Από τον Γιώργο Καρακασίδη
Συνήθως η ταξικότητα γίνεται αντιληπτή μέσα σε μια κοινωνία, σε ατομικό επίπεδο, στις σχέσεις μεταξύ των μελών της. Υπάρχει όμως κι ένα είδος ταξικότητας σε συλλογικό επίπεδο: αυτή ανάμεσα στα ίδια τα κράτη. Γεωγραφικά (στην Ευρώπη τουλάχιστον), οριοθετείται ανάμεσα στον πλούσιο Βορρά και τον φτωχότερο Νότο. Αν είσαι (κυρίως) από τα Βαλκάνια, δεν αποκλείεται να πάρεις τη δύσκολη απόφαση να αφήσεις την πατρίδα σου και να μετακομίσεις με την οικογένειά σου σε μια σκανδιναβική χώρα, ειδικά αν υπάρχει κάποιο σημείο σύνδεσης με εκείνη. Αυτό το σημείο στην ταινία είναι η Νορβηγίδα μητέρα μιας οικογένειας με πέντε παιδιά, που δίνει το πάτημα για τη μετακόμιση από τη Ρουμανία στον ευρωπαϊκό Βορρά προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.
Χαμηλών τόνων και αυστηρών θρησκευτικών αρχών, η οικογένεια φαίνεται αρχικά να αγκαλιάζεται θερμά από τους πολύ λιγότερο θρήσκους Νορβηγούς. Μέχρι που προκύπτει η υπόνοια ότι οι γονείς ασκούν βία στα παιδιά τους. Ο αντίλογος ότι πρόκειται απλώς για ξυλιές στον ποπό, αναγκαίες για την πειθαρχία τους, βρίσκει τοίχο στο νορβηγικό πρωτόκολλο. Ένας σχεδόν αστραπιαίος κοινωνικός μηχανισμός ενεργοποιείται και, χωρίς ακόμη να υπάρχουν αποδείξεις για κακοποίηση, απομακρύνει τα παιδιά από τους γονείς στο πλαίσιο της προστασίας τους. Τότε ο Ρουμάνος πατέρας αποφασίζει να ξεκινήσει —με τη βοήθεια συμπατριωτών του— μια μίνι εκστρατεία για να πάρει μερίδα της κοινωνίας με το μέρος του ενόψει της τελικής δίκης.
Μέχρι ποιο σημείο μπορείς να παρέμβεις στο μεγάλωμα των παιδιών κάποιου άλλου; Πού σταματά η συντηρητικότητα και πού ξεκινά ο προοδευτισμός; Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, πόσο εύκολο είναι να συγκλίνουν οι διαφορετικές νοοτροπίες λαών που ανήκουν στην ίδια ήπειρο; Λαών που, εν μέρει και μέσα από ιστορικές συγκυρίες, ακολούθησαν εντελώς διαφορετικές οικονομικές και πολιτικές διαδρομές — η Νορβηγία γνώρισε τεράστια οικονομική άνθηση μετά την ανακάλυψη πετρελαίου, ενώ η Ρουμανία βρέθηκε για δεκαετίες στο ανατολικό μπλοκ. Τα παιδιά, που φαίνεται να αλληλεπιδρούν χαρούμενα μεταξύ τους, δεν τα ρωτάει κανείς, γιατί θεωρητικά μόνο οι ενήλικες γνωρίζουν το καλό τους. Όμως αυτά δεν είναι που στο τέλος θα υποστούν τις συνέπειες; Ερωτήματα και προβληματισμοί που δεν βρίσκουν εύκολες απαντήσεις. Κι αυτό είναι τελικά το ζητούμενο της ταινίας — και, σε μεγάλο βαθμό, της τέχνης γενικότερα.
Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών του 2026.
