Πεθύμησα την πόλη. Όχι όπως είναι σήμερα, αλλά όπως τη θυμάμαι. Κομμάτι–κομμάτι.
Πεθύμησα να τη δω από ψηλά, από το πιο ψηλό σημείο της Ρόδας στο λούνα παρκ της Σαλαμίνας. Να χαζεύω τη Θεσσαλονίκη από εκεί πάνω και να νομίζω πως όλος ο κόσμος χωράει σε μια βόλτα που γυρίζει αργά…
Πεθύμησα το σκοπευτήριο στην Παλιά Παραλία. Την Κατρίν Ντενέβ —την «Ωραία της Ημέρας»— στο Φάληρο. Τα Σαββατιάτικα ραντεβού στο Μουταφάκι. Πεθύμησα το ψάξιμο για καινούργια LP στα ράφια του Blow Up και του Stereodisc. Εκείνη την ανυπομονησία να γυρίσεις σπίτι με έναν δίσκο στο χέρι.
Πεθύμησα μια βραδιά με κασετόφωνο στην παραλία της Περαίας. Πάρτι στην ταράτσα του Μπαξέ. Τα μπιτς πάρτι στην πλαζ της Αγίας Τριάδας. Πεθύμησα να με φυσήξει το αεράκι του Θερμαϊκού πάνω στην «Ιουλία», στην «Καμέλια», στη «Θεσσαλονίκη».
Πεθύμησα τα διπλα παιχνίδια μπάσκετ, τα Σάββατα στο Παλέ ντε Σπορ. Αγώνες κατς στο ανοιχτό της ΧΑΝΘ. Πεθύμησα να χωθώ και να χαθώ στο λεφούσι των συνυποψηφίων που πλημμύριζαν το πεζοδρόμιο της Παύλου Μελά κάθε βράδυ που σχολούσε το φροντιστήριο.
Πεθύμησα το βερμούτ σε ποτήρι-σωλήνα που ήπιαμε σε εκείνο το πάρτι στην Μαρτίου. Πεθύμησα τις Θαλάσσιες τις Χάντρες στο Ακρόαμα. Την Αποθήκη του Μύλου. Και τον Μητρέντζη στο Πέτρινο.
Πεθύμησα τον Αίαντα στις 40 Εκκλησίες — που έγινε Μυστικό. Αξέχαστες οι βραδιές με Άκη Πάνου. Πεθύμησα μια καλοκαιρινή νύχτα στην Amnesia. Την αρχοντιά του Μανδραγόρα. Τη Λαγουδέρα στο Μάλτεπε. Πεθύμησα τις τριπλές του Χατζηπαναγή, τις εμπνεύσεις του Κούδα, τις κεφαλιές του Αλεξιάδη.
Πεθύμησα όμως και τα λιγότερο λαμπερά αστέρια. Τα κεραυνοβόλα σουτ του Καπερνέκα. Το ταλέντο του Ανανιάδη να βρίσκει σκιά στο Χαριλάου. Το χαλκέντερο δίδυμο Αρίσταρχος-Φιλώτας. Και το έτερο δίδυμο, Κουτρουμπέλης-Φωτεινός, που προκαλούσε στην Ευρώπη πανικό. Πεθύμησα τους Πειρατές της πόλης. Το Ράδιο Ένα, το Πανόραμα ’86, τον IBC, τον Άγιο.
Πεθύμησα τα πολύχρωμα βιβλία στα ράφια του Μόλχο. Και τον Ραγιά στην Τσιμισκή. Εκεί δίναμε ραντεβού όταν δεν θέλαμε να κατηγορηθούμε ότι συχνάζουμε στο Μουταφάκι.
Πεθύμησα τη φοιτητοπαρέα που κατέβαινε αργά το βράδυ τραγουδώντας από τα Κάστρα. Ελαφρώς πιωμένη. Πολύ ευτυχισμένη. Πεθύμησα τη σύναξη των υπαίθριων φωτογράφων κάτω από τον Λευκό Πύργο.
Και τους τολμηρούς ακροβάτες κάτω από τον Πύργο του ΟΤΕ, στην Έκθεση. Μικρές εικόνες. Στιγμές. Μια πόλη που κάποτε ζούσε μέσα σε όλα αυτά. Και που καμιά φορά επιστρέφει, απλώς και μόνο με τη λέξη: «πεθύμησα».
