Η Αντιγόνη Κουκούλη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932, μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο θέατρο. Παιδί της ηθοποιού Εύας Μελά και θετή κόρη του Γ. Κουκούλη, δεν άργησε να βρεθεί κι εκείνη πάνω στο σανίδι. Πρωτοεμφανίστηκε σε πολύ μικρή ηλικία στους θιάσους των γονιών της, ξεκινώντας έτσι μια πορεία που θα τη χαρακτήριζε πάντα μια λέξη: σεμνότητα.
Το 1954 της δόθηκε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού ως «εξαιρετικό ταλέντο» – μια διάκριση που υπογράμμιζε ήδη από νωρίς τη θεατρική της δυναμική. Κι ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε στην Κύπρο, η καρδιά της και το έργο της παρέμειναν άρρηκτα δεμένα με το ελληνικό θέατρο.
Από το 1972 έως το 1980 συμμετείχε σε 31 παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, με την επόμενη δεκαετία να τη βρίσκει στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών. Ήταν μια καθαρόαιμη θεατρίνα, μια χαρακτηριστική «καρατερίστα», από εκείνες που ακόμα και στον πιο μικρό ρόλο, κατάφερναν να δώσουν ουσία και να αφήσουν αποτύπωμα.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε συνολικά σε 12 ταινίες, από το 1956 έως το 1983. Οι ρόλοι της, αν και σύντομοι, δεν περνούσαν απαρατήρητοι. Ξεχώρισε ιδιαίτερα στον ρόλο της Ρούλας στην ταινία «Ο Θόδωρος και το Δίκανο» (1962), όπου –ως νεαρή μοντέρνα– χορεύει ένα στενό, σεντιμεντάλ μπλουζ κάτω απ’ τα πεύκα, δίπλα στον Μιχαλάκη του Κώστα Βουτσά. Το σενάριο είχε υπογράψει ο Νίκος Τσιφόρος και τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο Αλέκος Δημόπουλος.
Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1956, στον «Ζηλιαρόγατο» του Τζαβέλλα. Ενσάρκωσε την υπηρέτρια Κατίνα, δίπλα στον Βασίλη Λογοθετίδη και την Ίλια Λιβυκού. Λίγες σκηνές, ελάχιστες ατάκες – μα μια νεανική φρεσκάδα που μαγνητίζει το βλέμμα. Η παρουσία της κουβαλούσε την αδιόρατη εκείνη λάμψη που τρυπώνει αθόρυβα στις αναμνήσεις και τις κάνει διαρκείς.
Η Αντιγόνη Κουκούλη δεν έγινε ποτέ πρωταγωνίστρια – δεν χρειάστηκε. Ήταν από εκείνες τις μορφές που υπηρετούσαν το θέατρο και το σινεμά χωρίς θόρυβο, αλλά με ήθος και ουσία. Κι αυτό, ίσως, είναι το πιο σπουδαίο.
