Αύγουστος Κορτώ “Σταυραετός και Κούκος” Eκδόσεις: Πατάκη, σελίδες: 416
Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου (Instagram account: the.booklist_)
Η αφήγηση του βιβλίου ξεκινάει από τα χρόνια της Κατοχής και φτάνει μέχρι το 1990, χρησιμοποιώντας πολλά φλας μπακ στον χρόνο. Ο Σταυραετός και ο Κούκος είναι δύο γειτονικά χωριά, τα οποία τα χωρίζει μεγάλη έχθρα. Δύο νέα παιδιά, η Σμαρώ και ο Μηνάς, συναντιούνται μέσα στο δάσος που ενώνει τα δύο χωριά και ο έρωτάς τους ανθίζει σαν τους πρωτόπλαστους που ζουν μόνο ο ένας για τον άλλο και δεν υπάρχει γύρω τους τίποτα άλλο εκτός από την αγάπη τους.
Όταν αποφασίζουν και το σκάνε για την Αθήνα, αγνοούν το γεγονός ότι στην κατοχική πρωτεύουσα τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα από ότι στην περιφέρεια. Όντως, η ζωή τους στην μεγαλούπολη αποδεικνύεται πολύ δύσκολη και πρέπει να βασιστούν για πρώτη τους φορά στις δυνάμεις τους, προσπαθώντας ταυτόχρονα να βρουν τρόπο να συνυπάρξουν με τους κατακτητές.
Το 1945 η Σμαρώ επιστρέφει στον Σταυραετό χωρίς τον Μηνά, με δύο μικρά παιδιά στην αγκαλιά της , τον Μαθιό τον γιο τους και την Λίτσα, ένα παρατημένο ορφανό του πολέμου που η Σμαρώ περιμάζεψε από συμπόνοια. Η αρχική δυσπιστία των χωριανών της και της μητέρας της για την άσωτη κόρη που το είχε σκάσει από το χωριό και από την οικογένεια της, σταδιακά κάμπτεται και η Σμαρώ συνεχίζει την ζωή της από εκεί που την άφησε.
Παράλληλα, μέσα από συνεχείς αναδρομές στον χρόνο, παρακολουθούμε την δύσκολη μάχη για την επιβίωση του νεαρού ζευγαριού στην Αθήνα, αλλά και τρέχοντας μπροστά ο χρόνος, μαθαίνουμε την ιστορία των παιδιών που έφερε η Σμαρώ μαζί της στο χωριό, όσο αυτά μεγαλώνουν. Κομβικό στοιχείο της ιστορίας, είναι η στιγμή που παντρεύεται ο Μαθιός, ένα γεγονός που θα φέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις αλλά και πολλά προβλήματα.
Προσωπικά δράματα, θυσίες, οικογενειακά μυστικά και η πολύ δύσκολη πραγματικότητα της κατοχικής αλλά και της μεταπολεμικής Ελλάδας, ξεδιπλώνονται με τρόπο οικείο και ταυτόχρονα κινηματογραφικό, καθηλώνοντας τον αναγνώστη.
Ο “Σταυραετός και Κούκος”, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ιστορικό μυθιστόρημα με κοινωνικές και ψυχολογικές διαστάσεις. Δεν προσπαθεί να κολακέψει, ούτε επιδιώκει να ευχαριστήσει, αντίθετα φανερώνει απροκάλυπτα όλη τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, την φρίκη του πολέμου, την φτώχια, την πείνα, τις κακουχίες, τις πατριαρχικές κοινωνίες, τις προκαταλήψεις, τα σκληρά ήθη και έθιμα της κοινωνίας του προηγούμενου αιώνα.
Παρόλο που δεν υπάρχει κάποια λύτρωση στο τέλος, αφήνει στον αναγνώστη μια γλυκόπικρη γεύση: πίκρα για την σκληρή πραγματικότητα, την ματαιότητα των πραγμάτων, την ευαλωτότητα της ανθρώπινης φύσης και γλύκα διότι ότι και να γίνει, η ζωή δεν σταματά, αλλάζει μορφή και συνεχίζει, ενώ η αγάπη σαν συνδετικός κρίκος, λυτρώνει και λυτρώνεται.
Προσωπικά δεν σταματάει να με ξαφνιάζει ο Α.Κορτώ, ο πολυσχιδής αυτός συγγραφέας, που από τα χιουμοριστικά βιβλία και τα ευθυμογραφήματα, περνά αβίαστα στην αντίπερα όχθη της γραφής, στο κοινωνικό δράμα, αφυπνίζοντας κάθε ίχνος συναισθήματος που κρατούσαμε καλά κρυμμένο μέσα μας.
Από τα πιο ωραία βιβλία του, συγκινητικό, ευκολοδιάβαστο, αληθινό!
Ο Αύγουστος Κορτώ, (το πραγματικό του όνομα είναι: Πέτρος Χατζόπουλος), γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στην Ιατρική σχολή του ΑΠΘ, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Έχει εκδώσει διηγήματα, μυθιστορήματα, ποιήματα, νουβέλες, κριτικές και βιβλία για παιδιά και έχει ασχοληθεί και ως μεταφραστής κυρίως σύγχρονης αμερικανικής πεζογραφίας. Στα έργα του πραγματεύεται θέματα όπως ο θάνατος, η κατάθλιψη, η μητρότητα και η αγάπη.
Είναι ακτιβιστής κατά των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, καθώς και της καταπολέμησης του στίγματος των ψυχικών ασθενειών. Έχει πολιτικό λόγο και δεν διστάζει να μοιράζεται με σεβασμό τις απόψεις του για σημαντικά θέματα του τόπου και της κοινωνίας μας μέσω των social media, γεγονός που τον έχει κάνει πολύ αγαπητό και προσηνή σε όλους τους αναγνώστες των έργων του και στους ακολούθους του.
