Ο Michael Kiwanuka επιστρέφει με έναν δίσκο πιο αυθόρμητο, ακατέργαστο και ψυχεδελικό, που αποκαλύπτει μια διαφορετική πλευρά του μουσικού του κόσμου. Το «Fudge» έρχεται στο φως μετά από μια δύσκολη περίοδο για τον ίδιο, κουβαλώντας μαζί του μια ιστορία που ξεπερνά τα όρια της μουσικής.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τον Νοέμβριο του 2024, ο Michael Kiwanuka κυκλοφόρησε το Small Changes, τον τέταρτο δίσκο της καριέρας του. Ένα άλμπουμ με εσωτερικότητα, αυτοπεποίθηση και μια σχεδόν κινηματογραφική ηρεμία, που επιβεβαίωσε τη θέση του ανάμεσα στις πιο ξεχωριστές φωνές της σύγχρονης soul. Με τρία χρυσά άλμπουμ, μια υποψηφιότητα για Grammy, ένα Mercury Prize και το «Cold Little Heart» να έχει γνωρίσει τεράστια επιτυχία μετά τη χρήση του στη σειρά Big Little Lies, ο Βρετανός μουσικός είχε κάθε λόγο να αισθάνεται ασφαλής μέσα στον ήχο του.
Στο πλευρό του βρίσκονταν, όπως και σε προηγούμενες δουλειές του, οι παραγωγοί Danger Mouse και Inflo, ενώ στις ηχογραφήσεις συμμετείχαν σπουδαία ονόματα της μουσικής βιομηχανίας, όπως ο μπασίστας Pino Palladino και ο ντράμερ James Gadson. Το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος προσεγμένος, ώριμος και διακριτικός, που δεν ένιωθε την ανάγκη να εντυπωσιάσει με μεγάλες χειρονομίες.
Όμως, την ίδια περίοδο που γεννιόταν το Small Changes, υπήρχε κι ένας άλλος δίσκος στα σκαριά. Ένα άλμπουμ που προέκυψε σχεδόν αυθόρμητα, μέσα από μουσικές συναντήσεις και αυτοσχεδιασμούς του Kiwanuka με μέλη της περιοδεύουσας μπάντας του. Αντί για τα στούντιο του Λος Άντζελες και την πολυτελή παραγωγή, αυτή τη φορά το σκηνικό ήταν ένα στούντιο στο Σαουθάμπτον, που ο ίδιος περιγράφει σαν «μεσαιωνική καλύβα». Χωρίς τους Danger Mouse και Inflo, χωρίς τη συμμετοχή των μεγάλων ονομάτων που είχαν πλαισιώσει την προηγούμενη δουλειά του, ο Kiwanuka ακολούθησε μια διαφορετική διαδρομή.
Το όνομα αυτού του δίσκου είναι Fudge.
Η κυκλοφορία του είχε ανακοινωθεί το 2025, λίγο μετά το Small Changes, και αρχικά είχε παρουσιαστεί σε ορισμένα μουσικά περιοδικά που κινούνται στον χώρο του κλασικού rock. Στη συνέχεια, όμως, εξαφανίστηκε από το πρόγραμμα των κυκλοφοριών, χωρίς να δοθεί κάποια εξήγηση. Η επιστροφή του έγινε ακόμη πιο φορτισμένη όταν, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2026, ο μουσικός αποκάλυψε ότι υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Έπειτα από μήνες νοσηλείας, βρίσκεται πλέον σε κέντρο αποκατάστασης και φροντίδας στο Χάμσαϊρ.
Όπως εξήγησε, αποφάσισε τελικά να κυκλοφορήσει το Fudge επειδή δεν γνωρίζει πόσος χρόνος θα χρειαστεί μέχρι να μπορέσει να παρουσιάσει έναν ακόμη δίσκο. Μια απόφαση που δίνει διαφορετικό βάρος στην ακρόαση, χωρίς να μετατρέπει τη μουσική σε απλό παράρτημα της προσωπικής του περιπέτειας.
Ένας δίσκος που δεν φοβάται να είναι ατελής
Το Fudge ξεκινά με ένα απόσπασμα συνέντευξης του θρυλικού τζαζ πιανίστα Chick Corea, ο οποίος μιλά για τη σημασία τού να γνωρίζεις τι πραγματικά σου αρέσει και όχι τι πιστεύεις ότι θα αρέσει στους άλλους. Είναι μια φράση που μοιάζει να δίνει το σύνθημα για όσα ακολουθούν: λιγότερη ανάγκη για επιβεβαίωση, περισσότερη ελευθερία και εμπιστοσύνη στο ένστικτο.
Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι πρόκειται για μια διαφορετική ηχητική εμπειρία από εκείνη του Small Changes. Ο ήχος είναι πιο τραχύς, με τον θόρυβο της μαγνητοταινίας να παραμένει ακουστός, ενώ το ακουστικό «Across the Sky» ξεκινά απότομα, σαν κάποιος να πάτησε βιαστικά το κουμπί της ηχογράφησης την ώρα που ο Kiwanuka είχε ήδη αρχίσει να παίζει.
