φωτογραφίες: Έπη Παπαπετρίδου
Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, πίσω από μια παλιά πόρτα που μοιάζει σχεδόν να ξέρει ιστορίες, ο George Ντόρας άφησε ένα προσωπικό όνειρο να γίνει χώρος. Το Le Cercle de Salonique δεν γεννήθηκε ως project· γεννήθηκε σαν μια αίσθηση, μια ανάγκη να δημιουργηθεί ένα σημείο συνάντησης για ανθρώπους που ψάχνουν κάτι περισσότερο από έναν χώρο εκδηλώσεων. Ήθελε ένα καταφύγιο. Έναν κύκλο. Ένα περιβάλλον όπου η πόλη θα μπορούσε να ξαναβρεί τον ρυθμό της μέσα από τη δημιουργικότητα.
Από τις πρώτες μέρες, όταν ακόμα το φως έμπαινε από τις μισάνοιχτες κουρτίνες σε έναν σχεδόν άδειο χώρο, ο Γιώργος ήξερε ότι έχτιζε κάτι που θα είχε δικό του χαρακτήρα, δικό του παλμό. Κάθε υλικό, κάθε αντικείμενο, κάθε λεπτομέρεια, ήταν μια επιλογή που έλεγε μια ιστορία για το πώς ονειρεύεται τη Θεσσαλονίκη: ανοιχτή, σύγχρονη, αλλά πάντα με το βλέμμα στραμμένο στην πολυεπίπεδη ψυχή της.
Οι άνθρωποι που μπαίνουν στο Le Cercle de Salonique νιώθουν συχνά ότι ο χρόνος εκεί μέσα κυλάει λίγο διαφορετικά. Ίσως γιατί ο ίδιος ο Γιώργος αντιμετωπίζει τον χώρο σαν ζωντανό οργανισμό. Τον ακούει, τον φροντίζει, τον εξελίσσει. Συναντά δημιουργούς, καλλιτέχνες, ανθρώπους με πάθος και τους δίνει μια στέγη όπου οι ιδέες μπορούν να αναπνεύσουν.
Σήμερα, το Le Cercle de Salonique αποτελεί έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους σύγχρονους πολιτιστικούς κόμβους της πόλης, ένα σημείο όπου το παλιό συναντά το νέο και το προσωπικό γίνεται συλλογικό. Και πίσω από αυτό, ο Γιώργος Ντόρας συνεχίζει να χτίζει όχι απλώς έναν χώρο, αλλά μια αίσθηση κοινότητας. Έναν κύκλο ανθρώπων που μοιράζονται κάτι κοινό: την πίστη ότι η πόλη αλλάζει όταν την κοιτάς με αγάπη και δημιουργικότητα.
Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε το Circle de Salonique και ποιο ήταν το αρχικό σας όραμα;
Όταν βρήκα το κτίριο, το οποίο είναι το τελευταίο κτίριο του Vitaliano Pozeli πριν πεθάνει το 1918, εντελώς τυχαία διαθέσιμο, κάθισα μία ώρα μόνος μου μέσα, χωρίς τον μεσίτη, για να φανταστώ τι μπορεί να γίνει σε αυτό το πανέμορφο αλλά εγκαταλειμμένο σημείο. Ένιωθα ένα σημείο συνάντησης για ανθρώπους όλων των ηλικιών, όλων των επαγγελματικών background και ενδιαφερόντων, να συνυπάρχουν μαζί.
Μου άρεσε η ιδέα μιας λέσχης· γι’ αυτό επέλεξα και το όνομα, επειδή κάποτε υπήρχε λέσχη “Le Cercle de Salonique” το 1892–1941.
Έβλεπα έναν ζεστό χώρο με κουρτίνες, δερμάτινα καθίσματα, ξύλινο bar κτλ. Και φανταζόμουν, όπως στην ταινία Midnight in Paris, που ταξιδεύει ο Owen Wilson ξαφνικά σε μία άλλη εποχή στο bar του Le Polidor και συναντούσε ιστορικούς ανθρώπους που θαύμαζε.
Πώς θα περιγράφατε τη σχέση σας με την πόλη της Θεσσαλονίκης και πώς αυτή αποτυπώνεται στο χώρο που δημιουργήσατε;
Όλοι με κοιτάνε παράξενα όταν λέω πόσο open-minded είναι τελικά η Θεσσαλονίκη. Πέρασα τα νεανικά μου χρόνια από 12–19 ετών εδώ, ερχόμενος από το εξωτερικό, και είχα πάντα μέσα μου την επιθυμία να επιστρέψω. Είμαστε μια underdog πόλη στην Ευρώπη, αλλά με πολύ potential. Σίγουρα όλα γίνονται με έναν πιο αργό ρυθμό.
