Ανάμεσα σε πεύκα, ελαιώνες και σιωπή, στα νότια της Σιθωνίας, υπάρχει μια παραλία που μοιάζει να ξεπήδησε από παλιό καλοκαιρινό όνειρο. Το Διαπόρτι δεν είναι απλώς μια ακτή. Είναι μια εμπειρία.
Μια στενή λωρίδα γης, σχεδόν μαγική, εμφανίζεται και εξαφανίζεται ανάλογα με τα κέφια της θάλασσας, ενώνοντας τη στεριά με το μικρό νησάκι Πούντα. Όταν η άμπωτη τραβηχτεί πίσω σαν κουρτίνα, ένας αμμουδερός «διάδρομος» ξεπροβάλλει, σαν να σου ψιθυρίζει: «Πέρασε απέναντι». Κι ας μην επιτρέπεται – γιατί η Πούντα είναι ιδιωτική και απροσπέλαστη.
Το μαύρο βοτσαλάκι, τα ήρεμα, ρηχά και ζεστά νερά, ο ήχος των τζιτζικιών και η έλλειψη κάθε οργανωμένης υποδομής, σε μεταφέρουν αλλού: σε μια Ελλάδα απλή, ανεπιτήδευτη, λίγο ξεχασμένη. Δεν υπάρχουν ξαπλώστρες, δεν υπάρχει σήμα στο κινητό, μόνο λίγα σκάφη που αράζουν διακριτικά και ένας χωματόδρομος που σε προετοιμάζει για την απομόνωση.
Το Διαπόρτι είναι η παραλία που δεν διαλέγεις τυχαία. Είναι για όσους αναζητούν το αλλιώτικο, το μυστικό, το λίγο… απαγορευμένο. Κι αν φτάσεις εκεί, δε θα θες να πεις σε κανέναν για αυτή. Ίσως μόνο σε κάποιον που ξέρει να αγαπά το καλοκαίρι με σεβασμό και σιωπή.
