Mε αφορμή την κυκλοφορία του νέου album της Madonna «CONFESSIONS II», ο Χρήστος Σατανίδης κάνει τις δικές του εξομολογήσεις για το νέο δίσκο της αλλά και όχι μόνο.
Αγαπητέ/ή αναγνώστη/ρια,
Για να πάτησες το link θα σε ενδιαφέρει να διαβάσεις για τη Madonna.
Τις τελευταίες μέρες πιθανότατα έχεις ακούσει και διαβάσει πολλά για την ίδια, μιας και κατάφερε να μας κάνει ξανά να μιλάμε για αυτήν και ευτυχώς για κάτι πολύ καλό. Τη μουσική και το νέο της album «CONFESSIONS II». Πριν συνεχίσουμε όμως, επίτρεψε μου να σου συστηθώ.
Με λένε Χρήστο, είμαι 44 ετών και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το πέρασα παρέα με τη μουσική της. Τονίζω τη «Μουσική», μιας και αυτή με ενδιέφερε πάντα. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως μου είναι δύσκολο να γράψω για την ίδια και το νέο album, μιας και οφείλω να είμαι δίκαιος και αντικειμενικός.
Ξέρω πως μάλλον και εσύ θα μου πεις πως εδώ και χρόνια δε σου αρέσει πια η ίδια ή τα albums της και πως η τελευταία φορά που σου άρεσε πραγματικά, ήταν όταν κυκλοφόρησε το «Confessions on a dancefloor». Θα συμφωνήσω μέχρι ενός σημείου μαζί σου. Δε θα αναλύσω περισσότερα τώρα, αλλά θα σου πω μόνο πως θεωρώ το «Madame X», ένα από τα καλύτερα album της και πως αν είχε βγει μετά το «Ray of light», σήμερα θα το μνημονεύαμε κι αυτό ως αριστούργημα. Ας πάμε όμως στο τώρα.
Να σου εκμυστηρευτώ πως τα sequels τα φοβάμαι πάντα. Όταν λοιπόν η ίδια μας ανακοίνωσε πως ετοιμάζει το «Confessions II», τρόμαξα. Διότι όταν θέλεις να κυκλοφορήσεις τη συνέχεια ενός album που έχει χαραχτεί στη συλλογική συνείδηση ως «αριστούργημα», θα πρέπει αν όχι να το ξεπεράσεις, τουλάχιστον να παρουσιάσεις κάτι απολύτως ισάξιο. Επίσης πέφτεις στην παγίδα της αναμενόμενης σύγκρισης. Και πως να συγκρίνεις κάτι που υπάρχει εδώ και 21 χρόνια στις ζωές μας, στη μνήμη μας, με κάτι που κυκλοφορεί λίγες μόνο μέρες? Η σύγκριση είναι εκ των πραγμάτων άνιση.
Είμαι σίγουρος πως αν η Madonna κυκλοφορούσε ένα νέο album, με έναν άλλο τίτλο ίσως να μη του έδινες σημασία. Και προσωπικά πιστεύω πως το ήξερε και η ίδια. Μόνο που η Madonna (και η ομάδα της) ξέρει και πως να ξεσηκώνει και τον πιο απογοητευμένο fan της. Το ίδιο έκανε πριν 4 χρόνια, όταν ανακοίνωσε την «Celebration tour» και έκανε sold out σε μεγάλα γήπεδα ξανά, σε μία μόλις μέρα. Το ίδιο έκανε και τώρα. Και πολύ έκανε διότι μας παρουσίασε ένα εξαιρετικό album που αξίζει της προσοχής μας. Και να ξέρεις, γράφω αυτό το κείμενο 4 μέρες μετά την κυκλοφορία του, έχοντας το ακούσει δεκάδες φορές και έχοντας πλήρη επίγνωση πως δεν «πιέστηκα» για να μου αρέσει.
Όπως έγραψα και παραπάνω, η σύγκριση μεταξύ των δύο albums είναι αναπόφευκτη και θα σου προτείνω κάτι. Αγνόησε πως ακούς τη συνέχεια του «COADF», μη περιμένεις ντισκομπάλες και 70ς – 80ς ήχους. Όλα αυτά δεν υπάρχουν, με δύο μικρές εξαιρέσεις τα τραγούδια «I feel so free» και «Love sensation» που είναι πιο κοντά στο στυλ που ξέρεις. Εκτός αυτού υπάρχουν και οι μελωδικές – μελαγχολικές στιγμές, που δε θα σε αφήσουν να χορέψεις. Ειλικρινά θεωρώ πιο ταιριαστό τον τίτλο «Confessions» σε αυτόν το δίσκο, μιας και η Madonna μας εξομολογείται πολλές στιγμές της προσωπικής της ζωής. Τραγουδά για τη σχέση της με τον Sean Penn, την τραυματική σχέση με τη μητριά της, αφιερώνει ένα τραγούδι στον αδερφό της που πέθανε, συνεργάζεται με την κόρη της Lola Leon σε ένα τραγούδι επούλωσης των σχέσεων τους, κάνει αναφορά στο σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε το καλοκαίρι του 2023. Εκφράζει τις απόψεις της για την ελευθερία, για την κατάθλιψη και για πολλά ακόμη «πιστεύω» της.
Ηχητικά, το κοινό σημείο με το «COADF» βρίσκεται στο ότι τα τραγούδια ενώνονται μεταξύ τους, σαν ένα dj set. Κυριαρχεί ο electrohouse ήχος, όμως… Το album θα σε γυρίσει σε πολλούς δίσκους της. Είναι εμφανείς οι ηχητικές αναφορές στα albums «Erotica -Bedtime stories- Ray of light- Madame X». Ο δίσκος σου αφήνει τη γεύση μιας πλήρους αναδρομής σε όλη την πορεία και την ιστορία της, τόσο που αρκετοί fans τον αισθάνονται σαν αποχαιρετιστήριο.
