Κάθε εβδομάδα ένας συγγραφέας απαντά σε 15 ερωτήσεις. Σήμερα ο Κρίτων Ζαχαριάδης
1. Γιατί γράφετε;
Γράφω για να ξεγελάσω τη μοναξιά μου, τα καλοκαίρια μου και για να ξεχνιέμαι. Είναι ανάγκη για δημιουργία, επικοινωνία αλλά και φυγή από την καθημερινότητα. Τέλος κάθε βιβλίο κρύβει την προσμονη της ικανοποίησης της περιέργειας του ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ!
2. Τι κάνετε όταν δεν γράφετε;
Δουλεύω. Η εργασία μου είναι ο,τι αγαπώ και προσπαθώ να τη διασκεδάζω. Σκηνοθετώ, παίζω πιο σπάνια, κάνω οργάνωση παραγωγής , επικοινωνία και διαβάζω βιβλία, βλέπω φίλους, κάνω σεξ, γυμνάζομαι πλέον και βλέπω reality στην τηλεόραση.
3. Είστε πρωτίστως αναγνώστης ή συγγραφέας;
Είμαι παρατηρητής. Μου αρέσει να παρατηρώ και να κλέβω κινήσεις, αντιδράσεις και στιγμές της ζωής των άλλων ώστε να έχω υλικό για το θέατρο και τη συγγραφή, να ταξιδεύω και να δημιουργώ. Από εκεί και έπειτα προτιμώ πλέον να είμαι συγγραφέας.
4. Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
Ένα παιδικό του Γιώργου Δάμτσιου και της Γιώτα Καλαμαρά, Μεσάνυχτα στο θέατρο των Θαυμάτων, του Άρη Δεληγιαννίδη Σκονισμένη πόλη
5. Με ποιες προσωπικότητες της Λογοτεχνίας θα βγαίνατε για ποτό;
Με τον Κώστα Ταχτσή γιατί θα ξεκινούσαμε με ένα αθώο ποτό και κάπου στις 4 τα ξημερώματα θα μάθαινα σίγουρα ιστορίες που ούτε στο cinobo θα μπορούσαν να προβληθούν, με τον Οδυσσέα Ελύτη γιατί ακόμη και η φράση: βάλε ακόμη ένα χωρίς πάγο, θα γινόταν αφορμή για ακόμη ένα ποίημα τόσο εμβληματικό που θα γινόταν ύλη sos της Γ λυκείου και θα ήμουν εγώ η αιτία της έμπνευσής του και τέλος με τον Νίκο Καββαδία γιατί μετά από δύο ρούμια θα ήθελα να μπαρκάρω, θα έβρισκα τη δύναμη να το κάνω και ας κοιτάω τους άλλους δίπλα μου όταν θα μου λένε: εφτά σε παίρνει αριστερά μην το ζορίζεις….
6. Ισχύει ακόμα ο «θάνατος του συγγραφέα» στην εποχή των social media;
Ο θάνατος του συγγραφέα δεν νομίζω να ισχύει, μιας και όποιος θέλει να δημιουργήσει θα το κάνει. Απλώς οι εποχές αλλάζουν και οφείλουμε να προσαρμοζόμαστε. Μπορεί το βιβλίο να εξαφανιστεί και σε κάποια χρόνια να αποτελεί διακοσμητικό, όπως ένα γραμμόφωνο, αλλά ο συγγραφέας μπορεί να γράφει στο χαρτί ή στον υπολογιστή και να διαβάζεται ή να ακούγεται μέσω audiobooks.
7. Γίνεται να βιοπορίζεσαι στην Ελλάδα μόνο από τη συγγραφή;
Δεν μπορείς γενικά να βιοπορίζεσαι στην Ελλάδα από μία δουλειά, και ειδικά από το βιβλίο, όπου δεν κερδίζεις απολύτως τίποτα όσον αφορά την οικονομική ανταμοιβή, σε όποιον εκδοτικό οίκο κι αν είσαι. Ο συγγραφέας είναι ίσως ο πιο απροστάτευτος επαγγελματίας, δίχως το κράτος να έχει πραγματικά ενδιαφερθεί, λόγω συμφερόντων.
8. Διδάσκεται η γραφή;
Διδάσκεται η γραφή, η οργάνωση της σκέψης, ο τρόπος δόμησης και τα συγγραφικά τερτίπια. Αυτό που δεν διδάσκεται είναι η φαντασία και η υπομονή ή η διάθεση να καθίσω να γράψω την ιστορία μου στο χαρτί.
9. Ποιο θα ήταν το δικό σας «γράμμα σ’ ένα νέο ποιητή»;
«Αγαπητέ ποιητή, αν πεινάς, δημιούργησε και ίσως ξεχαστείς. Αν ερωτευτείς, ευτύχησες και τότε δημιούργησε. Αλλά να ξέρεις πως έχει ημερομηνία λήξης. μην το μπερδέψεις με την αγάπη ή τη συνήθεια, γιατί τότε καταστράφηκες.
Αν πονάς, δημιούργησε και γράψε είτε για έναν κόσμο που πονά είτε για κόσμους γεμάτους ευτυχία και καλοσύνη, ώστε να ξορκίσεις τη δυστυχία.