Κι όμως, αυτή η αίσθηση του ανολοκλήρωτου δεν λειτουργεί ως αδυναμία. Αντίθετα, προσθέτει στον δίσκο μια ζωντάνια που δύσκολα κατασκευάζεται μέσα από την υπερβολική τελειοποίηση. Οι μουσικοί μοιάζουν να βρίσκονται όλοι μαζί στον ίδιο χώρο, να δοκιμάζουν ιδέες, να ακολουθούν τις μελωδίες όπου κι αν τους οδηγούν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το Fudge εγκαταλείπει την αισθητική φροντίδα. Οι ενορχηστρώσεις των εγχόρδων είναι πλούσιες και ατμοσφαιρικές, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα αντίθεση με τον πιο ακατέργαστο πυρήνα των τραγουδιών. Στο «Love in My Heart», τα έγχορδα κινούνται γύρω από έναν vintage drum machine ήχο και τα οργανικά περάσματα που θυμίζουν το «Why Can’t We Live Together», χτίζοντας μια σύνθεση γεμάτη ζεστασιά και διακριτική μελαγχολία.
Σε αρκετά σημεία, οι ρίζες των τραγουδιών στους αυτοσχεδιασμούς είναι εμφανείς. Τα παρατεταμένα φινάλε των «Just Another Moment» και «Stars» βασίζονται σε επαναλαμβανόμενες αρμονικές ακολουθίες, πάνω στις οποίες η μπάντα αφήνεται να κινηθεί ελεύθερα. Δεν πρόκειται, ωστόσο, για άσκοπες μουσικές περιπλανήσεις. Ο ήχος εξελίσσεται, αποκτά ένταση και αλλάζει χρώματα, κρατώντας τον ακροατή μέσα στη διαδικασία.
Στο «Steve’s Paradise», το όργανο οδηγεί σε ένα φινάλε με μια απαλή, σχεδόν αιωρούμενη μελαγχολία. Στο «Stars», αντίθετα, η κιθαριστική κορύφωση του Kiwanuka αποκτά μια πιο αιχμηρή διάθεση, συγκρουόμενη ευχάριστα με τα πλούσια έγχορδα. Είναι αυτές οι μικρές εντάσεις που κάνουν τον δίσκο να μοιάζει ζωντανός, σαν να ανακαλύπτει τον εαυτό του την ώρα που παίζει.
Και παρά την αυθόρμητη φύση του, το Fudge έχει κάτι που δεν μπορείς να προσπεράσεις: τραγούδια με μελωδίες που μένουν. Είτε κινείται στη μελαγχολία του «California» είτε στην ερωτική διάθεση του «You Sent Me Flying», ο Kiwanuka αποδεικνύει ότι η αμεσότητα δεν αποκλείει τη συνθετική δύναμη. Σε ορισμένες στιγμές, μάλιστα, οι μελωδίες του μοιάζουν ακόμη πιο δυνατές από εκείνες του Small Changes.
Η αβεβαιότητα ενός μουσικού που ξέρει πού θέλει να πάει
Υπάρχουν στιγμές που το Fudge παίρνει μια έντονα ψυχεδελική τροπή. Στα τελευταία λεπτά του «Love in Your Heart», οι κιθάρες βυθίζονται σε πυκνά ηχητικά εφέ, ενώ οι στίχοι παραμένουν απλοί, άμεσοι και ανθρώπινοι. Στο «Drowning in Your Heart», ο Kiwanuka απευθύνεται σε έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται, προσφέροντάς του μια αίσθηση συμπαράστασης χωρίς μεγάλα λόγια.
Παράλληλα, η αβεβαιότητα για το μέλλον της δικής του μουσικής διαδρομής επανέρχεται σε τραγούδια όπως τα «Sing», «Stars» και «Across the Sky». Σήμερα, γνωρίζοντας όσα ακολούθησαν την ηχογράφηση του άλμπουμ, αυτοί οι στίχοι αποκτούν μια διαφορετική βαρύτητα. Δεν ακούγονται απλώς σαν σκέψεις ενός καλλιτέχνη που αναρωτιέται για την επόμενη μέρα, αλλά σαν στιγμιότυπα μιας περιόδου που τότε δεν μπορούσε να γνωρίζει πού θα τον οδηγούσε.
Το παράδοξο είναι ότι, ακούγοντας το Fudge, δύσκολα αντιλαμβάνεσαι έναν μουσικό που έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Παρά τις πειραματικές του αφετηρίες, ο δίσκος έχει σαφή ταυτότητα, μελωδική συνοχή και μια αξιοσημείωτη σιγουριά στον τρόπο που ξεδιπλώνεται.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του: δεν μοιάζει με μια απόπειρα να αποδείξει κάτι, αλλά με μια υπενθύμιση του τι μπορεί να συμβεί όταν ένας δημιουργός αφήνει λίγο χώρο στο ένστικτο, στην ατέλεια και στην ίδια τη χαρά της μουσικής.
Το Fudge θα μπορούσε κάλλιστα να είχε κυκλοφορήσει ως η επόμενη επίσημη δισκογραφική δουλειά του Michael Kiwanuka, χωρίς ιδιαίτερες εξηγήσεις για την προέλευσή του. Είναι ζεστό, μελαγχολικό, γεμάτο ψυχεδελικές αποχρώσεις και με τραγούδια που βρίσκουν τον δρόμο τους χωρίς να χρειάζονται περίπλοκες κατασκευές.
Και κάπως έτσι, η ακρόασή του αφήνει μια σκέψη να αιωρείται: ο Kiwanuka ακούγεται σαν ένας καλλιτέχνης που ξέρει πολύ καλά τι θέλει να κάνει. Το μόνο που μένει είναι να μπορέσει, όταν θα είναι έτοιμος, να επιστρέψει και να το κάνει ξανά.
Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 23 Οκτωβρίου.
