φωτο: Δημήτρης Μουγγος
Από τις μεγάλες τοιχογραφίες που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στον δημόσιο χώρο, μέχρι ένα μικρό χαρτάκι σημειώσεων που χωράει στην παλάμη, ο Ap.set συνεχίζει να αναζητά νέους τρόπους έκφρασης. Στην έκθεση «A.Post it», που φιλοξενείται στο Apodec, ο Apset, ο γνωστός street artist και εικαστικός παρουσιάζει 1.200 σχέδια δημιουργημένα πάνω σε post-it, μετατρέποντας το πιο καθημερινό αντικείμενο γραφείου σε πεδίο καλλιτεχνικού πειραματισμού.
Με αφορμή το «A.Post it» λοιπόν, ο Apset μιλά στον Εξώστη για τη μετάβαση από τη μεγάλη κλίμακα στη μικρή, τη σχέση του με το ένστικτο και την αυτόματη γραφή, τη γοητεία του εφήμερου και τη στιγμή που 1.200 μικρές σημειώσεις μετατράπηκαν σε ένα ενιαίο έργο.
Έχεις συνδέσει το όνομά σου κυρίως με μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο. Πώς ήταν η εμπειρία να «στριμώξεις» τη σκέψη σου μέσα σε ένα post-it;
Τα προσχέδια των graffiti για πολλά χρόνια τα έφτιαχνα σε μικρά χαρτιά, αυτή ήταν η λογική των προσχεδίων πριν γίνουν ‘ολοκληρωμένα’ έργα. Σε αυτή τη περίπτωση αλλάζει αυτή η συνθήκη και το μικρό μέγεθος γίνεται κύριο έργο. Η καταγραφή σε post it είναι βασικά η ιδέα μιας σημείωσης. Η απόσταση σχεδίασης είναι πολύ πιο κοντινή και αυτό το κάνει πολύ πιο προσωπικό ανάμεσα σε εσένα και τη σκέψη σου. Το σχέδιο σαν γραφή από μόνο του το κάνει τόσο προσωπικό και πρωτόλειο που δεν το βρίσκεις σε ένα πίνακα ή σε μια τοιχογραφία.
Αυτό είναι και το ενδιαφέρον σε αυτή την έκθεση.
Στην έκθεση παρουσιάζεις 1.200 σχέδια. Υπήρξε κάποια στιγμή που σταμάτησες να τα βλέπεις ως μεμονωμένα έργα και άρχισες να τα αντιλαμβάνεσαι σαν ένα ενιαίο σώμα;
Είναι μια σειρά έργων που διήρκησε τρία χρόνια και δεν ήταν στο πλάνο να γίνει κάποια έκθεση, απλά αποφάσισα ότι σε αυτή τη φάση πως είχε περισσότερο ενδιαφέρον να δείξω αυτή τη σειρά περισσότερο από κάποια άλλη. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον για πρώτη φορά να παρουσιάσω τις σκέψεις πίσω μου από τα έργα. Μελέτες, παρατηρήσεις και αυτόματη γραφή. Αυτά τα post it δημιουργήθηκαν στο κενό χρόνο ενδιάμεσα. Ενδιάμεσα από ραντεβού, κατά τη διάρκεια τηλεφωνημάτων, σε στιγμές χαλάρωσης, με τρόπο αποσυμφόρησης της μέρας. Τα περισσότερα εργάκια δημιουργήθηκαν μεμονωμένα αλλά υπήρξαν φορές που τα δούλευα συλλογικά και αυτό με ελευθέρωσε σε άλλο επίπεδο. Κατά το στήσιμο της έκθεσης ήταν η μόνη φορά που τα είδα όλα ανοιχτά και κάπου εκεί ο κύκλος όλων αυτών απέκτησε νόημα, το να λειτουργούν και αυτόνομα αλλά και ομαδικά σας ένα χρωματικό μοτίβο μέσα στο χώρο και στο χρόνο.
Το έργο αλλάζει συνεχώς καθώς τα post-it αποκτώνται από το κοινό και αφήνουν κενά στον τοίχο. Σε ενδιαφέρει περισσότερο αυτό που μένει ή αυτό που φεύγει;
Αυτή ήταν μια ιδέα που τη συζητήσαμε μαζί με την Τένια Μενεγάκη την επιμελήτρια της έκθεσης και μας φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον να υπάρχει άμεση διαδραση που ενισχύει την λογική του pop up. Έτσι ο τοίχος δεν είναι σταθερός, είναι μια διαδικασία σε εξέλιξη.
