Η ταινία Invisible Child μας βάζει σε έναν κόσμο όπου το άγχος και τα προβλήματα φαίνονται να εξαφανίζονται μέσα από τη φαντασία μιας μητέρας που πιστεύει σε ένα αόρατο παιδί. Η οικογένεια Μπίμαν ζει για χρόνια σε αυτή την ψευδαίσθηση, με τον πατέρα και τα παιδιά να συμμετέχουν στο «παιχνίδι» για χάρη της μητέρας, αλλά και για να κρατήσουν την οικογένεια ενωμένη. Η ιστορία αρχίζει σαν ένα αλλόκοτο, σχεδόν τρυφερό παραμύθι, που θυμίζει τη γοητεία της φαντασίας και της άνευ όρων αγάπης.
Ωστόσο, όσο προχωρά η ταινία, η γραμμή ανάμεσα στη στοργή και την αυταπάτη θολώνει επικίνδυνα. Η αφήγηση, αντί να εμβαθύνει στην ψυχική ασθένεια ή να δείξει τις συνέπειες της, παρουσιάζει το πρόβλημα σαν μια αθώα παραξενιά, χωρίς να δίνει λύση ή εξήγηση. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που ισορροπεί μεταξύ κωμωδίας και δράματος, αλλά αφήνει την αίσθηση ότι αποφεύγει την ουσία: την ανάγκη για αλήθεια, θεραπεία και πραγματική στήριξη.
