Ο Μάριος Φραγκούλης είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης που δε χρειάζεται συστάσεις. Καθολική και παγκόσμια η αναγνώριση του ταλέντου του ενώ η πορεία του στην όπερα, το κλασσικό τραγούδι, το θέατρο είναι μεγαλοπρεπής. Μελετώντας τον ξανά – για τη συζήτηση που θα διαβάσετε – θυμήθηκα γιατί πάντα μου ήταν αγαπητός και ως άνθρωπος. Υπάρχουν κάποιες πλευρές στη ζωή και το χαρακτήρα ενός ανθρώπου με τις οποίες ταυτιζόμαστε, ακόμη κι αν δεν έχουμε γνωριστεί ποτέ προσωπικά. Κάποιες κοινές «Μικρές Πατρίδες» κατάφεραν σε πολύ λίγα λεπτά να σπάσουν τον πάγο μεταξύ δύο ανθρώπων που μιλούσαν για πρώτη φορά και μια προγραμματισμένη τηλεφωνική συνέντευξη να μετατραπεί σε κατάθεση μιας όμορφης και ευαίσθητης ψυχής.
(Αφορμή για την συζήτηση μας με τον Μάριο Φραγκούλη, η επετειακή συναυλία για τα 30 χρόνια από το δίσκο «Μικρή Πατρίδα» των Γιώργου Ανδρέου και Παρασκευά Καρασούλου, το Σάββατο 3/10/2026 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης)
Του Χρήστου Σατανίδη
ΧΣ: Κύριε Φραγκούλη, αρχικά να σας καλωσορίσω στον «Εξώστη».
ΜΦ: Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία.
ΧΣ: Αφορμή για τη συνομιλία μας η επέτειος κυκλοφορίας 30 ετών ενός εμβληματικού δίσκου, της «Μικρής Πατρίδας». Γυρνώντας πίσω στο χρόνο παρατηρώ πως μόλις 3 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, συμπεριλάβατε τραγούδια αυτού του έργου σε μία προσωπική σας κυκλοφορία, το «Φεγγάρι ερωτευμένο».
ΜΦ: Αγάπησα πολύ εξαρχής αυτά τα τραγούδια και ειδικά τη «Μικρή Πατρίδα». Η πρώτη σκέψη στο άκουσμα του τίτλου και μόνο είναι σίγουρα η Ελλάδα που είναι ο τόπος μου, η περηφάνια που νιώθω για την πατρίδα μου, η ασφάλεια και η άγκυρα μου. Αυτή είναι η μεγάλη μου «Μικρή Πατρίδα». Πατρίδα όμως μπορεί να είναι κι ένας άνθρωπος στον οποίο δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις ποιος είσαι. Η αγάπη όταν είναι αληθινή μπορεί να γίνει σπίτι, ένας ασφαλής τόπος επιστροφής.
ΧΣ: Είχατε πολλές «Μικρές Πατρίδες» σε όλη τη ζωή σας. Αφρική – Ελλάδα- Ιταλία- Αγγλία- Αμερική. Μέσα σε όλη αυτήν την αξιοθαύμαστη διαδρομή, σας έλειπε η ασφάλεια της «Άγκυρας» σας, όπως αποκαλέσατε την Ελλάδα;
ΜΦ: Είχα το καλό να μπορώ να προσαρμόζομαι στη λογική της στιγμής. Στο μυαλό προείχε τι ζούσα την εκάστοτε τρέχουσα στιγμή. Όταν βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη δε μου έλειπε η Ελλάδα, γιατί ήμουν ευτυχής ως σπουδαστής της σχολής Julliard. Δίπλα ήταν η Metropolitan Opera κι έβλεπα όλους τους ζωντανούς μύθους του θεάτρου και του musical σε παραστάσεις. Στην Αμερική βρέθηκα με τις υποτροφίες «Maria Callas» και «Ωνάση». Ήταν τεράστιο δώρο ζωής αυτές οι υποτροφίες. Το όνειρο μου γινόταν πραγματικότητα. Αν έμενα στην Ελλάδα δε θα μπορούσα να έχω όλες αυτές τις εμπειρίες και να γίνουν πραγματικότητα τα όνειρα μου. Όμως η ενέργεια που είχα πάντα στη ζωή μου προέρχονταν από την Ελλάδα, την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τη θάλασσα και τον ήλιο. Είμαστε όλοι ζωηροί στην οικογένεια μου. Κερκυραίοι και Κασιώτες. Καταλαβαίνετε λοιπόν (γελάμε).
