γράφει ο Κυκλοθυμικός
Κάποια τραγούδια αποκτούν μια δεύτερη αξία με έναν πιο βιωματικό τρόπο, μέσα από ένα πλέγμα που το υφαίνει η ίδια η ζωή.
Να, ας πούμε τα θερινά τα σινεμά που επέλεξε το κινητό μου να συνοδεύσει την βόλτα μου σε αυτήν την καψωμένη γεμάτη υγρασία νύχτα του Ιούλη. Ο Λουκιανός έχει την ηλικία μου όταν έγραψε αυτό το τραγούδι, όταν βγήκε αυτός ο δίσκος. Το είπε ο ίδιος στα 38 του, τρία χρόνια μετά. Αν και μοιάζει σαν κάποιος ξεχασμένος πιανίστας σε κάποιο απόμερο μπαρ της Νέας Ορλεάνης ο χώρος που γράφτηκε αυτό το τραγούδι είναι ο ίδιος που εγώ σήμερα δίνω ραντεβού με κορίτσια , περπατάω μεθυσμένος, τρέχω για δουλειές , κοιτάζω βιαστικά το πρόγραμμα των θερινών κινηματογράφων. Η είσοδος του σπιτιού μου μυρίζει γιασεμί από την αυλή του γείτονα, κάτω από το αγιόκλημα εμφανίζονται οι αδέσποτες γάτες και μου ζητάνε φαγητό. Ίδιες εικόνες, ίδιες μυρωδιές, ίδιες γεύσεις όπως αυτές που έδωσαν έμπνευση σε αυτό το τραγούδι.
Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά νύχτες που περνούν που δε θα ξανάρθουν μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά.
Τον Λουκιανό Κηλαηδόνη τον πρόδωσε η καρδιά του 39 καλοκαίρια μετά την ηχογράφηση αυτού του κομματιού. 39 Ιουληδες του έμεναν ακόμη, 39 προγράμματα κινηματογράφων, 39 βόλτες του φεγγαριού πάνω από τα θερινά σινεμά της Αττικής, 39 ανθίσματα των γιασεμιών. Ίσως και 38, πέθανε Φλεβάρη.
Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια ώρα με την ώρα βιαστικά. Νιάτα που περνούν που δεν θα ξανάρθουν κι εκείνο που βλέπω να μένει τελικά…
Ακόμα κι Βίκυ Μοσχολιού που είπε για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι ένα πρωινό σε κάποιο γραφείο ενός γιατρού άκουσε την λέξη καρκίνος ύστερα σκέφτηκε ότι δε θα δει ξανά τον ήλιο, τον ουρανό, το φεγγάρι, πανικοβλήθηκε κι ύστερα εξορίστηκε για πάντα από κοντά μας, κανείς δε θα την άκουγε ξανά σε κάποιο ύψωμα αυτής της πόλης να τραγουδάει για να ξορκίσει την πείνα της και την φτώχεια της οικογένειας της. Όλη της η ύπαρξη στριμώχτηκε πια σε ψηφιακές αποθήκες κι αναλογικά πατάρια.
Αυτό το τραγούδι που μιλούσε για την ματαίωση των νιάτων που φεύγουν βιαστικά, είναι ένα τραγούδι νεκρών. Το αγιόκλημα και το γιασεμί ανθίζει στις αυλές τους χωρίς αυτούς που το εμπνεύστηκαν να μπορούν να τα μυρίσουν, οι οθόνες των κινηματογράφων παίζουν τις νέες ταινίες που αυτοί ποτέ δε θα μπορέσουν να γνωρίσουν, το φεγγάρι και χωρίς αυτούς συνεχίζει να βγαίνει στις ζεστές νύχτες της Αθήνας, στην Βουλιαγμένη κάνουν πάρτι άλλοι νέοι μιας άλλης εποχής, ίσως πολλοί από αυτούς να μην ξέρουν καν τον Κηλαηδόνη, την Μοσχολιού, να μην τους έχουν ακούσει ποτέ, να μην γνωρίζουν τίποτα για εκείνο το εμβληματικό πάρτι.
Μα εκείνο που μένει τελικά είναι αυτές οι νύχτες με φεγγάρι, το νεανικό σου σώμα που παραδίδεται στις μυρωδιές, στο αεράκι, στον έρωτα, στις τέχνες.
Αυτή η νύχτα ίσως να μην έχει τίποτα το σημαντικό, να είναι απλώς ένα καλοκαιρινό βράδυ στα άδυτα της Κηφισιάς. Αντίστοιχα βράδια θα υπάρξουν πολλά κι όταν εγώ δε θα είμαι πια εδώ, όμως είναι μια νύχτα που θέλω να χωσω στις αποσκευές μου όταν πια δε θα με σηκώνουν τα πόδια μου, όταν δε θα πιάνομαι από τα ραντάρ αυτού του κόσμου.
Απόψε είμαι ακόμα νέος, ζαλισμένος από την καλοκαιρινή μέθη και τα παιχνίδια της καρδιάς και του μυαλού μου, ακόμα κάθε μου κίνηση αφήνει ένα ίχνος στο φουσκωμένο χώμα του πλανήτη. Ακόμα για εμένα ανθίζουν τα γιασεμιά, για εμένα παίζουν τις ταινίες τα θερινά τα σινεμά. Και για σένα.
Αλήθεια, είδες το φεγγάρι απόψε;
