Η νέα Μοδιάνο έχει κάτι από σκηνικό παλιάς ελληνικής ταινίας, μόνο που όλα συμβαίνουν τώρα. Βιντατζ επιγραφές, παλιάς κοπής μαγαζιά, μουσική, πάγκοι γεμάτοι προϊόντα, φυτά παντού, ποδήλατα ακουμπισμένα στις κολόνες και εκείνη η γλυκιά αίσθηση ότι κάποιος έστησε με τρομερή φροντίδα ένα θεατρικό σκηνικό στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μόνο που δεν υπάρχουν κομπάρσοι. Υπάρχει κόσμος, πολύς κόσμος, και μια αγορά που μοιάζει ξανά ζωντανή.
Το ωραίο είναι το σούσουρο. Το πήγαινε-έλα από το κρεοπωλείο στο ανθοπωλείο, από τα τυριά και τα αλλαντικά στον καφέ και από εκεί σε ένα τραπεζάκι για Aperol. Παρέες σταματούν για κουβέντα, άλλοι χαζεύουν τις βιτρίνες, άλλοι ψωνίζουν και άλλοι έχουν έρθει απλώς για να καθίσουν. Και ο κόσμος είναι μέρος της εικόνας: καλοντυμένος, χαλαρός, διαφορετικών ηλικιών, σαν να ανακάλυψε ξαφνικά έναν καινούργιο λόγο για να περάσει από το κέντρο.
Κάπου ανάμεσα στα μαναβικά, τις κρεμασμένες πλεξούδες με τα σκόρδα, τους παστουρμάδες και τα τελάρα με τα αυγά, εμφανίζονται μικρές ταβέρνες που θυμίζουν κουτούκια από ελληνική ταινία. Τραπεζάκια κοντά στους πάγκους, πιάτα που έρχονται και φεύγουν, ποτήρια που τσουγκρίζουν, μυρωδιές από κουζίνα και καφέ που μπλέκονται στον αέρα. Δεν είναι μόνο μια αγορά τροφίμων ούτε απλώς ένας ακόμη χώρος εστίασης. Είναι ένα μέρος όπου μπορείς να πας για ψώνια και να καταλήξεις να κάθεσαι για ώρες. Έχει ενέργεια.
Έχει κίνηση, θόρυβο, πρασινάδα, μυρωδιές, ανθρώπους που συναντιούνται τυχαία και τραπέζια που γεμίζουν. Μια μοντέρνα εκδοχή της παλιάς αγοράς, αρκετά καινούργια για να σε τραβήξει και αρκετά γνώριμη ώστε να ξαναπάς. Μακάρι να κρατήσει αυτό το vibe!
