Μια χαρακτηριστική μορφή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου έφυγε από τη ζωή. Η Ελένη Προκοπίου πέθανε σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω της μια καλλιτεχνική διαδρομή που, μπορεί να κράτησε λίγο περισσότερο από μία δεκαετία, όμως πρόλαβε να χαραχτεί στη μνήμη του κοινού.
Η είδηση έγινε γνωστή στις 27 Σεπτεμβρίου, με την ηθοποιό Μέλπω Κωστή και τον δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα να γνωστοποιούν την απώλειά της. Η Προκοπίου υπήρξε μία από τις ιδιαίτερες παρουσίες της εποχής της, συνδυάζοντας την υποκριτική με ένα ξεχωριστό ταλέντο στον χορό και μια εμφάνιση που την έκανε να ξεχωρίζει.
Η σχέση της με τον χορό ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Στα έξι της χρόνια άρχισε μαθήματα μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη στη σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου στο Ωδείο Αθηνών. Οι δυο τους, ακόμη παιδιά, συμμετείχαν σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Αργότερα, η Προκοπίου συνεργάστηκε στενά με τον χορευτή Βαγγέλη Σειληνό, δημιουργώντας ένα επιτυχημένο χορευτικό δίδυμο στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Στη μεγάλη οθόνη εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1960 και μέχρι το 1972 συμμετείχε σε 23 ταινίες, σε αρκετές από τις οποίες είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου και τον «Εμίρη και τον κακομοίρη» μέχρι το «Ραντεβού στον αέρα», τις «Κυρίες της Αυλής» και το «Το Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας», η παρουσία της πέρασε από διαφορετικά κινηματογραφικά είδη, με τον χορό να παραμένει ένα από τα στοιχεία που χαρακτήριζαν την εικόνα της.
Ιδιαίτερα σημαντικό υπήρξε το 1966, όταν συνεργάστηκε με τη Φίνος Φιλμ σε τέσσερις ταινίες μέσα στην ίδια χρονιά, ανάμεσά τους οι «Ραντεβού στον αέρα», «Παράνομοι Πόθοι», «Οι Κυρίες της Αυλής» και «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα». Η ίδια συνέχισε να εμφανίζεται σε κινηματογραφικές παραγωγές και τα επόμενα χρόνια, συναντώντας στην πορεία της πολλά από τα μεγάλα ονόματα της εποχής.
Κι όμως, ενώ βρισκόταν ακόμη μέσα στη λάμψη του ελληνικού θεάματος, επέλεξε να απομακρυνθεί. Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση ήταν το 1972, στο «Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας», που αποτέλεσε και το τέλος της επαγγελματικής της πορείας στον κινηματογράφο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο και στη συνέχεια αποσύρθηκε από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, επιλέγοντας να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.
Η Ελένη Προκοπίου είχε μιλήσει στο παρελθόν για την απόφασή της να απομακρυνθεί από τον χώρο του θεάματος, εξηγώντας πως πίσω από αυτήν βρίσκονταν κυρίως προσωπικοί λόγοι. Όπως είχε αναφέρει, μετά τον γάμο της επέλεξε να δώσει προτεραιότητα στην οικογένειά της, ενώ παράλληλα βρέθηκε αντιμέτωπη με προβλήματα υγείας που δυσκόλεψαν σημαντικά την προσπάθειά της να αποκτήσει παιδί.
Η γνωστή ηθοποιός και χορεύτρια είχε περιγράψει μια απαιτητική περίοδο με γυναικολογικές δυσκολίες και ορμονικές θεραπείες, μέχρι να καταφέρει τελικά να γίνει μητέρα. Η κόρη της, Ειρήνη, αποτέλεσε για εκείνη τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής της, ενώ είχε αποκαλύψει πως την είχε τάξει στην Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η δύσκολη προσωπική διαδρομή και να αισθανθεί ξανά έτοιμη να επιστρέψει επαγγελματικά, το τοπίο στον ελληνικό κινηματογράφο είχε ήδη αλλάξει.
Παρότι είχε παραδεχτεί πως για χρόνια υπήρχε μέσα της ένα «γιατί» για την καριέρα που δεν συνέχισε, με το πέρασμα του χρόνου συμφιλιώθηκε με την επιλογή της. Η Ελένη Προκοπίου είχε μια αξιοσημείωτη πορεία, με συμμετοχή σε 23 ταινίες και σημαντικές συνεργασίες ως χορεύτρια και ηθοποιός. Ωστόσο, όπως είχε τονίσει, η οικογένειά της, η κόρη της και αργότερα οι εγγονές της ήταν εκείνες που της έδωσαν τη μεγαλύτερη προσωπική πληρότητα.
Μπορεί η παρουσία της στη μεγάλη οθόνη να κράτησε λιγότερο από όσο θα περίμενε κανείς για μια ηθοποιό της εποχής, όμως οι εικόνες από τις ταινίες της έμειναν. Η Ελένη Προκοπίου ανήκει σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που έζησαν την εποχή της μεγάλης ακμής του ελληνικού σινεμά και κατάφεραν, μέσα από λίγες αλλά χαρακτηριστικές εμφανίσεις, να αποκτήσουν τη δική τους θέση στη συλλογική κινηματογραφική μνήμη.


Μια χαρακτηριστική μορφή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου έφυγε από τη ζωή. Η Ελένη Προκοπίου πέθανε σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω της μια καλλιτεχνική διαδρομή που, μπορεί να κράτησε λίγο περισσότερο από μία δεκαετία, όμως πρόλαβε να χαραχτεί στη μνήμη του κοινού.