ΧΣ: Από τα χρόνια στη Νέα Υόρκη ποια στιγμή θυμάστε με περισσότερη συγκίνηση;
ΜΦ: Είναι πάρα πολλές. Τώρα που με ρωτάτε σκέφτομαι τις παραστάσεις που έβλεπα στη Metropolitan Opera. Επειδή για έναν μαθητή οι καλές θέσεις ήταν πολύ ακριβές, δε με πείραζε καθόλου που τις παρακολουθούσα όρθιος. Είχα την ενέργεια και τη δύναμη να στέκομαι όρθιος για να βλέπω τις παραστάσεις όπερας ή να κάθομαι στον τελευταίο εξώστη παρακολουθώντας musicals.
ΧΣ: Ζήσατε τα όνειρα σας, όμως θέλω να σας γυρίσω στα πολύ παιδικά σας χρόνια στην Αφρική. Η μητέρα σας άκουγε Καζαντζίδη…
ΜΦ: Ήταν η αγαπημένη της φωνή, αγαπούσε τα τραγούδια της ξενιτιάς και το να κλαίει με αυτά. Αλλά η μητέρα μου ήταν και μεγάλη drama queen, της άρεσε να ζει αυτό το δράμα της ξενιτιάς(γελάμε).
ΧΣ: Έχετε πει όμως πως αν μένατε στην Αφρική -μιας και το όνειρο σας από πολύ μικρός ήταν να γίνεται ηθοποιός και τραγουδιστής- δε θα είχατε τις ευκαιρίες που σας δόθηκαν και ίσως να ακολουθούσατε μια πορεία στο τραγούδι σαν του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Αν συνέβαινε αυτό, σήμερα θα ήσασταν ικανοποιημένος ακολουθώντας μια απολύτως διαφορετική καλλιτεχνική διαδρομή;
ΜΦ: Πιστεύω πως κάτι θα μου έλειπε. Θα μου έλειπε ένα κομμάτι από τη ζωή μου, γιατί αγαπούσα την κλασσική μουσική από πολύ μικρό παιδί. Στην Αφρική, στο κέντρο του σπιτιού μας υπήρχε ένα μεγάλο πιάνο με ουρά και έπαιζε ο πατέρας μου όταν γυρνούσε από τη δουλειά του. Ήταν η ωραιότερη στιγμή της ημέρας για μένα. Ήμουν πολύ μικρός αλλά κουβαλάω έντονα αυτές τις μνήμες. Λάτρευα να τον ακούω να παίζει πιάνο κι εγώ να κάθομαι στα πόδια του. Το πιάνο ήταν για μένα ο καλύτερος παιδικός μου φίλος. (Παύση) Θεωρώ πως θα μου είχε μείνει απωθημένο αν ακολουθούσα μία άλλη καλλιτεχνική πορεία.
ΧΣ: Ως παιδί, πχ 10 ετών, αν ζητούσατε ως δώρο ένα δίσκο θα ήταν κλασσικής μουσικής;
ΜΦ: Μάλλον κάποιον με ευχάριστη και χορευτική μουσική. Μου άρεσαν οι έντονες μουσικές. Ακόμη και αν ήταν ένας δίσκος κλασσικής μουσικής θα ήταν με ιδιαίτερα έντονα στοιχεία, όπως η «Carmen».
ΧΣ: Και μια παράσταση της «Carmen» στο Ηρώδειο με την Αγνή Μπάλτσα και τον Jose Carreras, ήταν αυτή που σας έκανε να συνειδητοποιήσετε ότι αυτόν τον καλλιτεχνικό δρόμο θέλετε να ακολουθήσετε.
