Γράφει ο Λάζαρος Γεροφώτης
Κάθε κινηματογραφική χρονιά, όταν πλησιάζει στο τέλος της, με φέρνει αντιμέτωπο με το ίδιο ερώτημα: τι ήταν αυτό που πραγματικά έμεινε; Όχι τι έκανε θόρυβο, όχι τι γέμισε τα ταμεία, αλλά ποιες ταινίες κατάφεραν να με ακολουθήσουν και μετά το τέλος της προβολής. Το 2025 ήταν μια χρονιά πλούσια σε αντιφάσεις, μεγάλες επιστροφές, φιλόδοξα στοιχήματα, ελληνικές παραγωγές που τόλμησαν και δημιουργοί που επιβεβαίωσαν ή επανάφεραν τη σημασία του προσωπικού οράματος στο σινεμά.
Οι ταινίες που ξεχώρισα τη χρονιά που φεύγει δεν ανήκουν όλες στο ίδιο είδος, ούτε υπηρετούν την ίδια κινηματογραφική γλώσσα. Έχουν όμως κάτι κοινό: μου θύμισαν γιατί συνεχίζω να αγαπώ το σκοτάδι της αίθουσας. Από τον τρόμο και το θρίλερ, μέχρι το μιούζικαλ, το blockbuster και το ντοκιμαντέρ, αυτές είναι οι ταινίες που, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, καθόρισαν το προσωπικό μου κινηματογραφικό 2025.
28 Χρόνια Μετά
Η ταινία που επανάφερε το franchise που μας έκανε να αγαπήσουμε τα ζόμπι, όχι ως τέρατα αλλά ως αντανάκλαση των κοινωνικών μας φόβων. Το 28 Χρόνια Μετά δεν στηρίζεται απλώς στη νοσταλγία· κοιτάζει έναν κόσμο που έχει πια μάθει να συνυπάρχει με την καταστροφή. Με την ωμή σκηνοθετική ματιά που χαρακτήριζε την αρχική ταινία, λειτουργεί ως σχόλιο για την ανθεκτικότητα και την κούραση της ανθρωπότητας.
Weapons
Η καλύτερη ταινία θρίλερ της φετινής χρονιάς. Ο Zach Cregger επιβεβαιώνει ότι δεν είναι τυχαίο φαινόμενο, στήνοντας ένα έργο που ξεκινά ως μυστήριο και εξελίσσεται σε εφιάλτη. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, γεμάτες ένταση και λεπτές αποχρώσεις, και ειλικρινά ελπίζω να τις δω να αναγνωρίζονται στις πεντάδες των Όσκαρ. Είναι από εκείνες τις ταινίες που σε αναγκάζουν να επανεκτιμήσεις τι σημαίνει σύγχρονος τρόμος.
Wicked 2
Το δεύτερο μέρος του μιούζικαλ ήταν ακόμα καλύτερο από το πρώτο. Πιο ώριμο, πιο σκοτεινό, με μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα. Το Wicked 2 δεν φοβάται να αποδομήσει τους μύθους του καλού και του κακού, επενδύοντας στη φιλία, την πολιτική διάσταση της εξουσίας και την έννοια της παρεξηγημένης διαφορετικότητας. Ένα σπάνιο παράδειγμα sequel που δικαιώνει την ύπαρξή του.
Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων
Η ελληνική ταινία που έκλεψε την παράσταση φέτος. Με συγκίνησε βαθιά και μου θύμισε ότι το ελληνικό σινεμά μπορεί να σταθεί με αυτοπεποίθηση όταν υπάρχει φροντίδα, όραμα και σεβασμός στο υλικό. Πρόκειται για μια άρτια παραγωγή για τα ελληνικά δεδομένα, που αποφεύγει τον εύκολο συναισθηματισμό και αγγίζει ουσιαστικά τον πυρήνα της ανθρώπινης ανάγκης για λύτρωση.
One Battle After Another
Ίσως η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Ο Paul Thomas Anderson παραδίδει ένα έργο εξαιρετικό σε όλα τα επίπεδα – σκηνοθεσία, σενάριο, ρυθμό, ερμηνείες. Και στο κέντρο, ένας Sean Penn που επιστρέφει στις καθηλωτικές του ερμηνείες, θυμίζοντάς μας γιατί θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του. Αν δεν πάρει το Όσκαρ, θα είναι σκάνδαλο.
Dracula
Η πιο ρομαντική ταινία της χρονιάς, κι ας ήταν υποτίθεται θρίλερ. Αυτή η νέα εκδοχή του μύθου αντιμετωπίζει τον Δράκουλα όχι ως απλό τέρας, αλλά ως μια τραγική φιγούρα καταδικασμένη στην αιώνια επιθυμία. Μια μελαγχολική, αισθησιακή προσέγγιση που μετατρέπει τον τρόμο σε ποίηση.
The Fantastic Four: Πρώτα Βήματα
Επιτέλους, μετά από πάρα πολλά χρόνια, η Marvel έβγαλε καλή ταινία. Το Πρώτα Βήματα καταφέρνει να δώσει χαρακτήρα και συνοχή στους ήρωές του, επενδύοντας περισσότερο στις σχέσεις και λιγότερο στο αδιάκοπο ψηφιακό χάος. Μια αναγκαία υπενθύμιση ότι τα superhero films μπορούν ακόμη να έχουν ψυχή.
One to One: John & Yoko
Κλείνω με το ντοκιμαντέρ που είδα στις Νύχτες Πρεμιέρας και με συνόδευσε για καιρό μετά. Το One to One: John & Yoko είναι εξαιρετικό, με ευφυές και ρέον μοντάζ, και προσεγγίζει το ζευγάρι όχι ως μύθο, αλλά ως δύο ανθρώπους μέσα στη δίνη της εποχής τους. Ένα ντοκιμαντέρ που δεν εξηγεί απλώς – αισθάνεται.
Αν και το 2025 δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως η πιο δυνατή χρονιά στην ιστορία του κινηματογράφου, κατάφερε τελικά να διαψεύσει τη μετριότητα που συχνά το απείλησε. Ανάμεσα σε ασφαλείς επιλογές και έργα που δεν τόλμησαν, βρέθηκαν ταινίες που κέρδισαν τη θέση τους όχι με ευκολία, αλλά με ουσία. Ταινίες που ζητούσαν την προσοχή και τη συναισθηματική συμμετοχή του θεατή, και την αντάμειβαν γενναιόδωρα. Αυτές οι λίγες, αλλά ξεχωριστές στιγμές είναι που δίνουν νόημα σε κάθε κινηματογραφική χρονιά και είναι οι ταινίες που ξέρω πως, όσος καιρός κι αν περάσει, θα τις θυμάμαι για πάντα.
