Ο Joachim Trier γεννήθηκε το 1974 και κατάγεται από τη Νορβηγία. Ο πατέρας του, Jacob Trier ήταν τεχνικός ήχου για την αξιοσημείωτη νορβηγικής παραγωγής ταινία The Pinchcliffe Grand Prix. Όσοι από εσάς υποθέσατε ότι ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος έχει κάποια σχέση με τον Δανό δημιουργό, Lars von Trier έχετε δίκιο, καθώς είναι μακρινός συγγενής του.
O Joachim έχει σπουδάσει κινηματογράφο και στη φιλμογραφία του αποτυπώνει την προσωπική του αισθητική. Τα φιλμικά του κείμενα παρουσιάζουν συγκεκριμένες χρωματικές παλέτες και επιλογές πλάνων που ενώ έχουν μελετηθεί με ακρίβεια αποπνέουν ρεαλιστική αύρα. Το ίδιο συμβαίνει και με το ρυθμό στις ταινίες του που δίνει την αίσθηση του πραγματικού χρόνου, καθώς αφήνει χώρο και χρόνο στους χαρακτήρες να αισθανθούν και να αντιδράσουν. Παράλληλα, οι θεματικές στις οποίες εστιάζει κυρίως είναι η έννοια της ταυτότητας και της ανάμνησης οι οποίες, όπως υποστηρίζει ο ίδιος, είναι ουσιώδεις θεματικές της κινηματογραφικής τέχνης. Έως τώρα έχει δημιουργήσει τρεις μεγάλου μήκους ταινίες, Reprise (2006), Oslo August 31st (2011) και Louder than Bombs (2015) τις οποίες θα προσεγγίσουμε με κριτική διάθεση με στόχο να μελετήσουμε το ιδιαίτερο βλέμμα του.
Louder than Bombs, μια ταινία που μιλάει μέσα από ηχηρές σιωπές
Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Νορβηγού δημιουργού, Louder than Bombs (2015) είναι ένα οικογενειακό δράμα με εντάσεις και νηνεμίες που ρεαλιστικά θα μπορούσαν να ακολουθήσουν μετά το θάνατο της μητέρας μιας οικογένειας. Η ταινία επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για το Palme d'Or του κινηματογραφικού φεστιβάλ των Καννών το 2015. Ο τίτλος της προέρχεται από album του Βρετανικού συγκροτήματος The Smiths οι οποίοι με τη σειρά τους τον δανείστηκαν από ένα στίχο του ποιήματος By Grand Central Station I Sat Down and Wept της Elizabeth Smart. Αν και ο τίτλος προϊδεάζει για ισχυρές και έντονες λεκτικές συγκρούσεις, το φιλμικό κείμενο εκφράζει περισσότερα μέσα από τις δράσεις των ηρώων και από όσα κρύβονται πίσω από τα λόγια τους ή ακόμα και τις σιωπές τους.
Τα τρία εναπομείναντα μέλη της οικογένειας, ο Gene (Gabriel Byrne) και οι δύο γιοι του, Conrad (Devin Druid) και Jonah (Jesse Eisenberg) προσπαθούν να διαχειριστούν τον θάνατο της συζύγου του ο πρώτος και της μητέρας τους οι τελευταίοι. Η Isabelle (Isabelle Huppert) ήταν σπουδαία φωτογράφος πολέμου και η ζωή της ανέκαθεν διχαζόταν ανάμεσα σε μια απαιτητική καριέρα και την οικογενειακή ζωή, χωρίς ισορροπία. Το δράμα εναλλάσσεται μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, καθώς οι αναμνήσεις των ηρώων σταδιακά συνθέτουν το πορτρέτο της μητέρας και αποκαλύπτουν το στάδιο του πένθους του καθένα.
Η ταινία κινείται σε σχετικά αργό ρυθμό και σε συνδυασμό με την φωτογραφία (μη κορεσμένα χρώματα, ο δημιουργός δε φοβάται τη χρήση close ups σε εκφραστικά πρόσωπα, αλλά και γενικών πλάνων από τα οποία κυριαρχούν τα πλάνα του δυστυχήματος) συντίθεται η μελαγχολική ατμόσφαιρα που διατρέχει όλο το έργο.
Το βασικό ερώτημα είναι πώς οι τρεις άνδρες θα κατορθώσουν να ξεπεράσουν τον χαμό της Isabelle και αν τελικά θα γκρεμίσουν τα τείχη που ο καθένας χωριστά έχει υψώσει, για να κρύψει την αδυναμία του.
Σίγουρα η ταινία δεν χαρακτηρίζεται από ριζοσπαστική καινοτομία ούτε επιχειρεί να απεικονίσει με απόλυτη πρωτοτυπία την προσπάθεια αποδοχής μιας τέτοιας οικογενειακής απώλειας. Ωστόσο, αυτό δεν ενοχλεί αναγκαστικά, αλλά μάλιστα κατορθώνει να αποσαφηνίσει σε έναν σημαντικό βαθμό τις έννοιες του πένθους, του θυμού, την προσπάθεια διαπραγμάτευσης της τραγικής κατάστασης και την απόπειρα επανένωσης της οικογένειας.