ΜΦ: Πολύ σωστά. Ήταν το 1984, ένα χρόνο πριν ξεκινήσω τις σπουδές μου στο Λονδίνο. Είχε ήδη μπει μέσα μου το «ζιζάνιο» της όπερας, αλλά αυτή η παράσταση με στιγμάτισε. Είχα μια λαθεμένη εντύπωση για τους τενόρους, πως πρέπει να έχουν έναν ογκώδη σωματότυπο και να βγάζουν κορώνες. Γι’ αυτό και ξεχώριζα τον Mario Lanza. Είχε εκπληκτική φωνή και η εξωτερική του εμφάνιση διέφερε. Η Αγνή Μπάλτσα παραμένει για μένα η καλύτερη «Carmen» που είδα στη ζωή μου. Κι έχω δει δεκάδες έκτοτε. Μέχρι τότε δεν είχα ασχοληθεί τόσο πολύ με το τραγούδι, ήξερα κάποια πολύ βασικά πράγματα. Όταν ξεκίνησα να ανακαλύπτω τι σπουδαίους ρόλους έπαιξε η Maria Callas κι άρχισα να μπαίνω στη διαδρομή που έκανε ένας τραγουδιστής της όπερας, έβλεπα κι ένιωθα αυτές τις μεγάλες εντάσεις που έκρυβε ένας άνθρωπος μέσα του. Είχα πολύ μεγάλο θυμό από μικρό παιδί γιατί αισθανόμουν πως με είχε εγκαταλείψει η μητέρα μου και ένιωθα την ίδια ανάγκη να βγάλω προς τα έξω τη δική μου ένταση. Όταν δε ξεκίνησα τα μαθήματα στη δραματική σχολή του Λονδίνου, δε μπορείτε να φανταστείτε τι είδαν από εμένα. Βγήκε από μέσα μου ένα «τέρας» που όμως το αγάπησαν γιατί παράλληλα ήμουν και πολύ ευαίσθητο παιδί. Γι’ αυτό και αγαπώ περισσότερο το θέατρο. Είναι η μεγαλύτερη χαρά και αποτοξίνωση.
ΧΣ: Θα σας εκμυστηρευθώ δύο πράγματα. Πρώτον πως νιώθω αυτό που λέτε για το θέατρο, έχοντας υπάρξει μαθητής θεάτρου – καθαρά για προσωπική μου ανάγκη. Δεύτερον, επειδή εκφράζεστε πολύ ανοιχτά, ξαναμελετώντας σας με συγκίνησε πολύ όταν σας άκουσα να λέτε πως «Από παιδί έψαχνα την αγάπη».
ΜΦ: Νομίζω πως από αυτά που λέμε καταλαβαίνουμε αρκετά ο ένας τον άλλον.
ΧΣ: Έχω βρει πολλά κοινά στοιχεία που με κάνουν να σας βλέπω πολύ τρυφερά ως άνθρωπο. Και θα χαρώ ειλικρινά αν μου πείτε πως έχετε βρει πια την αγάπη.
ΜΦ: Είμαι σίγουρα πιο ισορροπημένος. Μου λείπουν πάντα η θεία και ο θείος μου. Είναι οι μόνες κορνίζες που έχω στο σαλόνι μου. Είναι οι δύο άνθρωποι που αγάπησα και με αγάπησαν πιο πολύ στη ζωή μου και μου έδωσαν την ελευθερία, τη δύναμη, την ευχή τους να μπορέσω να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα.
ΧΣ: Τον Μάριο τον αγαπάτε εσείς;
ΜΦ: Όχι πάντα. Τον σέβομαι πολύ, θέλω να είναι ευτυχισμένος. Ακόμη τον ανακαλύπτω και κάνω ότι μπορώ για να είναι καλύτερος σαν προσωπικότητα στη ζωή.
