Η αισθητική του The Double Life of Véronique είναι χτισμένη πάνω σε μια διαρκή αίσθηση εύθραυστης μαγείας. Ο Krzysztof Kieslowski κινηματογραφεί τον κόσμο σαν να τον βλέπουμε μέσα από φίλτρο μνήμης ή ονείρου: τα κάδρα είναι συχνά «θαμπά», διαθλασμένα από γυαλί, καθρέφτες, παράθυρα, κουρτίνες. Το φως δεν είναι ποτέ ουδέτερο – λούζει τα πρόσωπα με χρυσές και πράσινες αποχρώσεις, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα εσωτερικότητας, σαν να βρισκόμαστε πάντα ένα βήμα πριν από κάτι ανείπωτο. Η Véronique δεν κινείται σε έναν ρεαλιστικό κόσμο, αλλά σε έναν χώρο συναισθηματικής αντανάκλασης, όπου κάθε εικόνα μοιάζει να κουβαλά ένα μυστικό.
Το χρώμα λειτουργεί ως γλώσσα της ψυχής. Το πράσινο, το κεχριμπαρένιο, το κόκκινο, κυριαρχούν και μετατρέπουν την καθημερινότητα σε κάτι σχεδόν μεταφυσικό. Τα πρόσωπα φωτίζονται σαν να βρίσκονται μέσα σε μουσικό κουτί, οι εσωτερικοί χώροι μοιάζουν με σκηνικά θεάτρου, οι εξωτερικές εικόνες έχουν μια αίσθηση απόκοσμης γαλήνης. Ο φακός του Sławomir Idziak δεν καταγράφει απλώς· αγκαλιάζει. Δημιουργεί μια οπτική εμπειρία όπου το συναίσθημα προηγείται της πράξης και το βλέμμα γίνεται φορέας υπαρξιακής αγωνίας και τρυφερότητας.
Η ταινία μοιάζει να αναπνέει μέσα από τις λεπτομέρειες: ένα χέρι πάνω στο τζάμι, μια αντανάκλαση, μια φιγούρα πίσω από κουρτίνες, ένα σώμα ξαπλωμένο στο μισοσκόταδο. Η αισθητική της δεν επιδιώκει το εντυπωσιακό, αλλά το υπόγειο. Είναι μια σινε-ποίηση της μοναξιάς και της διαίσθησης. Ο κόσμος της Véronique δεν εξηγείται, βιώνεται. Και κάθε εικόνα μοιάζει να ψιθυρίζει πως κάπου, σε έναν άλλο τόπο, μια άλλη εκδοχή του εαυτού μας ζει την ίδια στιγμή.
