Είναι κάποια ταβερνάκια που κρατάνε από πάντα ή έτσι τα έχουμε εμείς στο μυαλό μας, κι είναι πάντα εκεί, στη θέση τους, με τα τραπέζια τους δίπλα σε κρασοβάρελα και ασπρόμαυρες φωτογραφίες, με τα κατσαρόλια και τα τηγάνια τους γεμάτα.
Το Ανήλιο, είναι σχεδόν underground. Είναι σχεδόν αόρατο γιατί μπορεί να μην το πιάσει το μάτι σου. Είναι παλιό, λευκό και πανέμορφο, με ένα τζάκι που τραβάει τα βλέμματα. Εχει φανατικούς θαμώνες που έρχονται εδώ για χρόνια. Ανήλιο γιατί δεν το πολυβλέπει ο ήλιος, αλλά λίγο η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του υπογείου, λίγο το ότι είναι το κρυφό στέκι της γειτονιάς, λίγο το ότι μας το έχουν προτείνει οι παλιοί, ε καταλαβαίνετε πως είναι στα αγαπημένα μας. Με παλιές καρέκλες και τραπέζια, λίγα τραπέζια, σαν να βρίσκεσαι σε παλιά ελληνική ταινία, είναι ένα κουτούκι βγαλμένο από άλλη εποχή που συνεχίζει και προσελκύει κόσμο κάθε ηλικίας.
Δυτικά στη Θεσσαλονίκη, στην Πολίχνη. Με ατμόσφαιρα ωραία, παλιακή και νοσταλγική, ακριβώς όπως αυτά τα μέρη που θέλουμε να κρυφτούμε με την παρέα, να απολαύσουμε το κρασί, το φαγητό, τον μεζέ, την κουβέντα και τη μουσική.
Μαυροκορδάτου 4
