Το Ηλιοτρόπιο café-bar βρισκόταν στη Δεσπεραί σε ένα στενό κάθετο στη Σβώλου, και υπήρξε για δεκαετίες ένα από τα πιο ζεστά και ανθρώπινα στέκια της Θεσσαλονίκης.
Άνοιξε για πρώτη φορά το 1984 και για σχεδόν 30 χρόνια στόλιζε τη ρουτίνα της πόλης από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Τα πρωινά μύριζε ξύλο, καφέ και σοκολάτα, με επιλογές σε γεύσεις, τσάγια και ροφήματα, ενώ τα βράδια γέμιζε με μπύρες — περισσότερες από 20 ετικέτες — κουβέντες, μουσικές και μικρές ανάσες χαλάρωσης. Ήταν ένας χώρος φιλόξενος, ιδανικός για συζητήσεις, επιτραπέζια παιχνίδια, live εντέχνου και ροκ, εκθέσεις και μικρές θεατρικές παραστάσεις. Έφυγε από εκεί κι έπειτα, πήγε στην πλατεία Ναυαρίνου. Εκεί, νέες αναμνήσεις.
Ξεχωριστή θέση στη φιλοσοφία του είχε η δράση «Ένας καφές περιμένει», μέσα από την οποία οι θαμώνες μπορούσαν να προσφέρουν έναν καφέ ή μια σοκολάτα σε ανθρώπους που το είχαν ανάγκη. Το Ηλιοτρόπιο δημιουργήθηκε και αγαπήθηκε από τον Νίκο Ιακωβίδη και τον Παναγιώτη Λουκόπουλο, που το φρόντισαν με συνέπεια, κρατώντας τις τιμές χαμηλές ακόμη και στις δύσκολες εποχές.
Το Ηλιοτρόπιο έκλεισε τελικά τις πόρτες του. Όμως για όσους πέρασαν από εκεί, παραμένει μια γλυκιά μνήμη — ένα στέκι που απέδειξε ότι η ζεστασιά, η μουσική και η φροντίδα μπορούν να κάνουν ένα μαγαζί κάτι πολύ περισσότερο από τέσσερις τοίχους.