Από τον ρεαλισμό μέχρι την αφαίρεση, το βιβλίο «A.Post it» μοιάζει να καταγράφει μια προσωπική διαδρομή. Αν έπρεπε να κρατήσεις μόνο μία εικόνα από αυτή τη μετάβαση, ποια θα ήταν;
Αυτό το βιβλιαράκι ήταν μια διαδρομή πολύ ιδιαίτερη για μένα. Είναι η πρώτη μου αυτοέκδοση έχοντας μια καταγραφή σκέψεων και ιδεών τριών χρόνων. Η ιδιαιτερότητα της δομής του όχι μόνο σαν πορεία ανάγνωσης, από το ρεαλισμό προς την αφαίρεση, αλλά και ως αντικείμενο στο χώρο ήταν αυτό το κάνει τόσο διαφορετικό. Είμαι πολύ χαρούμενος για την πραγμάτωση αυτού του στόχου.
Αν θα έπρεπε να διαλέξω μία εικόνα, θα διάλεγα ίσως την τελευταία, γιατί έχει στη πλάτη της όλη τη πορεία, αποτινάσσοντας από πάνω της τη λεπτομέρεια, καταλήγοντας σε μια αφηρημένη χρωματική σύνθεση που θα μπορούσε να την εντάξει και στην πρώτη σελίδα ως αφετηρία.
Στα εγκαίνια της έκθεσης
Η αυτόματη γραφή και το αυθόρμητο σχέδιο παίζουν σημαντικό ρόλο στην έκθεση. Πόσο χώρο αφήνεις στο ένστικτο και πόσο στον έλεγχο όταν δημιουργείς;
Τα έργα αυτής της έκθεσης έχουν διάφορους θεματικούς κύκλους. Ένας από αυτούς είναι η αυτόματη γραφή ή όπως τα αποκαλούσε ο δάσκαλος μου, τα ‘σχέδια του τηλεφώνου’.
Η ελευθερία αυτής της γραφής είναι ότι δεν εμπεριέχει τόσο τη λογική αλλά περισσότερο τη λειτουργία του ασυνείδητου.
Κινήσεις, ελεύθερες γραφές και αποτυπώματα.
Στις τοιχογραφίες μεγάλης κλίμακας αυτό δεν είναι εφικτό, πηγαίνουμε σε μεγάλο βαθμό με τελικό σχέδιο και με λίγα σημεία αυτοσχεδιασμού, λόγω διαφόρων παραμέτρων, οπότε αυτή η διαδικασία σ ’αυτή την έκθεση με ελευθέρωσε σε άλλο επίπεδο στο κομμάτι της έκφρασης.
Ο Αpset με την Τένια Μενεγάκη (Apodec)
Ένα post-it είναι συνήθως κάτι προσωρινό, μια υπενθύμιση που κάποια στιγμή πετιέται. Σου αρέσει η ιδέα ότι η τέχνη μπορεί να έχει την ίδια εφήμερη φύση;
Ήδη το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου όλα αυτά τα χρόνια είναι οι τοιχογραφίες σε δημόσιο χώρο, οπότε η εφήμερη φύση του ήταν στο τραπέζι από τη πρώτη μέρα.
Οι δημιουργία έργων σε καμβά, στο στούντιο μας (Off the Grid), έχουν μια άλλη προσέγγιση πάνω σε αυτό.
Tο post it είναι κάτι ενδιάμεσο, από το εφήμερο και το μη, είναι μια σημείωση και μια καταγραφή ανάμεσα στον χρόνο και την ιδέα. Είναι τι αποφασίζεις να κάνεις με αυτό , το πετάς η το κρατάς για να σου θυμίζει κάτι.
Η έκθεση λειτουργεί στο χώρο Apodec, καθημερινά στις 16:30-20:30, Σάββατο 13:00-18:00 και θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 14 Ιουνίου όπου θα γίνει και ένα mini closing-gathering 17:00 – 21:-30. Φωτογραφικό υλικό από: Δημήτρης Μουγγός, Άλκηστης Σαρμα & Apset.
