Κάθε πόλη έχει τα δικά της μυστικά, τα δικά της καταφύγια. Κι αν η Θεσσαλονίκη είχε μία ροκ ψαρόβαρκα αγκυροβολημένη στα Λαδάδικα, αυτή ήταν το Old Fisherman. Ένα μαγαζί που δεν έμοιαζε απλώς με μπαρ – ήταν μια ιδέα, μια ιστορία, ένα κομμάτι της νυχτερινής ψυχής της πόλης. Με ξύλο, πέτρα και σχοινιά, με χαμόγελα πίσω από την μπάρα και μουσικές που σε τραβούσαν σαν μακρινός φάρος. Το Old Fisherman έκλεισε, αλλά όχι επειδή τελείωσε. Έκλεισε όπως τελειώνουν τα καλά καλοκαίρια· αφήνοντας πάνω σου αλάτι, εικόνες και κάτι μικροσκοπικές αναμνήσεις που δεν φεύγουν ποτέ.
Ο Δημήτρης, ο καπετάνιος αυτής της ιστορίας, εστησε όχι μαγαζί, σπίτι. Στέκι. Μια μικρή κοινότητα που μεγάλωσε μέσα στην κρίση, κόντρα στις δυσκολίες, στα ωράρια, στους παράλογους νόμους και στα 80 ντεσιμπέλ που προσπάθησαν να χαμηλώσουν την ψυχή της πόλης. Κι όμως—η Ψαρόβαρκα κράτησε την πορεία της. Με μουσικούς όλων των ηλικιών, με φίλους πίσω από την μπάρα, με πελάτες που έμπαιναν πρώτη φορά και έφευγαν σαν να ερχόταν πάντα. Ήταν αυτό το είδος μαγαζιού που δεν το διαλέγεις τυχαία. Σε διαλέγει εκείνο.
Τώρα που το Old Fisherman κατεβάζει πανί, μένει πίσω μια γλυκιά νοσταλγία. Για τις νύχτες που έμοιαζαν όλες πιθανές. Για τα ποτά που έδεναν παρέες. Για τα live στο πάνω κατάστρωμα, τις ροκιές, τα γέλια, τις ιστορίες που έβρισκαν πάντα τρόπο να γίνουν τραγούδια. Στο τέλος της ημέρας, ίσως ο καπετάνιος το είπε καλύτερα απ’ όλους: “Calm seas don’t make a skilled sailor”. Το μαγαζί μπορεί να έκλεισε, αλλά οι άνθρωποι που πέρασαν από εκεί κουβαλάνε πια λίγη από εκείνη τη θαλασσινή αύρα μέσα τους. Και κάπως έτσι, η Ψαρόβαρκα συνεχίζει να ταξιδεύει.
Ώρα να λύσουμε κάβους. Κρατήστε μόνο την πορεία στην καρδιά σας. Μέχρι να ξανασμίξουν οι άνεμοι, Δημήτρη να είσαι καλοτάξιδος!
