Και δεν
μιλάω για τη γνωστή τέχνη. Μιλάω για την ποίηση της
καθημερινότητάς σου. Σα να λέμε τη μουσική που κάνει ο καφές σου το πρωί όταν
πέφτει στην κούπα ή τη μουσικής του νερού που τρέχει από τη βρύση.
Για τις
εικόνες που βλέπεις (έβλεπες) έξω από το παράθυρό σου που με τόση επανάληψη-
μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει- καμία διαφορά δεν σου κάνει. Βλέπεις θάλασσα-
έβλεπες θάλασσα, κάποτε. Τώρα είτε βλέπεις είτε δεν βλέπεις, το ίδιο πράγμα.
Ούτε τη
λογοτεχνία των ερωτόλογων που λες με τον αγαπημένο σου άνθρωπο. Υπάρχει ποίηση
στα λόγια των ερωτευμένων.
Ούτε χρόνος
υπάρχει για ζωγραφιές, ούτε για φωτογραφίες στα πάρτι. Ούτε πολλή διάθεση για
ζωή- τη δυσκολότερη των τεχνών.
Μέχρι που
κάποιος να σε ταρακουνήσει. Τότε όλα ξαναπαίρνουν χρώμα και κοιτάς γύρω σου.