Και ας περάσουμε στο μέγα ερώτημα, δηλαδή ποιο είναι το νέο «Hung up» του δίσκου?
Ίσως κανένα θα απαντούσα , κρίνοντας τα πρώτα κομμάτια που επέλεξε να παρουσιάσει αλλά και τον τρόπο που αυτά τελικά παρουσιάστηκαν. Η λογική για ένα τόσο πολυαναμενόμενο comeback λέει πως θα έπρεπε να επιλεγεί το πιο «σουξέ» του δίσκου και να συνοδεύεται από ένα εντυπωσιακό video clip για να κεντρίσει το ενδιαφέρον. Αντίθετα με τους νόμους του marketing, η Madonna παρουσίασε πρώτο -ως δείγμα και όχι ως single- το «I feel so free». Ακολούθησε το «Bring your love» ως επίσημο πρώτο single, με το video clip να κυκλοφορεί μέρες μετά. Η αίσθηση μου λοιπόν είναι πως η Madonna δεν έψαχνε να βρει ένα ακόμα τεράστιο hit, αλλά να μας βάλει σιγά σιγά στο κόσμο του «CONFESSIONS II», μέσα και από ένα film που παρουσίασε δείγματα από κάποια τραγούδια. Και εκεί μέσα τελικά να υπάρχει το νέο mega hit, που λέγεται «Danceteria». Το τραγούδι κάνει αναφορά στο θρυλικό club, όπου και πρωτοεμφανίστηκε η Madonna παρουσιάζοντας το πρώτο της τραγούδι «Everybody». Ίσως δεν είναι τυχαίο πως το ρεφραίν ξεκινά με αυτή τη λέξη και ναι, θα σου θυμίσει σε στιγμές του 80ς επιτυχίες της. Το «Danceteria» είναι επίσημα το δεύτερο single του δίσκου και ήδη φαίνεται πως θα γράψει τη δική του ιστορία.
Συνοψίζοντας… Οι παγκόσμιες κριτικές μιλάνε για το καλύτερο album της εδώ και 20 χρόνια καθώς και πως με αυτό δικαιούται πολλά Grammys. Η πλειοψηφία των απανταχού fan της μιλάει για ένα αριστούργημα. Πολλοί ακόμη και για τον καλύτερο δίσκο που έκανε ποτέ. Προσωπική μου αίσθηση μέχρι τώρα που σου γράφω είναι πως νιώθω απόλυτα δικαιωμένος από την αναμονή και το αποτέλεσμα. Μετά λύπης μου αντιλήφθηκα πως και εγώ, έχω ξεχάσει πως είναι να ακούς πια ένα ολοκληρωμένο album 16 τραγουδιών και στις πρώτες ακροάσεις, χάθηκα. Θα σου πω ειλικρινά πως από τα 16 τραγούδια, μόνο 2 δε μου αρέσουν καθόλου, άλλα 2 βρίσκω ανεκτά και όλα τα υπόλοιπα μου αρέσουν. 10 από αυτά ειλικρινά τα έχω λατρέψει (πχ τα : Fragile, Betrayal, Good for the soul, L.E.S Girl, Everything, Danceteria). Για μένα είναι πολύ νωρίς να αποδώσω χαρακτηρισμούς, όπως «Το καλύτερο album ever». Θέλω χρόνο για να συγκλίνουν ο ενθουσιασμός με την αντικειμενικότητα. Είμαι σίγουρος πως πρόκειται για ένα πραγματικά εξαιρετικό album, καλοδουλεμένο, προσεγμένο, καλαίσθητο και δεν είναι τυχαία όλη αυτή η «φασαρία» που επικρατεί παγκόσμια ξανά γύρω από το όνομα της.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σου εξομολογηθώ κάτι ακόμη.
Όπως σου είπα πέρασα σχεδόν όλη τη ζωή μου παρέα με τη μουσική της. Ξέρω το τι έχει ακούσει όλα αυτά τα χρόνια, πόσο αμφισβητήθηκε, πόσο λατρεύτηκε, πόσο μισήθηκε, πόσους θριάμβους και αποτυχίες έζησε. Δε σου ζητάω να την γουστάρεις ή να την αγαπάς όπως εγώ. Σου ζητάω να χαρείς πως ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους της παγκόσμιας μουσικής -κι εδώ δε σηκώνω καμία αντίρρηση-, λίγο πριν τα 68 της χρόνια, είναι ακόμη εδώ. Ζωντανή, ενεργή, με όρεξη για δημιουργία. Μπορείς να της προσάψεις πολλά, όχι όμως πως όλα αυτά τα χρόνια ακούστηκε έστω μια φορά για σκάνδαλα ή περιπέτειες καταχρήσεων ή κακοποιητικών συμπεριφορών. Μη περιμένεις να «φύγει» για να θυμηθείς το τι έχει προσφέρει και τότε να γεμίσεις με δακρύβρεχτα κείμενα τα social media σου. Απόλαυσε την, και ας μη χορεύει όπως κάποτε, κι ας έκανε πλαστικές, κι ας μη συμφωνείς με τις ενδυματολογικές επιλογές της. Για να διάβασες όλο αυτό το κείμενο, τελικά ακόμη σε ενδιαφέρει.
Σε αποχαιρετώ με τον αγαπημένο μου στίχο από το album και το τραγούδι «Everything».
Wherever there’s the greatest amount of darkness
That’s where you’ll find the greatest light
(So come outside into the light)