Το push να γυρίσω ήταν η εποχή του Γιάννη Μπουτάρη, που για μένα προσωπικά έκανε τρομερή προσπάθεια και έργο, το οποίο ακόμα οφείλουμε σε εκείνον στο κομμάτι της αναγνωρισιμότητας της Θεσσαλονίκης προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό το open mind thinking το βλέπω και σε πολλούς ανθρώπους που έρχονται στο Le Cercle.
Ποια στοιχεία θεωρείτε ότι κάνουν το Circle de Salonique να ξεχωρίζει στον πολιτιστικό χάρτη της πόλης;
Νομίζω πως το Le Cercle προσφέρει μία εμπειρία και όχι απλά μία έξοδο για ποτό. Και ενώ υπάρχουμε πλέον από το 2020, με τρία χρόνια παύση λόγω πανδημίας, ακόμα είμαστε το «κρυφό bar στον όροφο». Μου αρέσει πολύ το mouth to mouth που γίνεται και το ότι ακόμα έρχεται κόσμος που δεν μας ήξερε. Ίσως φταίει και το ότι στα social δεν έχουμε δείξει ποτέ τον χώρο μας ολόκληρο, αλλά μόνο σημεία, σαν puzzle.
Ποιο είναι το προφίλ του κοινού που επισκέπτεται τον χώρο και πώς διαμορφώνετε τις δράσεις σας;
Νομίζω πως έχουμε από τα πιο διαφορετικά προφίλ ανθρώπων που μας επισκέπτονται. Το μεγαλύτερο κοινό, ηλικιακά, θα έλεγα ότι είναι 30+, και χωρίς να θέλω να κρίνω κανέναν, το κοινό μας έχει ένα καλλιτεχνικό, sophisticated προφίλ.
Σίγουρα αυτό οφείλεται στην επιλογή ποτών, στη μουσική και στον άνετο χώρο.
Παρατήρησα όμως εδώ και έναν χρόνο αρκετό νέο κόσμο κάτω των 30, και καταλαβαίνεις τη διαφορά γιατί κάνουν κράτηση για “date” σε εμάς. Είμαστε αρκετά sexy μαγαζί, οπότε ταιριάζει.
Ποιος ήταν ο μεγαλύτερός σας στόχος όταν ξεκινήσατε; Έχει αλλάξει με τα χρόνια;
Ο στόχος μου ήταν, πέρα από τον χώρο του bar και του εστιατορίου, να κάνουμε και έναν χώρο για private events και ένα cinema για παραστάσεις. Μόνο το cinema λείπει ακόμα.
Σίγουρα άλλαξαν πολλά, γιατί πετύχαμε και μία ιδιαίτερη εποχή, την πανδημία, για την οποία κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος.
Φέτος θα γίνει και μία ακόμα αλλαγή: θα κάνουμε συνεργασία με μία κλασική, ιστορική ιταλική εταιρεία, που θα φανεί και στον χώρο μέσα, αλλά δεν μπορώ να το πω ακόμα – θα το δείτε σύντομα.
Πώς επιλέγετε τις καλλιτεχνικές ή πολιτιστικές συνεργασίες που φιλοξενείτε;
Πολύ απλά: πρέπει να συμπαθώ κάποιον και να ταιριάζει με όλη τη φιλοσοφία μας.
Υπάρχουν συγκεκριμένες στιγμές ή εκδηλώσεις που σημάδεψαν την πορεία του χώρου;
Η ημέρα που ανοίξαμε και κεράσαμε όποιον ήρθε στο μαγαζί – το είχα σαν γούρι.
Πρόσφατα, το private dinner event της Diane von Furstenberg, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη.
Και βέβαια οι συνεργασίες μας με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, που εκτιμώ πολύ.
Επίσης το ετήσιο New Year’s Eve party στις 31/12, όπου έχουμε πελάτες που έρχονται κάθε χρόνο από το 2020. Κάνουμε ένα πολύ intimate party με max 70 άτομα, για να δίνουμε την ευκαιρία να περάσεις όμορφα και ήρεμα εκείνη τη βραδιά που πολλοί αποφεύγουν να βγουν από το σπίτι.
