γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος
Τελείωσε το καλοκαίρι και εχω κάποιες σκέψεις γι’αυτό. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια μεταφορά των νέων από τα μπαρ και τα κλαμπς στα πανηγύρια. Τόσο μαζική που ξεφεύγει από τρόπο διασκέδασης αλλα πηγαίνει σε εμπορική τάση.
Όπως κάποτε βλέπαμε αποικιοκράτες να βγαίνουν φωτογραφίες με ντόπιους, μια κοντινή αντίληψη από πολίτες made in Greece με δυτικό ταπεραμέντο για να δείξουν πως κατέχουν την εντοπιότητα. Εδώ και δυο χρόνια κλείνουν τα πανηγύρια στις δώδεκα το βράδυ, μιας και το επιβάλει ο νόμος. Και αυτό σοκάρει, παρότι συμβαίνει κάθε βράδυ στις πόλεις που ζούμε.
Αλλά μας ενοχλεί στις διακοπές μας. Γιατί; Γιατί μήπως μας ενδιαφέρει η διασκέδαση μόνο όταν θέλουμε να περάσουμε εμείς καλά όταν είμαστε χαλαροί από δουλειά; Δηλαδή στις διακοπές μας;
Στη Θεσσαλονίκη, μια νυχτερινή πόλη των Ζουμπούλιδων, του κ. Γιώργου, του Σαμαρά, του Μύλου υπήρξαν αυτοί οι χώροι που διαμόρφωσαν γενιές, μπάντες, παρέες, έρωτες και μεροκάματα. Όσοι θυμούνται να φεύγουν πρωί από τον Μύλο και να τρώνε ζεστό κουλούρι με Λαβάς Τυρί (έτσι το λέγαμε τότε) θα ξέρουν πως και ο Πωλ Λαφάργκ θα ταν περήφανος γι’ αυτό. Η υγειονομική διάταξη Α5/3010/1985 ο νόμος Παπαθεμελή που λέγαμε στα 90ς υπάρχει χρόνια.
Πλέον ισχύει περισσότερο από ποτέ. Οι συναυλίες τελειώνουν δώδεκα και η Θεσσαλονίκη γυρνάει το κλειδί των επενδυτών της για να κοιμηθούν οι τουρίστες. Αυτοί που ήρθαν να δουν τα αρχαία βάση Νόμο 3028/2002. Δεν υπάρχει λόγος για θυμό που μας κλείνουν τα πανηγύρια. Αλλάζουμε τα σεντόνια των δυτικών. Τους δίνουμε τα κλειδιά των σπιτιών μας για να μείνουν και τα λέμε ανάπτυξη. Συγνώμη rbnb ήθελα να πω.
Αλλάξαμε γι’αυτούς τα καφενεία μας και τα κάναμε μπραντσάδικα και η Ελλάδα γέμισε σμας μπέργκερ με σάλτσες και σουσάδικα. Εδώ μείναμε για να δουλέψουμε. Χειμερινή σεζόν και εσωτερική μετανάστευση. Να χτυπάνε το ντέφι και να χορεύουμε. Μέχρι τις δώδεκα. Μετά πρέπει να πάνε για ύπνο. Γι’ αυτό λέω… Δεν είμαστε μόνο για πανηγύρια. Είμαστε εδω γι να δουλέψουμε.
