Από τον Γιώργο Καρακασίδη
Πολλοί μπορεί να έχουν ακούσει ιστορίες από γονείς ή παππούδες που διένυαν χιλιόμετρα ολόκληρα για να φτάσουν στο σχολείο. Έτσι κι η 9χρονη Λαμίχα: κάθε πρωί μπαίνει σε μια μικρή βάρκα και διασχίζει το νερό που χωρίζει το χωριό της από την τάξη. Βρισκόμαστε στο Ιράκ του 1990 και οι διεθνείς κυρώσεις, απόρροια της εισβολής στο Κουβέιτ, έχουν γονατίσει την οικονομία. Τα αγαθά γίνονται ολοένα και πιο δυσεύρετα — άρα και πιο ακριβά. Σε αυτά ανήκουν και τα υλικά της τούρτας που καλείται η Λαμίχα να φτιάξει για τα γενέθλια του προέδρου Σαντάμ Χουσεΐν.
Είθισται κάθε χρόνο, σε όλα τα σχολεία της χώρας, να κληρώνεται ένα «τυχερό» παιδί για την παρασκευή της τούρτας — διαφορετικά, κινδυνεύει με διαπόμπευση, όπως απειλητικά αναφέρει ο δάσκαλος-στρατιωτικός που λίγο πριν άρπαξε ένα μήλο από μια μαθητική τσάντα.
Μην μπορώντας πια να φροντίσει τη Λαμίχα, η γιαγιά της την πηγαίνει σε ανάδοχη οικογένεια. Όμως η μικρή πρωταγωνίστρια το σκάει και κάπως έτσι ξεκινά το οδοιπορικό της αναζήτησης των υλικών της τούρτας μαζί με έναν συμμαθητή της. Ενώ ακούγονται βομβαρδισμοί, εκτυλίσσεται μπροστά μας ένα εικοσιτετράωρο όπου η εκμετάλλευση, η ανέχεια και η συνεπακόλουθη καταφυγή στην παρανομία αποτυπώνουν μια χώρα σε κατάρρευση.
Το κάδρο του Σαντάμ Χουσεΐν βρίσκεται παντού: σε νοσοκομεία, αστυνομικά τμήματα, σχολεία. Τα παιδιά, από μικρά, μαθαίνουν να απαγγέλλουν ύμνους προς τιμήν του. Μια μορφή δεσποτισμού που θυμίζει πόσο άνισα μοιράζεται η παιδική ηλικία στον κόσμο. Παιδικές ψυχές που, αντί να παίζουν, μαθαίνουν να ανησυχούν. Όμως, αν η Ανατολή μοιάζει μακρινή από τη Δύση, ίσως τα δοχεία να είναι τελικά συγκοινωνούντα.
Στην “Τούρτα του Προέδρου” δεν έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία ενηλικίωσης — όχι επειδή η Λαμίχα, μόλις 9 ετών, απέχει ηλικιακά, αλλά γιατί, λόγω της πραγματικότητας που βιώνει, έχει ήδη «ενηλικιωθεί».
