στη σκηνή!
Στις 12 Νοεμβρίου εμφανίζεσαι για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη. Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτή την πρώτη συνάντηση με το κοινό της πόλης;
Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη και ενθουσιασμένη! Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με πολύ ισχυρή μουσική ταυτότητα και έχει αναδείξει καλλιτέχνες που θαυμάζω βαθιά. Είναι μια πόλη που ήθελα πολύ να επισκεφθώ με τη μουσική μου και χαίρομαι που αυτή η στιγμή έφτασε. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρουσιάζεις τα τραγούδια σου σε ένα κοινό που δεν έχεις συναντήσει ξανά ζωντανά. Υπάρχει μια όμορφη προσμονή, αλλά και η περιέργεια να ανακαλύψουμε ο ένας τον άλλον. Θα βρεθούμε στον Όροφο του Καφωδείου, στο πλαίσιο του Groovecast Project, με τραγούδια από τα «Ενδεχόμενα», το νέο μου τραγούδι «Δεν θέλω να σε ξαναδώ», αλλά και αγαπημένες διασκευές που αποτελούν κομμάτι των μουσικών μου αναφορών. Ελπίζω να δημιουργήσουμε μια βραδιά με πολλή μουσική, συναίσθημα και όμορφη επικοινωνία. Και εύχομαι αυτή να είναι μόνο η αρχή μιας πιο σταθερής σχέσης με την πόλη.
Αν έπρεπε να επιλέξεις ένα τραγούδι, δικό σου ή ιδανικά κάποιου άλλου καλλιτέχνη, που σε εκφράζει αυτή την περίοδο, ποιο θα ήταν;
Χμμμ.. Αυτές τις μέρες δοκιμάζουμε καινούρια τραγούδια στο στούντιο, επομένως αυτά γυροφέρνουν στο μυαλό μου όλη μέρα! Δεν θα τα αποκαλύψω, αλλά με έχουν συνεπάρει και πολύ χαίρομαι για αυτό!
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου
GrooveCast project – Όροφος, Καφωδείο
Ελευθερίου Βενιζέλου 45, Θεσσαλονίκη | Στάση Μετρό
Είσοδος: 12€ (αφορά την είσοδο στον χώρο)
RSV: +30 231 027 9159
Ώρα έναρξης: 21:30
Πόρτες: 21:00
Μαζί της οι μουσικοί:
Αλέξανδρος Κούρος: Πιάνο
Βασίλης Γκορίτσας: Ακορντεόν
