Από τον Γιώργο Καρακασίδη
Αυτό που διαφοροποιεί το Ριφιφί από τις υπόλοιπες δουλειές του Τσαφούλια είναι το χιούμορ. Οι πέντε χαρακτήρες που επιλέγονται για τη ληστεία θα μπορούσαν να είναι βγαλμένοι από τον κόσμο του Γκάι Ρίτσι, χωρίς όμως ποτέ να γίνονται καρικατούρες, αναδεικνύοντας τη (συν)αδελφικότητα και την αλληλεγγύη. Παράλληλα λειτουργούν ως αντίβαρο στην τραγικότητα της ιστορίας της Όλγας, του εγκεφάλου της ληστείας (πολύ στιβαρή η ερμηνεία της Ευαγγελίας Μουμούρη, όπως και του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη που υποδύεται τον πρώην συνέταιρο του άντρα της).
Οι «κακοί» γίνονται καλοί, ειδικά όταν δεν έχουν να χάσουν τίποτα, με κοινό παρανομαστή την εκμετάλλευση από τις τράπεζες. Ένα δριμύ κατηγορώ που έρχεται σε πρώτο πλάνο, αφήνοντας πίσω τη στερεοτυπική δράση που χαρακτηρίζει μια τυπική heist πλοκή. Αυτό είναι κάτι που ίσως ξενίσει όσους προσδοκούν μια καθαρόαιμη περιπέτεια – πρόθεση όμως του δημιουργού είναι περισσότερο ο κοινωνικός προβληματισμός και η τρυφερότητα που μας καλεί να δείξουμε στη μειοψηφία που έχει τελικά βγει στο περιθώριο από την πλειοψηφία.
Το γεγονός ότι κάθε εβδομάδα προβάλλεται ένα μόνο επεισόδιο δημιουργεί μια προσμονή που λείπει από τη σύγχρονη συνδρομητική τηλεόραση, κάνοντάς μας να ανυπομονούμε για τη Δευτέρα. Και αυτή ακριβώς είναι η επιτυχία – και η καλλιτεχνική κληρονομιά – της σειράς.