ΧΣ: Χαίρομαι πολύ για την κουβέντα μας, διότι αν και η τηλεφωνική επικοινωνία δεν ευνοεί πάντα, λέμε αλήθειες ψυχής. Θα ελαφρύνω όμως το κλίμα και θα γυρίσω στη μουσική. Έχετε συνεργαστεί με κορυφαίες τραγουδίστριες, τόσο του παγκόσμιου όσο και ελληνικού ρεπερτορίου. Ενδεικτικά θα αναφέρω κάποια ονόματα. Montserrat Caballé, Lara Fabian, Dulce Pontes, Μαρία Φαραντούρη, Μαρινέλλα, κλπ. Δε ξέρω αν θα θέσω σωστά το ερώτημα. Αλλάζει κάτι όταν θα συνυπάρξετε με μία διεθνή μεγάλη ερμηνεύτρια σε σχέση με μία Ελληνίδα;
ΜΦ: Όλοι μας έχουμε τον ίδιο στόχο. Να περάσει καλά ο κόσμος, να απολαύσει αυτό που θα δει στη σκηνή και να μη μειώσουμε ποτέ το καλλιτεχνικό μας επίπεδο. Επίσης θέλουμε να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον γιατί υπήρξαν και δύσκολες ανθρώπινες στιγμές. Π.χ όταν συνεργάστηκα με τη Μαρινέλλα. Είχα κάνει μία επέμβαση στο πόδι μου και πονούσα πολύ. Η Μαρινέλλα δε το γνώριζε αυτό. Σε μία παράσταση κατάλαβε πως δεν ήμουν σωματικά πολύ καλά. Όταν της είπε τι μου συνέβαινε έβαλε τα κλάματα. Ήταν ίσως η καλύτερη μου συνεργασία αυτή με τη Μαρινέλλα. Ήταν ένας πραγματικά υπέροχος άνθρωπος.
ΧΣ: Θα επιστρέψω στην «Μικρή Πατρίδα». Οι στίχοι λένε «Δεν έκανα ταξίδια μακρινά». Εσείς κάνατε πολλά ταξίδια, γεωγραφικά και καλλιτεχνικά. Υπάρχει ένα καλλιτεχνικό «Ταξίδι» που αγαπάτε περισσότερο;
ΜΦ: Το «Ταξίδι» που πραγματικά ήθελα να κάνω και το έζησα πολύ βαθιά ήταν «Οι Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκώ. Ήταν το πιο αγαπημένο μου έργο από παιδί και ο πιο αγαπημένος χαρακτήρας ήταν ο Μάριος, τον οποίον και έπαιξα. Έμαθα για την ακρόαση αυτής της παράστασης εντελώς ξαφνικά. Περνούσα έξω από το θέατρο που γινόντουσαν ακροάσεις και είδα χιλιάδες κόσμο που κρατούσε από ένα χαρτάκι με έναν αριθμό. Πήρα λοιπόν κι εγώ ένα χαρτάκι και μετά από αρκετή ώρα τραγούδησα το «Maria» από το «West Side Story» και to «Μy dearest dear», ένα πολύ ρομαντικό αγγλικό τραγούδι. Άρεσε πολύ αυτή η πρόκληση του να πω δύο τόσο εκ διά μέτρου αντίθετα τραγούδια και μου ζήτησαν να επιστρέψω μετά από δύο ώρες. Στο μυαλό μου είχα πως ήθελα να παίξω μόνο τον Μάριο. Τότε δεν είχα manager και επίσης υπήρχε και η δυσκολία του ότι έπρεπε να είχες 8 επαγγελματικά συμβόλαια εκτός «West End» για να μπορέσεις να παίξεις σε αυτό το θέατρο. Ήμουν μόλις 21 ετών. Όταν λοιπόν μου ανακοίνωσαν πως πήρα το συγκεκριμένο ρόλο, ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί. Αυτό το «Ταξίδι» λοιπόν έμεινε χαραγμένο στην καρδιά μου.
ΧΣ: Κι ένα «Ταξίδι» που ακόμη δεν κάνατε και το θέλετε πολύ;
ΜΦ: Θέλω να παίξω το ρόλο του Οθέλλου στην όπερα. Και θα ήθελα πολύ να τον παίξω στην Metropolitan Opera ή στη Σκάλα του Μιλάνου. Αυτό είναι ένα όνειρο ζωής και είναι ο αγαπημένος ρόλος στην όπερα. Είναι το τελευταίο μεγάλο έργο που έγραψε ο Verdi και πιστεύω πως μου ταιριάζει πολύ στη φωνή μου. Σαν χρώμα, σαν μέγεθος, σαν Μάριος. Έχει όλο το δράμα, την απόρριψη, το να μου αποδείξεις πόσο με αγαπάς, το να φτάσω στο σημείο να μην πιστεύω καν στον εαυτό μου για να πράξω αυτό το μεγάλο κακό που έκανε ο Οθέλλος, να πνίξει τη Δυσδαιμόνα.