Κι αν σε απορρίψουν ή σε ταπεινώσουν, καλωσόρισες στη λογοτεχνία. Αν σε δεχτούν, πάλι υπομονή γιατί δεν υπάρχει η προσπάθεια του ιδανικού… Αλλα εσύ γράψτους και δημιούργησε»
10. Η Λογοτεχνία είναι ενιαία ή επιδέχεται διακρίσεων;
Είναι ανάγκη του ανθρώπου να πει μια ιστορία. Αλλά φυσικά έχει διακρίσεις. Άλλο βιβλίο σε ταρακουνάει, άλλο σε νανουρίζει κι άλλο το χρησιμοποιείς για να ισιώσεις τραπέζι.
Δεν πιστεύω όμως στους λογοτεχνικούς “σεκιουριτάδες” και στα «συγγραφικά ματ» που αποφασίζουν τι είναι υψηλό και τι όχι. Αν κάτι αγγίζει αληθινά τον αναγνώστη, έχει ήδη κερδίσει μια θέση στη λογοτεχνία.
11. Υπάρχουν must read βιβλία; Ποια είναι για εσάς;
Το γούστο είναι υποκειμενικό.
Η ερμηνεία στη λογοτεχνία, το θέατρο και σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης επίσης. Κάτι που για εμένα είναι θεσφάτο, για τον άλλον μπορεί να είναι καταπτυστό. Οπότε είναι ανάλογα με τον άνθρωπο.
12. Πώς είναι να γράφεις στον καιρό της πολιτικής ορθότητας;
Γράφω όπως αισθάνομαι, όχι με βάση το τι επιτρέπεται ή απαγορεύεται. Η μόνη μου “πολιτική ορθότητα” είναι η ειλικρίνεια απέναντι στη φωνή μου.
13. Γιατί οι Έλληνες γράφουν περισσότερο απ’ ό, τι διαβάζουν;
Δεδομένο ότι ισχύει. Γι’ αυτό και βλέπεις αυτά τα αποτελέσματα: να νοιάζονται μόνο για τον τίτλο και τελικά όλο το εγχείρημα να καταλήγει για το παιχνίδι παντομίμας με κατηγορίες τίτλων βιβλίων.
Μιλάμε, υπάρχει μεγάλη πετριά και ακόμη μεγαλύτερη ματαιοδοξία.
14. Πώς σας επηρεάζει η πολιτική επικαιρότητα;
Αν και έχει αντίκτυπο στη ζωή μας και μιλάμε για δύσκολες,άσχημες καταστάσεις της καθημερινότητας, προσπαθώ να μη μιζεριάζω μένοντας σε αυτές και να απασχολούμαι και να μιλάω ή να αντιστέκομαι μέσα από τη δουλειά μου. Από την τέχνη του θεάτρου και της συγγραφής.
15. Η Λογοτεχνία, τελικά, σας έχει αλλάξει τη ζωή;
Κάποτε ναι. Όταν ακόμη διαμόρφωνα χαρακτήρα, όταν διάβαζα χωρίς το άγχος της ώρας, της δουλειάς και της καθημερινότητας. Τότε η λογοτεχνία με άλλαξε, μου έμαθε μαζί με το θέατρο να παρατηρώ ανθρώπους, σιωπές και σκοτάδια.
Τώρα όχι τόσο. Πλέον είμαι ο ίδιος ψιλιασμένος, ανήσυχος και δημιουργικός άνθρωπος είτε γράφω είτε όχι. Η λογοτεχνία δεν με αλλάζει πια. Απλώς μου θυμίζει ποιος είμαι.
Ένα παπούτσι μόνο του στο δρόμο δεν είναι τυχαίο…. Είναι ύποπτο… και πάντα διεγείρει απορίες και ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ; Κάπου στους Αμπελόκηπους, στην Άνω Πόλη, στο Ωραιόκαστρο, στην Επανομή, στην Καλαμαριά, στο Κέντρο, κάποιος έφυγε βιαστικά, ερωτεύτηκε λάθος ή ετεροχρονισμένα, τσακώθηκε ή απλώς κουράστηκε. Από αυτά τα μοναχικά παπούτσια γεννήθηκαν δώδεκα ιστορίες καθημερινών ανθρώπων: ερωτικές, φιλικές, οικογενειακές, με τύπους πονηρούς, καριερίστες, μεροκαματιάρηδες, νέους, μεσήλικες και ηλικιωμένους που έχουν τους ίδιους προβληματισμούς με εσένα, με μένα, με τον καθένα. Με χιούμορ λεπτό, ανθρωπιά και φαντασία, οι ιστορίες διαβάζονται απνευστί. Και εκεί που διασταυρώνεται η εξιστόρηση με τη φαντασια και την οικεία καθημερινότητα, η Θεσσαλονίκη αποκαλύπτεται όπως πραγματικά είναι: Όχι μια πόλη-σκηνικό, αλλά πρωταγωνίστρια που αποκαλύπτει μυστικά. Αν έζησες εδώ, θα ταυτιστείς. Αν ζεις εδώ, θα την ξαναγνωρίσεις. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να εμπιστευτείς τα… Μοναχικά παπούτσια.