Πόσο σημαντική είναι για εσάς η τοπική δημιουργική κοινότητα και πώς την υποστηρίζετε;
Στο παρελθόν έχω δώσει την ευκαιρία σε νέα παιδιά, DJs και live σχήματα, να παίξουν σε εμάς χωρίς να τους ξέρει πολύς κόσμος.
Έχουμε παραχωρήσει τον χώρο σε παιδιά της κινηματογραφικής σχολής για να γυρίσουν ταινία, αλλά και σε ομάδα χορευτικών που έκαναν video clip.
Έχουμε βάλει καλλιτέχνη street art να ζωγραφίσει την είσοδό μας.
Ποιες τάσεις στην αστική κουλτούρα της Θεσσαλονίκης παρατηρείτε τα τελευταία χρόνια;
Έχουν ανοίξει ωραία studio, gallery και concept που συνδυάζουν τέχνη κάθε είδους και βλέπω ενδιαφέρον από πολλούς.
Εμείς κάναμε ένα event πέρσι μαζί με τη gallery Λόλα Νικολάου και τον καλλιτέχνη Κρυωνίδη, και είχαμε όλες τις ηλικίες παρούσες – μας άρεσε πολύ αυτό.
Κάτι ακόμα που μου αρέσει πολύ, επειδή ήμουν teenager στα 90s, είναι ότι νιώθω μία τάση επιστροφής στα 90s, ειδικά σε πιο νέες ηλικίες, τόσο στη μουσική όσο και στο στυλ.
Πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο ενός σύγχρονου πολιτιστικού χώρου στη ζωή μιας πόλης;
Να είναι προσβάσιμος για όλους. Και τι εννοώ με αυτό: στη Θεσσαλονίκη έχουμε μία τάση να δημιουργούνται χώροι ή εκδηλώσεις που στοχεύουν μόνο ένα target group.
Πρέπει να γίνονται πράγματα που να κινούν το ενδιαφέρον γενικά, να φύγει η έκφραση «αυτό δεν είναι για εμένα».
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα ένας πολιτιστικός επιχειρηματίας;
Δεν γίνεται να αρέσει κάτι που δημιουργείς σε όλους – αυτό είναι πολύ λογικό. Και ενώ η Θεσσαλονίκη δεν τη λες και μικρή πόλη, νομίζω ότι ο κόσμος γενικά περιορίζεται στην έξοδο.
Με ποιον τρόπο το Cercle de Salonique συνδυάζει τον σύγχρονο πολιτισμό με την ιστορική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης;
Με την ήσυχη, νοσταλγική και κλασική προσέγγιση στον χαρακτήρα μας, ακόμα και στο operative κομμάτι, πέρα από το στυλιστικό.
Πίνεις κλασικό cocktail σε ποτήρι coupe και ακούς Travis Scott.
Ποια είναι η προσωπική σας φιλοσοφία γύρω από τη δημιουργικότητα και τη φιλοξενία;
Πρέπει να είναι κάτι που θα άρεσε και σε εμένα – αλλιώς δεν το κάνω.
Αν ήμουν πελάτης στο Le Cercle, τι θα μου άρεσε και τι όχι;
Αν αρέσει σε εσένα, θα αρέσει και στον κόσμο που θέλεις να προσεγγίσεις.
Τι θα θέλατε να βιώνει ένας επισκέπτης όταν περνά την πόρτα του Circle de Salonique;
Όταν φεύγει, να λέει: «Τι όμορφα που πέρασα» και «τι ευγενικά παιδιά που δουλεύουν στο Le Cercle».
Ποια είναι τα επόμενα σχέδια ή όνειρά σας για τον χώρο;
Δεν σχεδιάζω ποτέ δεύτερο Le Cercle – θα μείνει μοναδικό το ένα στη Θεσσαλονίκη… εκτός Θεσσαλονίκης, ποτέ δεν ξέρεις. Το όνειρό μου για το υπάρχον Le Cercle είναι να καταφέρω να κάνω το Le Cercle Cinema στο κτίριό μας, με προβολές που θα απολαμβάνεις μαζί με το ποτό σου, σε ένα vintage cinema.
Το πρόβλημα είναι πάντα ο χρόνος. Πέρα από το Le Cercle, έχω και τη δουλειά μου ως marketing & communication advisor, κάτι που κάνω από το 2008, προ social media εποχής.
LE CERCLE DE SALONIQUE ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ [VASILEWS IRAKLEIOY] 7, ΚΕΝΤΡΟ [CENTER] – T. +30 6986 501 244
