για το Eternity του David Freyne γράφει η Φανή Εμμανουήλ
Το Eternity ξεκινά από ένα απλό κλασικό romcom δίλημμα, την επιλογή ανάμεσα σε δύο έρωτες και το μετατρέπει σε μια ευρηματική, συναισθηματικά φορτισμένη αισθηματική φαντασία, μέσα από ένα απολαυστικά δομημένο μεταθανάτιο σύμπαν. Ο Larry (Miles Teller) ξυπνά μετά τον θάνατό του σε έναν σταθμό τρένου που μοιάζει με καθαρτήριο, με ένα ξενοδοχείο από πάνω και έναν ατελείωτο συνεδριακό χώρο γεμάτο μεταθανάτιους συμβούλους, οι οποίοι βοηθούν τους νεοφερμένους να διαλέξουν πού θα περάσουν την αιωνιότητά τους. Outdoor World, Wine World, Museum World, Queer World ή ακόμα και πολύ εύλογα sold out Man-free World, τοποθεσίες που κάνουν την αιωνιότητα να μοιάζει με οργανωμένο πακέτο διακοπών.
Σύντομα καταφθάνει και η σύζυγός του, Joan (Elizabeth Olsen), όμως η επανένωσή τους περιπλέκεται από την εμφάνιση του Luke (Callum Turner), του πρώτου της συζύγου, που σκοτώθηκε στον πόλεμο και περίμενε δεκαετίες για να τη συναντήσει ξανά. Η Joan καλείται τώρα να αποφασίσει με ποιον από τους δύο θα περάσει το για πάντα. Ο Ιρλανδός σεναριογράφος και σκηνοθέτης αντλεί ξεκάθαρη έμπνευση από το A Matter of Life and Death των Powell και Pressburger, διατηρώντας όμως ένα ανάλαφρο, παιχνιδιάρικο ύφος και μια σχεδόν screwball ενέργεια που θυμίζει ρομαντικές κομεντί των ’40s και ’50s. Το χάος του ξενοδοχείου, που λειτουργεί σαν συνεδριακός κόμβος ετερόκλητων ψυχών, γίνεται το ιδανικό σκηνικό για να ξεδιπλωθεί ένα ερωτικό τρίγωνο γεμάτο παρεξηγήσεις, αμηχανία και κωμικοτραγικές αποκαλύψεις.
Η Olsen ενσαρκώνει τη Joan ως μια γυναίκα παγιδευμένη ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, αποφασισμένη αυτή τη φορά να μη θυσιάσει τη δική της ευτυχία για κανέναν, μια συνειδητοποίηση που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν σκεφτεί κανείς τον ρόλο της στη γήινη ζωή ως σύζυγος και μητέρα. Ο Teller παίζει τον Larry σαν έναν άνθρωπο που, μόνο μετά τον θάνατό του, μαθαίνει να βλέπει πραγματικά τη σύντροφό του και να μην θεωρεί την αφοσίωσή της δεδομένη. Αντίθετα, ο Turner υποδύεται τον Luke σε πιο ήπιους τόνους, με μια σιωπηλή αυτοπεποίθηση που έχει σμιλευτεί από την αναμονή και την επιμονή του να βρεθεί ξανά με την αγαπημένη του.
Παρότι η εσωτερική λογική του κόσμου που χτίζει η ταινία δεν είναι πάντα απόλυτα συνεπής, παραμένει μια ειλικρινής ρομαντική κομεντί. Το μεταθανάτιο σύμπαν που οραματίζεται ο Freyne είναι τόσο πλούσιο και διαρκώς εξελισσόμενο, που το ανακαλύπτουμε μαζί με τους χαρακτήρες, την ώρα που προσπαθούν να προσανατολιστούν μέσα σε αυτό. Χάρη σε αυτή τη φαντασιακή εξερεύνηση της ζωής, του έρωτα και των επιλογών μας, η ταινία πετυχαίνει να είναι ταυτόχρονα ανάλαφρη, αστεία αλλά και απροσδόκητα συγκινητική.
