γράφει η Βιολέττα Λεμόνα
Το κοινό της Θεσσαλονίκης οφείλει απόψε (23/10) ένα τεράστιο ευχαριστώ και μία εξίσου μεγάλη συγγνώμη στην Ελένη Ράντου.
Ευχαριστώ, για την τόσο δυνατή θεατρική εμπειρία που μας πρόσφερε με την ερμηνεία της στο «Πάρτυ της ζωής μου».
Συγγνώμη, γιατί περισσότερες από μία φορές στη διάρκεια της παράστασης ως κοινό αποδειχθήκαμε λίγοι.
Από την κυρία που έκρινε σκόπιμο να φωνάξει, σε μία κομβική στιγμή της παράστασης, στην ηθοποιό (!) ότι δεν ακούγεται και τον κύριο που τραβούσε αδιάκοπα με το κινητό του ενοχλώντας τους γύρω του ως το κάθε ένα από τα ΠΟΛΛΑ κινητά που ακούγονταν σχεδόν αδιάκοπα στη διάρκεια της παράστασης.
Όταν ηθοποιός φτάνει σε σημείο να διακόψει ΔΥΟ φορές την παράσταση, να βγει από τον ρόλο και μάλιστα σε στιγμές σπαρακτικής, κυριολεκτικά, ερμηνείας, τότε έχουμε αποτύχει ως κοινό.
Όπως πολύ σωστά είπε η Ελένη Ράντου, τη δεύτερη φορά που χρειάστηκε να διακόψει: «για να πετύχει μία παράσταση πρέπει να έχουν ταλέντο» και οι δύο πλευρές».
Δεν έχω ξανανιώσει τόση ντροπή στη ζωή μου σε διάρκεια παράστασης – αν ήσασταν απόψε στο Θέατρο Αριστοτέλειον καταλαβαίνετε.
Ελπίζω το θερμό και όρθιο χειροκρότημα, η συγκίνηση, οι λυγμοί και τα δάκρυα στα μάτια σύσσωμου του κοινού στο τέλος της παράστασης να αντιστάθμισαν εν μέρει την απογοήτευση που δώσαμε νωρίτερα στην ηθοποιό.
Σεβασμό στους καλλιτέχνες παιδιά… Δίνουν την ψυχή τους για τη δική μας ψυχική τέρψη. Μια ρημαδολειτουργία πτήσης είναι όλη κι όλη, στο κινητό και στο στόμα μας!
That said… Κάντε ένα δώρο στον εαυτό σας και δείτε αυτή την παραστασάρα!