ΧΣ: «Ο καθένας μια θάλασσα ορίζει με ναυάγια, νησιά και γοργόνες». Η καλλιτεχνική «θάλασσα» που διασχίσατε, είχε «Σειρήνες»;
ΜΦ: Όχι γιατί την πορεία μου την επέλεξα και αυτήν έχω αγαπήσει. Είχε όμορφες και απρόοπτες «στεριές». Πχ η συνεργασία μου με τον Παρασκευά Καρασούλο και οι στίχοι που μου έδωσε, με βοήσαν σε μια άλλη πλευρά μου. Αυτή του συνθέτη. Κάποιες άλλες συνθήκες όμως δε με ευνόησαν, όπως το πόσο πολύ και πόσο απότομα άλλαξε η δισκογραφική βιομηχανία. Το 2002 ο δίσκος μου «Sometimes I dream» πούλησε 6.000.000 αντίτυπα και ο επόμενος «Follow your heart», 2 χρόνια μετά, μόλις 500.000. Η διαφορά ήταν τεράστια κι αυτό αντιμετώπισαν όλοι οι καλλιτέχνες παγκοσμίως. Λίγο καιρό μετά δεν υπήρχε καν η Sony Classical.
ΧΣ: Παρατηρώ όση ώρα μιλάμε πως αναφέρετε τη λέξη «Πορεία» και καθόλου τη λέξη «Καριέρα».
ΜΦ: Ναι, πορεία. Αυτό που πίστευα πάντα ήταν πως δεν ήθελα να κάνω μια καριέρα, να γίνω διάσημος. Αυτό με συμβούλευε και η αγαπημένη μου θεία. Με ενδιέφερε να τραγουδήσω μεγάλα έργα, το «Άξιον Εστί», τον «Μεγάλο Ερωτικό», να παίξω τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Ήθελα να κάνω τα έργα των σπουδαίων δημιουργών, του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου. Όπως έκανα το «Ορφέας και Ευρυδίκη» και θα είμαι πάντα ευγνώμων στον Γιάννη Μαρκόπουλο που μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω αυτό το πολύ δύσκολο έργο και να παίξω για πρώτη φορά στο Ηρώδειο. Αυτά τα τεράστια έργα που δεν τα παίζουν πια και δεν υπάρχει η διάθεση να πάει το κοινό να τα δει. Τότε υπήρχαν αυτοί οι μεγάλοι δημιουργοί που «τρέχανε» μόνοι τους τα έργα τους, αλλά υπήρχε και ένας Λαμπράκης να τους υποστηρίξει. Τώρα πάλι μόνοι μας «τρέχουμε» τις δουλειές μας αλλά με λιγοστές δυνάμεις. Σήμερα πιστεύω πως άλλαξαν οι προτεραιότητες των νέων καλλιτεχνών. Κάνουν μερικά τραγούδια, προσπαθούν να γίνουν viral μέσω των social media, κάνουν και λίγη τηλεόραση και έτσι χάνεται η ουσία. Δεν υπάρχει η σύνδεση με τους μεγάλους δημιουργούς. Επίσης σήμερα υπάρχουν αυτοί οι μεγάλοι δημιουργοί;
ΧΣ: Δε θεωρώ πως δεν υπάρχουν όμως, δεν υπάρχει δισκογραφία όπως είπατε κι εσείς. Από την άλλη έχω ακούσει πολλούς γνωστούς τραγουδιστές να παραπονιούνται για έλλειψη νέων ταλέντων, όμως παρατηρώ πως με 2-3 δημιουργούς συνεργάζονται οι περισσότεροι. Δημιουργούς που προσφέρουν μια εμπορική ασφάλεια.
