Eίναι από εκείνες τις ταινίες που σε ταρακουνούν χωρίς να χρειαστεί να δείξουν ούτε μία ωμή σκηνή βίας. Mια αποπνικτική ατμόσφαιρα, όπου ο τρόμος υπάρχει διαρκώς στο φόντο και περνάει στον θεατή μέσα από ήχους, βλέμματα και σιωπές. Η ιστορία ακολουθεί την καθημερινότητα του Ρούντολφ Ες, διοικητή του Άουσβιτς, και της οικογένειάς του, που ζει σχεδόν δίπλα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης σαν να πρόκειται για μια απολύτως φυσιολογική ζωή. Αυτή ακριβώς η αντίθεση ανάμεσα στην οικογενειακή ηρεμία και στη φρίκη που συμβαίνει λίγα μέτρα πιο πέρα είναι που κάνει την ταινία τόσο σοκαριστική και αξέχαστη.
Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο της ταινίας είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει τη συνήθεια απέναντι στο κακό. Η σύζυγος του Ες έχει αποδεχτεί πλήρως την πραγματικότητα γύρω της και ενδιαφέρεται μόνο για το σπίτι, τα παιδιά και τη ζωή που πάντα ονειρευόταν. Οι καπνοί από τα φουγάρα, οι πυροβολισμοί και οι κραυγές έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς της. Μέσα από αυτή τη συνθήκη, η ταινία δεν προσπαθεί να εξηγήσει πώς γεννιέται η φρίκη, αλλά πόσο εύκολα ο άνθρωπος μπορεί να τη θεωρήσει φυσιολογική όταν τη ζει κάθε μέρα. Και αυτό είναι που μένει τελικά στο μυαλό πολύ μετά τους τίτλους τέλους.