ΜΦ: Υπάρχει όμως ο Παρασκευάς Καρασούλος και η «Μικρή Άρκτος», όπου έγινε η 5η ακρόαση νέων καλλιτεχνών φέτος. Ήμουν κι εγώ παρών και πολλά από τα παιδιά που διακρίθηκαν έχουν σπουδαίες φωνές. Η «Μικρή Άρκτος» στο παρελθόν έβγαλε μπροστά και τη Ζουγανέλη, τον Καραμουρατίδη, τη Μποφίλιου κλπ. Δεν είναι μια εταιρία που παίζει με τις ζωές των νέων παιδιών, κάνει ουσιαστικό έργο.
ΧΣ: Η αγαπημένη θεία σας έδωσε τη συμβουλή του να μη γίνετε καριερίστας. Οι δύο αγαπημένες -όλων μας- θείες σας, Ρένα Βλαχοπούλου και Μάγια Μελάγια τι συμβουλές σας έδωσαν;
ΜΦ: Θέλω να πω κάτι για τη θεία μου Ρένα Βλαχοπούλου. Ήταν σίγουρα η «Έξω καρδιά» γυναίκα που αγάπησε όλη η Ελλάδα, αλλά ήταν παράλληλα και ένας πονεμένος, ευαίσθητος και ευσυγκίνητος άνθρωπος. Έχουν ειπωθεί διάφορα για τη σχέση της με το χρήμα. Η θεία Ρένα βοηθούσε πάρα πολύ αυτούς που είχαν πραγματική ανάγκη. Η Μάγια Μελάγια ήταν άνθρωπος πιο χαμηλών τόνων και χωρίς να με συμβουλεύσει σε κάτι, αυτό το κράτησα. Από τη θεία Ρένα κράτησα τη συμβουλή πως πρέπει τα λεφτά να τα βγάζω μόνος μου.
ΧΣ: Η συμβουλή που θα έδινε ο Μάριος Φραγκούλης του 2026, στο νεαρό Μάριο του 1998, που πηγαίνει να υπογράψει το πρώτο του συμβόλαιο ποια θα ήταν;
ΜΦ: Να μη το υπογράψει (γελάμε). Θα του έλεγα να διαβάσει τα πολύ ψιλά γράμματα, γιατί από το δίσκο που πούλησε 6.000.000 αντίτυπα δε θα πάρει δραχμή.
ΧΣ: Να κλείσουμε μελωδικά. Το καλοκαίρι κυκλοφορήσατε ένα νέο τραγούδι, τα «Χέρια Φτερά» των Χρίστου Θεοδώρου και Παρασκευά Καρασούλου. Ξεχωρίζω και πάλι ένα στίχο. «Τα χέρια -φτερά θα τον πάνε ως εκεί κι ας ήταν για χρόνια κρυμμένα». Τα δικά σας φτερά τα νιώσατε ποτέ να ήταν κρυμμένα;
ΜΦ: Πιστεύω πως τα άνοιξα τα φτερά μου κι έχω περάσει πολύ καλά στη ζωή μου. Έχω αγαπήσει και αγαπήθηκα δύο φορές πάρα πολύ. Έζησα πολύ δυνατές στιγμές. Με γέμισαν με φως, με αλήθεια και δύναμη. Δεν περιμένω να ανοίξω τα φτερά μου. Είμαι πάντα ανοιχτός στην αγάπη, στις σχέσεις, σε αυτούς που μου λένε την αλήθεια και το «Σ’ αγαπώ» από καρδιάς.
ΧΣ: Το τραγούδι ή ο στίχος που το ακούτε και λέτε «Αυτό γράφτηκε για μένα, αυτό είναι ο Μάριος» ποιο είναι;
ΜΦ: Σίγουρα το τραγούδι «Τον εαυτό του παιδί» είναι πολύ κοντά σε μένα, διότι από μικρό παιδί ήμουν ένας ξένος στον κόσμο. Δεν άνηκα ούτε στην Αφρική, ούτε στην Ελλάδα αισθανόμουν απολύτως αποδεκτός. Στην Κάσο ένιωσα πραγματικά ευπρόσδεκτος, αισθάνθηκα ηρεμία, μια ομορφιά μέσα μου. Σε αυτό το νησί βρήκα τις ρίζες μου ως Μάριος.
Πληροφορίες και εισιτήρια για την παράσταση «Μικρή Πατρίδα» θα βρείτε στο σύνδεσμο.
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/mikri-patrida-g-andreou-p-karasoulos/
